Αντικείμενο της δίκης ήταν η προσβολή πράξης ανάκτησης αχρεωστήτως καταβληθείσας ενίσχυσης (με τόκους) που αντιστοιχούσε σε προκαταβολή/ενδιάμεση πληρωμή συγχρηματοδοτούμενου προγράμματος. Εξετάστηκε το εφαρμοστέο ενωσιακό/εθνικό πλαίσιο για επιλεξιμότητα δαπανών, ελέγχους, έννοια «παρατυπίας», δημοσιονομικές διορθώσεις και υποχρέωση ανάκτησης αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών. Κρίσιμο νομικό/ουσιαστικό ζήτημα: μη υποβολή φακέλου αποπληρωμής και μη τεκμηρίωση ολοκλήρωσης φυσικού και οικονομικού αντικειμένου, μετά από διοικητική επαλήθευση και διαπίστωση διακοπής δραστηριότητας. Εξετάστηκε ο ισχυρισμός περί έλλειψης υπαιτιότητας λόγω πλημμελειών τρίτου (συμβούλου) και υπό το πρίσμα ανωτέρας βίας/αιτιώδους συνάφειας· κρίθηκε ότι δεν συντρέχει ανωτέρα βία και ότι η πρωταρχική ευθύνη συμμόρφωσης και επίβλεψης παραμένει στον δικαιούχο. Εξετάστηκε αν οι καταβολές προς τρίτο αρκούν ως απόδειξη υλοποίησης/επιλέξιμων δαπανών· κρίθηκε ότι χωρίς τα προβλεπόμενα τελικά παραδοτέα/εκθέσεις/παραστατικά δεν αποδεικνύεται η υλοποίηση ούτε εν μέρει. Εξετάστηκε η αρχή της αναλογικότητας και ο ισχυρισμός περί «κυρωτικού χαρακτήρα» της ανάκτησης (μαζί με επίκληση συνταγματικών/ΕΣΔΑ εγγυήσεων, οικονομικών/οικογενειακών δεδομένων και παρόδου χρόνου)· κρίθηκε ότι δεν θεμελιώνεται εξαίρεση επιείκειας και ότι η ανάκτηση είναι αναγκαία/πρόσφορη/κατάλληλη όταν δεν αποδεικνύεται η υλοποίηση. Δικονομικό ζήτημα παραβόλου: προσδιορισμός οφειλόμενου ύψους, επιστροφή υπερβάλλοντος και κατάπτωση του υπολοίπου. Διατακτικό: απόρριψη της έφεσης, κατάπτωση παραβόλου μέχρι του νομίμου ποσού και επιστροφή του υπερβάλλοντος, απαλλαγή από τα δικαστικά έξοδα του Δημοσίου.