Αποκλειστική ανάθεση επιμέλειας ανηλίκου τέκνου στον πατέρα. Εσφαλμένη εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Εφαρμόζοντας την αρχή του βέλτιστου συμφέροντος του τέκνου (άρθρο 1511 ΑΚ), δέχθηκε ότι, παρά το ιστορικό σοβαρής επιλόχειας κατάθλιψης της μητέρας και τις νοσηλείες της στο παρελθόν, αυτή πλέον βρίσκεται σε σταθερή ύφεση, είναι πλήρως λειτουργική και ικανή να ασκήσει την επιμέλεια χωρίς κίνδυνο για το τέκνο. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι και ο πατέρας είναι κατάλληλος και ασκεί επαρκώς τα γονεϊκά του καθήκοντα, ενώ το παιδί έχει αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς και με τους δύο γονείς. Υπό τα δεδομένα αυτά, το δικαστήριο έκρινε ότι το συμφέρον του τέκνου εξυπηρετείται καλύτερα με κοινή άσκηση της επιμέλειας μέσω χρονικής κατανομής και εναλλασσόμενης κατοικίας ανά εβδομάδα, με ταυτόχρονη διατήρηση της συναπόφασης για κρίσιμα ζητήματα και πρόβλεψη μέτρων εξαναγκασμού σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης και εκ νέου ρύθμιση της επιμέλειας του ανηλίκου.