Με την υπό κρίση έφεση ζητείται η εξαφάνιση απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου που είχε δεχθεί την ανακοπή του οφειλέτη κατά έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας του, επιβληθείσας για την είσπραξη φορολογικών οφειλών ύψους 7.799,75 ευρώ.
Σύμφωνα με την κρίση του Δικαστηρίου, η λήψη των μέτρων διοικητικής εκτέλεσης, είναι μεν ελεύθερη για την επισπεύδουσα την εκτέλεση Αρχή, δεν πρέπει, όμως, να παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, ούτε εκείνη της χρηστής διοίκησης, οι οποίες αποτελούν κριτήρια που καθορίζουν τα άκρα όρια της διακριτικής της ευχέρειας και σύμφωνα με τις οποίες οφείλει να απέχει από τη λήψη μέτρων αναγκαστικής είσπραξης που δεν είναι αναγκαία, ούτε κατάλληλα για την επίτευξη του σκοπού της είσπραξης οφειλών, ενόψει των συγκεκριμένων περιστάσεων. Τέτοια δε περίπτωση συντρέχει όταν επιβάλλονται αναγκαστικά μέτρα είτε σε περιουσιακά στοιχεία πολύ μεγαλύτερης αξίας, παρόλο που ο οφειλέτης διαθέτει και άλλα, μικρότερης αξίας, επί των οποίων θα μπορούσαν να επιβληθούν τα συγκεκριμένα μέτρα, καλύπτοντας τη σχετική απαίτηση, είτε σε περισσότερα στοιχεία, ορισμένα εκ των οποίων καλύπτουν πλήρως την απαίτηση για την οποία επισπεύδεται η εκτέλεση. Εάν, δηλαδή, το επαχθέστερο αναγκαστικό μέτρο δεν είναι αναγκαίο για την είσπραξη της απαίτησης, τότε η διοικητική πράξη που το επιβάλλει είναι παράνομη, λόγω υπέρβασης των άκρων ορίων της διακριτικής ευχέρειας
Το Δικαστήριο έκρινε ότι, στην προκειμένη περίπτωση, η κατάσχεση της κύριας κατοικίας του οφειλέτη παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας, η οποία απαιτεί τα μέτρα περιορισμού των ατομικών δικαιωμάτων να είναι αναγκαία, πρόσφορα και να μην προκαλούν δυσανάλογη βλάβη σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό, δηλαδή την είσπραξη της οφειλής.
Ειδικότερα, το ακίνητο που κατασχέθηκε εκτιμήθηκε σε 37.500 ευρώ, αξία πολλαπλάσια της οφειλής, και αποτελεί την πρώτη και κύρια κατοικία του οφειλέτη, ενώ ο τελευταίος διαθέτει και άλλο περιουσιακό στοιχείο αξίας 17.982 ευρώ, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την ικανοποίηση της οφειλής.
Η Διοίκηση δεν απέδειξε ότι προηγήθηκε εξάντληση λιγότερο επαχθών μέτρων πριν την κατάσχεση της κύριας κατοικίας, όπως η κατάσχεση άλλου ακινήτου, παρά την υποχρέωση για χρηστή διοίκηση και την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας.
Το Δικαστήριο επισημαίνει ότι, παρόλο που δεν υφίσταται συνταγματικό δικαίωμα απόλυτης προστασίας της πρώτης κατοικίας, ωστόσο, η επιβολή κατάσχεσης σε αυτή παραβιάζει τις αρχές της αναλογικότητας και της χρηστής διοίκησης, όταν υπάρχουν εναλλακτικά περιουσιακά στοιχεία.
Κατόπιν τούτων, η επιβληθείσα αναγκαστική κατάσχεση κρίθηκε παράνομη και ακυρώθηκε, ενώ η έφεση του Δημοσίου απορρίφθηκε.