Εβδομήντα έτη μετά τη θέσπισή της, η Σύμβαση της Χάγης του 1954, σε συνδυασμό με τα Πρωτόκολλά της, εξακολουθεί να αποτελεί το πιο στοχευμένο νομοθέτημα για την προστασία και τη διαφύλαξη των πολιτιστικών αγαθών σε περιόδους ενόπλων συρράξεων και πολεμικής κατοχής. Ωστόσο η γενικότητα κάποιων διατάξεών της, η ασάφειά τους, και η πολλές φορές (εσκεμμένη) παρερμηνεία τους παρουσιάζει δυσχέρειες στην εφαρμογή της. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η έννοια της αδήριτης στρατιωτικής ανάγκης, το ζήτημα της μεταφοράς πολιτιστικών αγαθών για λόγους προστασίας, και η σύγχυση μεταξύ παύσης εχθροπραξιών και περιόδου κατοχής. Το γεγονός επίσης ότι σημαντικά ζητήματα, όπως η επιστροφή των λεηλατημένων πολιτιστικών αγαθών, που ρυθμίζονται από το Πρώτο Πρωτόκολλο της Σύμβασης και όχι από την ίδια τη Σύμβαση, δίνουν τη δυνατότητα στα κράτη μειωμένης προστασίας καθώς δεν είναι υποχρεωμένα να κυρώσουν τα σχετικά Πρωτόκολλα. Η μελέτη αυτή εντοπίζει τα προβλήματα και τις προκλήσεις και προβαίνει σε απολογισμό και προτάσεις.