Η υπόθεση αφορά την έφεση του πατέρα κατά απόφασης που είχε αναθέσει αποκλειστικά την επιμέλεια των ανήλικων τέκνων στην εφεσίβλητη μητέρα και είχε απορρίψει το αίτημα για συνεπιμέλεια. Η εφεσίβλητη είχε ζητήσει την αποκλειστική επιμέλεια των τέκνων, ενώ ο εκκαλών ζητούσε να ασκούν και οι δύο γονείς την επιμέλεια με εναλλασσόμενη διαμονή των παιδιών.
Το δικαστήριο έλαβε υπόψιν τα αποδεικτικά μέσα, όπως ένορκες καταθέσεις, έγγραφα, φωτογραφίες, τηλεφωνικά μηνύματα (sms) και αποφάσεις προηγούμενων δικαστικών διαδικασιών, και έκρινε ότι τα τέκνα εκδήλωσαν την προτίμησή τους να διαμένουν με τον πατέρα τους για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας. Παρόλο που η εφεσίβλητη είχε την αποκλειστική επιμέλεια για τρία χρόνια, το δικαστήριο αποφάσισε να προχωρήσει σε μια χρονική κατανομή της επιμέλειας, δίνοντας μεγαλύτερη διάρκεια της διαμονής των παιδιών με τον πατέρα, ενώ μικρότερο ποσοστό θα ήταν με τη μητέρα.
Το αίτημα του εκκαλούντος για διατροφή των παιδιών απορρίφθηκε ως αόριστο, καθώς δεν προσδιορίστηκαν σαφώς τα οικονομικά δεδομένα. Η εκκαλουμένη απόφαση του Πρωτοδικείου εξαφανίστηκε και η υπόθεση επανεξετάστηκε, με το δικαστήριο να καταλήγει στην κατ' ουσίαν απόφαση για κατανομή της επιμέλειας μεταξύ των γονέων και αποδοχή του αιτήματος του εκκαλούντος για συνεπιμέλεια.