Η παρούσα απόφαση αφορά την ανάθεση της γονικής μέριμνας και επιμέλειας δύο ανηλίκων τέκνων. Οι γονείς έχουν υποβάλει αγωγές ζητώντας την επιμέλεια των παιδιών, με τον καθένα να ισχυρίζεται ότι ο άλλος είναι ακατάλληλος για την άσκηση της επιμέλειας λόγω διαφωνιών, κατηγοριών για ανήθικο βίο και ψυχολογικής κακοποίησης των παιδιών.
Ο πατέρας ισχυρίζεται ότι η μητέρα θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια και την υγεία των παιδιών και ότι τα τελευταία αρνούνται να έχουν σχέση με τη μητέρα τους λόγω φόβου και αποστροφής. Πιο συγκεκριμένα, την κατηγόρησε για σεξουαλική κακοποίηση των ανήλικων τέκνων της, ειδικότερα με ασελγείς πράξεις, οι οποίες μάλιστα φέρεται να βιντεοσκοπούνταν. Ωστόσο, από την πληθώρα αποδεικτικών μέσων, και ιδίως από τις ιατροδικαστικές εξετάσεις, δεν προέκυψαν ευρήματα ικανά να στοιχειοθετήσουν την κακοποίηση. Αντιθέτως, η μητέρα υποστηρίζει ότι η γονική επιμέλεια πρέπει να ανατεθεί στην ίδια, καθώς έχει ήδη αποδείξει την ικανότητά της και το περιβάλλον της είναι καταλληλότερο για την ανατροφή των παιδιών.
Το δικαστήριο, αφού έλαβε υπόψη τις καταθέσεις των διαδίκων, τις εκθέσεις κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, καθώς και τις προτροπές του συνηγόρου των διαδίκων, αποφάσισε να αναθέσει την επιμέλεια των παιδιών στη μητέρα. Το δικαστήριο επικαλέστηκε το βέλτιστο συμφέρον των παιδιών, κρίνοντας ότι η μητέρα τους μπορεί να παρέχει ένα ήρεμο και ασφαλές περιβάλλον, παρά τη συνεχιζόμενη ένταση στην οικογενειακή σχέση των γονέων.
Το δικαστήριο θεώρησε ότι, αν και και οι δύο γονείς αγαπούν τα παιδιά τους και παρέχουν τα αναγκαία μέσα για την ανάπτυξή τους, η απομάκρυνση των παιδιών από το περιβάλλον του πατέρα και η ένταξή τους στο περιβάλλον της μητέρας δεν θα προκαλέσει αναστάτωση, καθώς δεν απαιτεί αλλαγές σε σχολικό ή κοινωνικό περιβάλλον. Επίσης, οι ανήλικοι φαίνεται να επιθυμούν την επικοινωνία με τη μητέρα τους, αν και αυτή η επιθυμία είναι επηρεασμένη από την έντονη πίεση του πατέρα και της γιαγιάς του. Η δικαστική κρίση υπογραμμίζει την ανάγκη αποφυγής της συνεχούς αντιπαράθεσης των γονέων και την αναγκαιότητα να αποκατασταθεί η μητρική σχέση με τα παιδιά.
Το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η από κοινού άσκηση της επιμέλειας είναι αδύνατη λόγω της έλλειψης συνεργασίας των γονέων και της συνέχισης της αντιδικίας. Συνεπώς, αποφάσισε να αναθέσει την επιμέλεια αποκλειστικά στη μητέρα, προκειμένου να εξασφαλίσει το συμφέρον των παιδιών και την ψυχική τους ευημερία.