Κατ’ άρθρα 632 παρ. 3, 933 και 938 ΚΠολΔ, η αναστολή της αναγκαστικής εκτέλεσης προϋποθέτει την εμπρόθεσμη άσκηση της ανακοπής, την πιθανολόγηση της ευδοκίμησής της και της πρόκλησης ανεπανόρθωτης βλάβης στον αιτούντα. Δυνατότητα άσκησης της αίτησης αναστολής στην προωβάθμια δίκη προ της επίσπευσης του μέσου εκτέλεσης. Μη εμπρόθεσμη επίδοση της διαταγής πληρωμής. Αυτοδίκαιη απώλεια της ισχύος της ανατροπή των εννόμων συνεπειών που έχει επιφέρει αναδρομικά. Βάρος απόδειξης στον καθ’ ου η εκτέλεση. Άρνηση. Εν προκειμένω, η υπ’ αρ. 18272/2013 διαταγή πληρωμής δεν επιδόθηκε στον οφειλέτη εντός της δίμηνης προθεσμίας του άρθρου 630Α ΚΠολΔ. Κατ’ άρθρο 261 ΚΠολΔ, αξιολογήθηκε ως έμμεση ομολογία από την καθ’ ης. Συνεπώς, η διαταγή πληρωμής είχε αποβάλει αυτοδικαίως την ισχύ της, με δικονομική ακυρότητα κατ’ άρθρο 159 αρ. 1 ΚΠολΔ, συμπαρασύροντας και την επ’ αυτής στηριζόμενη αναγκαστική εκτέλεση. Ενόψει της πιθανολόγησης της ευδοκίμησης της ανακοπής και της ανεπανόρθωτης οικονομικής βλάβης από τη συνέχιση της εκτέλεσης, το Δικαστήριο ανέστειλε, κατ’ άρθρο 938 ΚΠολΔ, την εκτέλεση της διαταγής πληρωμής και της σχετικής επιταγής προς εκτέλεση μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί της ανακοπής, χωρίς να απαιτήσει εγγύηση. Το αίτημα αναστολής ως προς το εκτελεστό απόγραφο απορρίφθηκε ως μη νόμιμο, διότι η έκδοσή του αποτελεί προπαρασκευαστική και όχι αυτοτελή πράξη εκτέλεσης.