Το Εφετείο έκρινε ότι η εκκρεμής διαδικασία υπαγωγής του πρωτοφειλέτη στον ν. 3869/2010 και η προσωρινή αναστολή των καταδιωκτικών μέτρων σε βάρος του δεν εμποδίζουν τον πιστωτή να στραφεί κατά των εγγυητών, ούτε καθιστούν καταχρηστική την έκδοση διαταγής πληρωμής εναντίον τους, καθώς η προστασία του νόμου έχει προσωποπαγή χαρακτήρα και δεν επεκτείνεται στους εγγυητές. Ωστόσο, ακύρωσε τη διαταγή πληρωμής και την επιταγή προς εκτέλεση, επειδή η εταιρεία διαχείρισης δεν απέδειξε ότι ο δικηγόρος που υπέγραψε την εξώδικη καταγγελία της σύμβασης διέθετε σχετική πληρεξουσιότητα, ούτε ότι η πράξη του εγκρίθηκε μεταγενέστερα από τα αρμόδια όργανά της. Μολονότι οι εγγυητές απέκρουσαν την καταγγελία με καθυστέρηση έξι μηνών, η οποία δεν επέφερε αυτοδικαίως την ακυρότητά της, η έλλειψη απόδειξης της αντιπροσωπευτικής εξουσίας κατέστησε τελικά την καταγγελία άκυρη και οδήγησε στην ακύρωση του εκτελεστού τίτλου.