Το Μονομελές Εφετείο Αθηνών έκρινε ότι το ένδικο τροχαίο ατύχημα οφείλεται σε συνυπαιτιότητα των εμπλεκομένων οδηγών, αποδίδοντας ποσοστό 80% στον οδηγό του ΙΧ λόγω παράνομης αναστροφής και παραβίασης προτεραιότητας και 20% στον οδηγό της μοτοσικλέτας λόγω υπερβολικής ταχύτητας, ενώ η κατανάλωση αλκοόλ του τελευταίου δεν τελούσε σε αιτιώδη συνάφεια με το ατύχημα. Περαιτέρω, δέχθηκε ότι ο ενάγων υπέστη βαριές σωματικές κακώσεις και μόνιμη μερική αναπηρία με σοβαρές επιπτώσεις στην προσωπική, επαγγελματική και κοινωνική του ζωή, επιδικάζοντας αυξημένα ποσά αποζημίωσης, ήτοι 80.000 ευρώ κατ’ άρθρο 931 ΑΚ και 100.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.
Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι οι αιτιολογίες της εφετειακής απόφασης ως προς την υπαιτιότητα και τον αιτιώδη σύνδεσμο είναι επαρκείς και δεν υπόκεινται σε αναιρετικό έλεγχο, ενώ νομίμως ελήφθησαν υπόψη και μεταγενέστερα αποδεικτικά μέσα για τη διαπίστωση της αναπηρίας, η δε σχετική κρίση ανήκει στην ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων. Ωστόσο, έκρινε ότι η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης ως προς την επιδίκαση διαφυγόντων κερδών, λόγω ανεπαρκούς αιτιολόγησης της πιθανότητας και της έκτασης των μελλοντικών εισοδημάτων του ενάγοντος, καθώς και ότι τα επιδικασθέντα ποσά κατ’ άρθρα 931 και 932 ΑΚ υπερβαίνουν τα όρια της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου και παραβιάζουν την αρχή της αναλογικότητας. Για τους λόγους αυτούς, η απόφαση αναιρείται εν μέρει και η υπόθεση παραπέμπεται στο ίδιο Εφετείο για νέα κρίση κατά τα αναιρεθέντα κεφάλαια.