Αριθμός 877/2025
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελένη Κατσούλη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνα Νάκου, Σπυρίδωνα Κουτσοχρήστο, Γεώργιο Παπαγεωργίου και Αικατερίνη Χονδρορίζου-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Μαρτίου 2025, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Χρήστου Μπαρδάκη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ε. Κ., για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Π. Τ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σταύρο Χούρσογλου, για αναίρεση της υπ’αριθμ. 22/2024 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (β' βαθμού). Το Τριμελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου (β' βαθμού) με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 24.01.2025 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία ασκήθηκε με δήλωση που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 24.01.2025 έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου …/2025 και η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...
Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να επιβληθούν τα έξοδα στον αναιρεσείοντα και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η κρινόμενη από 24-1-2025 αίτηση του Π. Τ. του Χ., κατοίκου ... (οδός ...) για αναίρεση της με αριθ.22/2024 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (β' βαθμού), που εκδόθηκε μετά την με αριθ.810/2024 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία αναιρέθηκε, εν μέρει, η με αριθ.27/2023 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (με την οποία είχε καταδικασθεί για διακίνηση ναρκωτικών ουσιών κατ'εξακολούθηση, με την μορφή της αγοράς, κατοχής και πώλησης), μόνο ως προς την καταδίκη του για την επιμέρους πράξη της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών κατ'εξακολούθηση και υπό την μορφή της πώλησης καθώς και ως προς την περί ποινής γι'αυτήν διάταξη, και αφού κήρυξε αυτόν αθώο για την διακίνηση ναρκωτικών ουσιών με τη μορφή της πώλησης κατ'εξακολούθηση, τον καταδίκασε σε ποινή κάθειρξης έξι (6) ετών (για την πράξη της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών με τη μορφή αγοράς και κατοχής κατ'εξακολούθηση, για την οποία είχε κριθεί αμετακλήτως η ενοχή με την με αριθ. 27/2023 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου), ασκήθηκε νομότυπα, με την από 24-1-2025 δήλωση του Σταύρου Χούρσογλου Δικηγόρου Αθηνών, ως παρασταθέντος συνηγόρου του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, στις 24-1-2025, και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της προβλεπόμενης εικοσαήμερης προθεσμίας από τότε που καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη η προσβαλλομένη απόφαση, στις 15-1-2025 με αριθ.9, στο κατ' άρθρο 473 παρ. 3 του ΚΠΔ ειδικό βιβλίο, κατά τη σχετική επ'αυτής υπηρεσιακή βεβαίωση, από πρόσωπο που είχε το σχετικό έννομο συμφέρον και κατά απόφασης υποκείμενης στο συγκεκριμένο ένδικο μέσο (άρθρα 466 παρ.1, 473 παρ.1, 2, 3, 474 παρ.2 Α και 4, 505 παρ.1 περ. α' του ΚΠΔ). Η κρινόμενη αίτηση περιέχει επί πλέον σαφείς και ορισμένους αναιρετικούς λόγους (άρθρ.474 παρ.4 ΚΠΔ) της υπέρβασης εξουσίας (θετικής) λόγω μη αρμοδιότητας (καθ' ύλην) του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου ως κατά παραπομπή δικαστηρίου και της υπέρβασης εξουσίας ως προς την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού περί αναγνώρισης στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 δ', ε' Π.Κ. (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Θ’ Κ.Π.Δ.). Επομένως, η κρινόμενη αίτηση είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τη βασιμότητα των λόγων της.
Κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ’ του ΚΠΔ, υπέρβαση εξουσίας που ιδρύει τον από τη διάταξη αυτή προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης, υπάρχει, όταν το δικαστήριο άσκησε δικαιοδοσία που δεν του παρέχεται από το νόμο ή υφίσταται μεν τέτοια δικαιοδοσία, δεν συντρέχουν όμως οι όροι οι οποίοι του παρέχουν την εξουσία να κρίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση (θετική υπέρβαση εξουσίας) ή όταν παραλείπει να ασκήσει δικαιοδοσία που του παρέχει ο νόμος καίτοι συντρέχουν οι απαιτούμενες για την άσκησή της προϋποθέσεις (αρνητική υπέρβαση) (Ολ.Α.Π.2/2014, Α.Π.65/2023, Α.Π.48/2022). Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 519 του ΚΠΔ αν η αναίρεση έγινε για έναν από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α’, Β’, Γ’, Δ’, Η’ και Θ’, ο Άρειος Πάγος αποφασίζει μόνο για την αναίρεση και, αν συντρέχει περίπτωση, παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση σε ομοειδές και ισόβαθμο δικαστήριο, άλλο από εκείνο του οποίου η απόφαση προσβλήθηκε με αναίρεση, ή στο ίδιο, αν είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως. Το δικαστήριο της παραπομπής καθίσταται υποχρεωτικά αρμόδιο, διότι η παραπεμπτική αναιρετική απόφαση είναι κανονιστική της καθ' ύλην αρμοδιότητάς του, πλην όμως η διάταξη αυτή προϋποθέτει τη διατήρηση της καθ' ύλην αρμοδιότητας του δικαστηρίου του οποίου αναιρέθηκε η απόφαση, καθόσον αν από την ενώπιον του διαδικασία προκύψουν δεδομένα τα οποία επηρεάζουν την καθ' ύλην αρμοδιότητά του και δεν είχαν ληφθεί υπόψη από τον Άρειο Πάγο (π.χ. ιδιάζουσα δωσιδικία, ηλικία κ.λ.π.) καθώς και αν έχει επέλθει, σχετική με την αρμοδιότητά του, νομοθετική μεταβολή (ΑΠ 1781/2009).
Εξάλλου, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 111 παρ. 8 Κ.Π.Δ., όπως η παρ. 8 αντικαταστάθηκε με την παρ. 2 του άρθρου 114 του ν. 5134/2024, με έναρξη ισχύος, σύμφωνα με την παρ. 5 αυτού, από την 16-9-2024, το Τριμελές Εφετείο δικάζει «...8. Τις εφέσεις κατά των αποφάσεων του τριμελούς εφετείου, το οποίο συγκροτείται, από πρόεδρο εφετών εκ των αρχαιότερων προέδρων εφετών που υπηρετούν στο κατά τόπο αρμόδιο εφετείο και εφέτες εκ των αρχαιότερων εφετών που υπηρετούν στο κατά τόπο αρμόδιο εφετείο, παρισταμένου πάντοτε εισαγγελέα με τον βαθμό του εισαγγελέα εφετών...".
Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του ΠΚ, "1. Αν από την τέλεση της πράξης ως την αμετάκλητη εκδίκαση της ίσχυσαν περισσότερες διατάξεις νόμων, εφαρμόζεται αυτή που στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου.". Η διάταξη αυτή αναφέρεται στους ουσιαστικούς ποινικούς κανόνες και όχι στους δικονομικούς, καθόσον οι δικονομικοί νόμοι, οι οποίοι αποβλέπουν στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης, έχουν αναδρομική δύναμη και ρυθμίζουν τις εκκρεμείς δίκες κατά το ατέλεστο, κατά το χρόνο έκδοσης αυτών, μέρος αυτών, εκτός αν άλλως ορίζουν. Το γεγονός ότι οι δυσμενέστερες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις του νεότερου νόμου δεν μπορούν να εφαρμόζονται στις πράξεις που είχαν τελεστεί προ της ισχύος αυτού, δεν επηρεάζει την επί των αυτών εγκλημάτων εφαρμογή των δικονομικών διατάξεων εφόσον η εφαρμογή των τελευταίων ρητά επιβάλλεται από το νόμο (ΟλΑΠ 390/1992). Δεν μπορεί δε να συνιστά κριτήριο της αναδρομικής εφαρμογής ή όχι μιας δικονομικού περιεχομένου διατάξεως το αν αυτή έχει ή όχι, κατά το μέρος της δίκης που δεν έχει, ακόμη, περατωθεί, δυσμενέστερες συνέπειες για τον κατηγορούμενο από αυτές που είχαν οι διατάξεις που ίσχυαν κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης, γιατί, έτσι, θα αναιρείτο ο χαρακτήρας της διατάξεως αυτής ως δικονομικής, με αποτέλεσμα να μη υπάρχει ασφάλεια δικαίου (Ολ ΑΠ 1/2014).
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της υπ' αριθμ. 810/2024 απόφασης του Αρείου Πάγου (Ζ’ Ποινικό Τμήμα) με την οποία αναιρέθηκε, εν μέρει, η υπ' αριθμ. 27/2023 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου: α) κατά τη διάταξή της ως προς την καταδίκη του αναιρεσείοντος για την επιμέρους πράξη της διακίνησης ναρκωτικών κατ' εξακολούθηση και υπό την μορφή της πώλησης και β) κατά την διάταξή της περί ποινής αυτής, εκδοθείσα επί της έφεσης του κατηγορουμένου κατά της υπ' αριθμ. 96/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο (άρθρ. 504 παρ. 1 ΚΠΔ), κρίθηκε και αποφασίσθηκε στις 17-4-2024 και δημοσιεύθηκε στις 3-6-2024, ήτοι σε χρόνο προγενέστερο από την έναρξη εφαρμογής της δικονομικής διάταξης του άρθρου 111 παρ. 8 Κ.Π.Δ. (16-9- 2024) σύμφωνα με την οποία η αρμοδιότητα για τις εφέσεις κατά αποφάσεων του Τριμελούς Εφετείου, μετά την κατάργηση των Πενταμελών Εφετείων, ανήκε στο Τριμελές Εφετείο (Β’ Βαθμού). Επομένως, σύννομα ο Εισαγγελέας Εφετών Βορείου Αιγαίου προσδιόρισε την μετ' αναίρεση συζήτηση της προκείμενης υπόθεσης, με Α.Β.Κ.: 67/2017 ποινικής δικογραφίας, ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (β' βαθμού) κατά τη συνεδρίαση της 7-10-2024, ως το δικαστήριο της παραπομπής. Και τούτο, διότι μετά την κατάργηση των Πενταμελών Εφετείων, η αρμοδιότητα για τις εφέσεις κατά αποφάσεων του Τριμελούς Εφετείου ανήκει στο Τριμελές Εφετείο (β' βαθμού), και έτσι το Τριμελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου (β' βαθμού) ήταν πλέον το κατά παραπομπή ίδιο Δικαστήριο (άρθρ. 519 ΚΠΔ), στο οποίο παραπέμφθηκε η προκείμενη υπόθεση για νέα συζήτηση κατά τα ανωτέρω, σύμφωνα με τις προμνημονευθείσες δικονομικές διατάξεις, οι οποίες ρυθμίζουν την παρούσα εκκρεμή δίκη κατά το ατέλεστο, κατά το χρόνο έκδοσής τους, μέρος αυτών, και ορθώς το Δικαστήριο αυτό (Τριμελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου β'βαθμού), ως δικαστήριο της παραπομπής, εξέδωσε την υπ' αριθ. 22/2024 προσβαλλόμενη απόφαση μη υποπίπτοντας σε υπέρβαση εξουσίας (θετική). Επομένως, το Τριμελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου (β' βαθμού), που δίκασε ως δικαστήριο της παραπομπής, με την προσβαλλομένη απόφασή του δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Θ’ του ΚΠΔ πλημμέλεια και ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης περί υπέρβασης εξουσίας (θετικής), με τον οποίο ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το δικάσαν Τριμελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου (β'βαθμού) δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα ως δικαστήριο παραπομπής, διότι με την αναιρετική απόφαση είχε παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο Δικαστήριο, που ήταν το Πενταμελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου, είναι αβάσιμος.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 524 παρ. 2 του ΚΠΔ, μετά την αναίρεση της απόφασης, εάν η νέα συζήτηση διατάχθηκε συνεπεία αίτησης αναίρεσης που έγινε μόνο από ή υπέρ του καταδικασθέντος, το δικαστήριο της παραπομπής έχει δικαιοδοσία να εξετάσει εξ υπαρχής την υπόθεση όταν η απόφαση αναιρέθηκε εξ ολοκλήρου, αν, όμως, η αναίρεση υπήρξε μερική, έχει δικαιοδοσία να εξετάσει την υπόθεση μόνο κατά το μέρος που αναιρέθηκε, δεν θίγεται δε η απόφαση κατά τις λοιπές αυτής διατάξεις. Και τούτο διότι, στη δεύτερη περίπτωση, κατά τα λοιπά μέρη της αναιρεθείσας απόφασης για τα οποία δεν προβλήθηκαν λόγοι αναίρεσης ή οι τυχόν προβληθέντες απορρίφθηκαν από την αναιρετική απόφαση, η προσβληθείσα απόφαση κατέστη αμετάκλητη (άρθρο 546 ΚΠΔ), οπότε και δεν επιτρέπεται νέα συζήτηση επί των μερών τούτων. Για το λόγο αυτό, όταν προτείνονται λόγοι αναίρεσης κατά των μερών αυτών, τυγχάνουν, κατ' άρθρο 57 ΚΠΔ, απαράδεκτοι, αφού προσκρούουν στο δεδικασμένο που γεννήθηκε ως προς αυτά, υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι τα εν λόγω κεφάλαια είναι αυτοτελή και η υπόστασή τους δεν εξαρτάται από το αναιρεθέν μέρος. Ειδικότερα, αν αναιρεθεί καταδικαστική απόφαση μόνο ως προς τη διάταξή της, που αναφέρεται στην τέλεση μιας ορισμένης μόνο αξιόποινης πράξης, επί περισσοτέρων αξιόποινων πράξεων, για τις οποίες καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, συνακόλουθα δε και ως προς την ποινή αυτής και τη συνολική γενικά ποινή, έχει κριθεί πλέον η ενοχή ως προς τις λοιπές αξιόποινες πράξεις. Το δικαστήριο της ουσίας, στο οποίο παρεπέμπεται, κατά το άρθρο 519 ΚΠΔ, η υπόθεση, περιορίζεται στην εξέταση μόνο της αξιόποινης πράξης, για την οποία έγινε η παραπομπή της υπόθεσης και δεν έχει εξουσία να ερευνήσει εκ νέου την ενοχή του κατηγορουμένου ως προς τις λοιπές αξιόποινες πράξεις, για τις οποίες η κρίση περί ενοχής έχει καταστεί αμετάκλητη, αν δε το πράξει ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης για υπέρβαση εξουσίας, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Θ’ ΚΠΔ, εφόσον, σε τέτοια περίπτωση, αποφασίζει ανεπιτρέπτως για κάτι, για το οποίο δεν έχει δικαιοδοσία (Ολ. ΑΠ 6/2021, ΑΠ 1463/2023, ΑΠ 816/2023, ΑΠ 539/2022, ΑΠ 859/2021, ΑΠ 1376/2020, 227/2020, 1040/2019).
Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης (σελ.8 πρακτικών), ο αναιρεσείων, δια των συνηγόρων του υπεράσπισης, μετά την αθώωσή του για την επιμέρους πράξη, της διακίνησης ναρκωτικών κατ' εξακολούθηση, υπό την μορφή της πώλησης, κατέθεσε γραπτώς αυτοτελή ισχυρισμό, ο οποίος καταχωρήθηκε στα πρακτικά και τον οποίο ανέπτυξε και προφορικά, κατά τα ουσιώδη στοιχεία της νομικής και πραγματικής θεμελίωσής του (ΟλΑΠ 2/2005) και ειδικότερα ζήτησε να αναγνωριστούν στο πρόσωπό του οι ελαφρυντικές περιστάσεις της έμπρακτης μετάνοιας (άρθρ. 84 παρ. 2 στοιχ. δ' Π.Κ.) και της μεταγενέστερης καλής συμπεριφοράς (άρθρ. 84 παρ. 2 στοιχ. ε' Π.Κ.). Το Δικαστήριο της ουσίας αφού απέρριψε τον ως άνω αυτοτελή ισχυρισμό, ως νόμω αβάσιμο, προέβη σε επιμέτρηση της ποινής, μετά την αθώωση του εκκαλούντος κατηγορούμενου για την μερικότερη πράξη της διακίνησης ναρκωτικών κατ' εξακολούθηση και υπό την μορφή της πώλησης, λαμβάνοντας υπόψη, αφενός την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 στοιχ. α' Π.Κ., η οποία είχε αναγνωριστεί αμετάκλητα, ως και την διάταξη του άρθρου 83 στοιχ. γ' Π.Κ. διάταξη η οποία ήταν ευμενέστερη από αυτή του προϊσχύσαντος Π.Κ., καθόσον προβλέπεται μικρότερο πλαίσιο ποινής τόσον ως προς το ανώτερο όσο και ως προς το κατώτερο όριο αυτής, επέβαλε σε αυτόν ποινή κάθειρξης έξι (6) ετών. Ειδικότερα, το Δικαστήριο της ουσίας για την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού περί αναγνώρισης στο πρόσωπο του κατηγορούμενου των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 στοιχ. δ' και ε' του Π.Κ., διέλαβε την ακόλουθη αιτιολογία «... Το αίτημα του κατηγορουμένου να του αναγνωριστεί ελαφρυντική περίσταση στο παρόν στάδιο της διαδικασίας είναι απορριπτέο ως νόμω αβάσιμο, δεδομένου ότι η απόφαση ακυρώθηκε με την ως άνω αναιρετική απόφαση, αποκλειστικά και μόνον ως προς (ένα μέρος) του κεφαλαίου της ενοχής και όχι των ελαφρυντικών περιστάσεων. Εν όψει αυτού, το Δικαστήριο τούτο δεσμεύεται από τη διάταξη περί παραπομπής μόνο για επιβολή της προσήκουσας ποινής στον καταδικασθέντα για την αξιόποινη πράξη της διακίνησης, μετά την ως άνω αθωωτική του απόφαση και από το προκύπτον πλέον αμετάκλητο της προηγούμενης, μη αναιρεθείσας κατά τα λοιπά ζητήματα με αριθμό 27/2023 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Βορείου Αιγαίου, μη έχοντος εξουσία να ερευνήσει το εκ νέου υποβληθέν αίτημα για αναγνώριση περαιτέρω ελαφρυντικών περιστάσεων...". Με τις παραδοχές αυτές, ορθώς το Δικαστήριο της ουσίας, στο οποίο παραπέμφθηκε η υπόθεση, κατά την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 524 παρ. 2 Κ.Π.Δ., περιορίστηκε μόνον στην εκδίκαση της επιμέρους πράξης της διακίνησης ναρκωτικών κατ' εξακολούθηση και υπό την μορφή της πώλησης και απέρριψε το αίτημα περί αναγνώρισης και των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 στοιχ. δ' και ε' του Π.Κ., ως νόμω αβάσιμο, για την απόρριψη του οποίου παραπονείται ο αναιρεσείων με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης. Και τούτο διότι το Δικαστήριο δεσμευόταν από την απόφαση περί παραπομπής μόνο κατά τη διάταξη ως προς την καταδίκη του αναιρεσείοντος για την επιμέρους πράξη της διακίνησης ναρκωτικών κατ' εξακολούθηση και υπό την μορφή της πώλησης και κατά την διάταξη περί ποινής ως· προς την πράξη αυτή (πώληση ναρκωτικών), πράξη για την οποία, όμως, κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο, και συνακόλουθα για τις λοιπές αξιόποινες πράξεις (διακίνηση ναρκωτικών ουσιών κατ' εξακολούθηση, υπό την μορφή της αγοράς και κατοχής) υφίστατο το αμετάκλητο της προηγούμενης, μη αναιρεθείσας κατά τα λοιπά ζητήματα, υπ’αριθ.27/2023 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, μη έχοντος τούτου εξουσία να ερευνήσει το υποβληθέν αίτημα για αναγνώριση των ως άνω ελαφρυντικών περιστάσεων, σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι στην αναίρεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθμ. 27/2023 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου επί της οποία εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 810/2024 απόφαση του Αρείου Πάγου, περιλαμβανόταν και αναιρετικός λόγος για απορριπτική κρίση της προσβαλλόμενης απόφασης αναφορικά με τον προβληθέντα αυτοτελή ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, για την αναγνώριση στο πρόσωπό του της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. ε' του Π.Κ., που απορρίφθηκε. Επομένως, το δικάσαν Δικαστήριο δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Θ’ ΚΠΔ πλημμέλεια και ο ερευνώμενος δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης περί υπέρβασης εξουσίας ως προς την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού περί αναγνώρισης στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 δ', ε' Π.Κ., είναι αβάσιμος.
Μετά από αυτά, και αφού δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρο 578 του Κ.Ποιν.Δ., όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το ν.5090/2024), κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 24-1-2025 αίτηση του Π. Τ. του Χ., κατοίκου ... (...) για αναίρεση της με αριθμό 22/2024 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (β' βαθμού).
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 2025.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουνίου 2025.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και τούτης αποχωρήσασας από την υπηρεσία η αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης