Αριθμός Απόφασης 265/2017
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΦΕΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ
ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ
Συγκροτήθηκε από την Δικαστή Γλυκερία Μουρίκη, Εφέτη, που ορίστηκε από την Πρόεδρο, και τη γραμματέα Ελισάβετ Ψαρρή.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στη Ρόδο την 7η Απριλίου 2017, για να δικάσει την ακόλουθη υπόθεση μεταξύ:
Του Εκκαλούντος: Ε. Σ. του Γ., κατοίκου Καρπάθου, ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ιωάννη Μηνατσή (με την από 6.4.2017 δήλωση του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.).
Του Εφεσίβλητου: Γ. Κ. του Σ., κατοίκου Καρπάθου, ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ιωάννη Χριστοδουλάκη (με την από 3.4.2017 δήλωση του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.).
Η ένδικη διαφορά άρχισε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου με την από 2.2.2011 και με αριθ. εκθ. κατ. …..2.2.2011 αγωγή της ενάγουσας και ήδη εφεσίβλητης κατά της εναγομένης και ήδη εκκαλούσας. Το Δικαστήριο εκείνο με την με αριθ. 123/2014 οριστική απόφασή του δέχθηκε την αγωγή, δικάζοντας αντιμωλία του εναγομένου, κατά την τακτική διαδικασία. Κατά της οριστικής αυτής απόφασης, η εναγόμενη άσκησε στο δικαστήριο που την εξέδωσε απευθυνόμενη στο παρόν την ένδικη από 18.2.2015 και με αριθ. εκθ. κατ. …./2.3.2015 έφεσή της, αντίγραφο της οποίας κατατέθηκε στη γραμματεία του παρόντος με αριθ. εκθ. κατ. …./5.10.2015. Για τη συζήτηση δε αυτής που γράφτηκε νόμιμα με τη σειρά τους στο σχετικό πινάκιο, ορίσθηκε δικάσιμος η 13.5.2016, και μετ’ αναβολή η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας.
Κατά την συζήτηση της παρούσας, η υπόθεση εκφωνήθηκε νόμιμα με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως αναφέρεται παραπάνω. Πρέπει δε να σημειωθεί ότι οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων παραστάθηκαν με δήλωση και προκατέθεσαν προτάσεις.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η κρινόμενη, από 2.4.2015 (αριθμ. εκθ. κατάθ. …/8.4.2015) έφεση του ηττηθέντος εναγομένου, κατά της υπ’ αριθμ. 7/2014 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου (μεταβατική έδρα Καρπάθου), που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 498 επ, 513, 516 περ. 1, 5173 518§2 Κ.Πολ.Δ.). Συνεπώς, πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της κατά την αυτή διαδικασία με την οποία εκδόθηκε η εκκαλουμένη (άρθρ. 533§1 Κ.Πολ.Δ.).
Ο ενάγων, με την από 27.9.2012 (αριθ. εκθ. κατ. …/14.12.2017) αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου (Μεταβατική έδρα Καρπάθου), κατ’ ορθή εκτίμηση του δικογράφου αυτής, ιστορούσε ότι την 30.9.2010 ο ίδιος και ο εναγόμενος συνέστησαν δυνάμει του με την ως άνω ημερομηνία ιδιωτικού συμφωνητικού αφανή εταιρεία, με εμφανή εταίρο τον εναγόμενο και αφανή τον ίδιο (ενάγοντα) με έδρα την περιοχή «Βλυχά» του Δ.Δ. Πηγαδίων Δήμου Καρπάθου, με σκοπό τη δημιουργία και εκμετάλλευση επιχείρησης μπαρ με το διακριτικό τίτλο «...» και ως ποσοστό συμμετοχής εκάστου στην επιχείρηση 50%. Ότι ως αντάλλαγμα για τη συμμετοχή του συμφωνήθηκε το συνολικό ποσό των 30.000 ευρώ και για το λόγο αυτό κατέβαλε στον εναγόμενο το ποσό των 7.500 ευρώ μετρητοίς, ενώ για το υπόλοιπο ποσό των 22.500 ευρώ, κατά τα συμφωνηθέντα, εξέδωσε σε διαταγή του εναγομένου και παρέδωσε σε αυτόν τις αναφερόμενες στην ένδικη αγωγή δεκαπέντε (15) συναλλαγματικές, ενώ σε μερική εξόφληση του ποσού που αντιστοιχούσε στις ως άνω συναλλαγματικές κατέβαλλε στον εναγόμενο το συνολικό ποσό των 2.100 ευρώ. Ότι περί το μήνα Φεβρουάριο 2011, ο εναγόμενος αποχώρησε σιωπηρώς από την επιχείρηση, καταγγέλλοντας με τον τρόπο αυτό την μεταξύ τους σύμβαση, ενώ την 3.7.2011 ο εναγόμενος του απέσπασε δολίως τα κλειδιά του καταστήματος και ακολούθως την 7.12.2011 μεταβίβασε την επιχείρηση σε τρίτο πρόσωπο και ιδιοποιήθηκε τον εξοπλισμό της επιχείρησης, αρνούμενος έκτοτε να τον αποδώσει. Ενόψει τούτων, ζητούσε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να του καταβάλλει το συνολικό ποσό των 62.903,36€, νομιμοτόκως από της επίδοσης της αγωγής και ειδικότερα α) ποσόν 9.600 ευρώ που αντιστοιχεί στο αντίτιμο που πράγματι κατέβαλε (7.500+2.100=9.600€), β) ποσό 23.303,36 που αντιστοιχεί στην αξία του υπεξαιρεθέντος κινητού εξοπλισμού της επιχείρησης, γ) το ποσό των 10.000 ευρώ ως αποζημίωση, λόγω της εκ μέρους του εναγομένου καταγγελίας της εταιρείας, καθόσον κατά το χρονικό διάστημα από τον Ιούλιο του έτους 2011 έως τον Απρίλιο του 2012 με βεβαιότητα θα κέρδιζε το ποσό των 1.000 ευρώ μηνιαίως, ως μερίδιο συμμετοχής του στην ως άνω επιχείρηση και δ) το ποσό των 20.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη από την σε βάρος του τελεσθείσα αδικοπραξία, και να απαγγελθεί προσωπική κράτηση εις βάρος του εναγομένου. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση δέχθηκε εν μέρει την αγωγή ως ουσία βάσιμη υποχρεώνοντας τον εναγόμενο να καταβάλλει στον ενάγοντα το ποσό των 7.656,56 ευρώ. Κατά της ανωτέρω αποφάσεως παραπονείται με την υπό κρίση έφεση ο ενάγων για τους αναφερόμενους σε αυτή λόγους, που ανάγονται σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων και ζητεί την εξαφάνιση της εκκαλουμένης, προκειμένου να απορριφθεί και κατά το ανωτέρω κονδύλιο η ένδικη αγωγή.
Από τις διατάξεις των άρθρων 18 και 47-50 του Εμπ.Ν. προκύπτει ότι, στην αφανή εταιρεία, η οποία δεν έχει νομική προσωπικότητα, εφαρμόζονται οι περί εταιρειών διατάξεις του Αστικού Κώδικα, δηλαδή τα άρθρα 741 επ. αυτού, στο μέτρο που δεν αντίκεινται στον ιδιάζοντα χαρακτήρα της. Έτσι, από τις διατάξεις των άρθρων 758 παρ. 2 και 762 σε συνδυασμό με εκείνα των άρθρων 361 και 719 του κώδικα αυτού συνάγεται ότι καθετί που αποκτά ο διαχειριστής, εμφανής εταίρος, υποχρεούται να το καταστήσει κοινό όλων των λοιπών, κατά το λόγο της εταιρικής μερίδας του καθενός και ότι αν η εταιρεία έχει διάρκεια μεγαλύτερη του έτους, ο λογαριασμός κλείνεται και τα κέρδη διανέμονται στο τέλος κάθε έτους. Ως κέρδη, κατά την έννοια του νόμου, νοείται το καθαρό προϊόν που απομένει μετά την αφαίρεση των εξόδων. Επομένως, αναγκαίο στοιχείο της σχετικής περί διανομής των κερδών αγωγής είναι, πλην άλλων, και ο ακριβής προσδιορισμός τους. Αντίθετα, η τυχόν ύπαρξη εξόδων που πρέπει να αφαιρεθούν είναι αρνητικός ισχυρισμός και όχι στοιχείο της αγωγής (βλ. ΑΠ 362/2008, Ε.Εμπ.Δ.Ξ’, σελ. 61, ΑΠ885/2005 ΕλλΔνη 46, σελ. 1100, Εφ. Θες. 77/2008 Ε.Εμπ.Δ.Ξ’, σελ. 302). Η διανομή των κερδών δεν προϋποθέτει αναγκαίους και εκκαθάριση. Υπό την συνήθη μορφή της, η εκκαθάριση αποσκοπεί στη διανομή της εταιρικής περιουσίας, την οποία όμως δεν έχει η αφανής εταιρεία. Συνεπώς, εκκαθάριση της εταιρείας αυτής, με την έννοια της διατάξεως του άρθρου 777 του Α.Κ. δεν νοείται. Σε όσες δε περιπτώσεις διενεργείται εκκαθάριση, αυτή αποτελεί τρόπο διακανονισμού των περιουσιακών σχέσεων των εταίρων, προκειμένου να προπαρασκευασθεί η διανομή. Από τα προαναφερθέντα συνάγεται ότι μετά τη λύση της αφανούς εταιρείας δεν απαιτείται να επακολουθήσει στάδιο εκκαθάρισης, διότι δεν υπάρχει εταιρική περιουσία, εκτός αν συμφωνήθηκε το αντίθετο μεταξύ των συνεταίρων, ή το δικαστήριο κρίνει αναγκαία την εκκαθάριση, εφόσον δε ο εμφανής εταίρος εμπορεύεται ατομικά έναντι των τρίτων, είναι παραδεκτή η άσκηση αγωγής εκ μέρους του αφανούς εταίρου προς απόδοση της ανήκουσας σ’ αυτόν μερίδας από τα εταιρικά κέρδη, καθώς και της εισφοράς του, είτε μεταβίβασε αυτήν κατά κυριότητα στον εμφανή συνεταίρο του προς άσκηση της εταιρικής εμπορικής δραστηριότητας, ως ατομικής του τελευταίου είτε παρέμεινε κύριος αυτής, τάσσοντας όμως αυτήν κατά προορισμό στην εξυπηρέτηση του εταιρικού σκοπού με παραχώρηση της χρήσης της μόνο στον εμφανή εταίρο (βλ. Α.Π. 362/2008, ό.π., Α.Π. 393/2006, Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών Δ.Σ.Α.). Στην περίπτωση όμως εισφοράς αντικαταστατών πραγμάτων, όπως χρημάτων, ο «διαχειριστής» αποκτά μεν την κυριότητα τούτων, δεν καθίσταται όμως οφειλέτης του συνεταίρου που εισέφερε τα χρήματα εφόσον διαρκεί ο εταιρικός δεσμός. Αφότου όμως λυθεί η εταιρεία, ο εταίρος που εισέφερε στην εταιρεία το χρηματικό ποσό, έχει αντίστοιχη αξίωση κατά του «διαχειριστή» απόδοσής του από το τυχόν απομένον καθαρό προϊόν της εκκαθάρισης των λογαριασμών, με την προϋπόθεση ότι παρέμεινε αναλλοίωτο στα χέρια του διαχειριστή. Στην αντίθετη όμως περίπτωση, που το χρηματικό ποσό της εισφοράς διατέθηκε για την αγορά περιουσιακών αντικειμένων που τέθηκαν στη διαρκή χρήση της εταιρείας, τα περιουσιακά αυτά αντικείμενα, αποτελούν πλέον στοιχεία προς διανομή του ενεργητικού της εταιρείας κατά τη λύση της, τα οποία, εάν δεν υπάρχουν δαπάνες και χρέη με την έννοια του παθητικού, και εφόσον δεν μεσολαβεί αναγκαίο στάδιο εκκαθάρισης κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 779 έως 782 του Α.Κ., τα περιουσιακά αυτά «εταιρικά» αντικείμενα, ως αντιστοιχούντα στην αξία της χρηματικής εισφοράς του συνεταίρου, αποδίδονται σ’ αυτόν είτε αυτούσια κατ’ αναλογία προς την εταιρική μερίδα συμμετοχής του, είτε, εφόσον μεσολάβησε αδυναμία αυτούσιας απόδοσής τους, επειδή δεν σώζονται κατά την άσκηση της αγωγής, είτε λόγω τυχόν εκποίησης και ρευστοποίησης της αξίας τους, είτε γιατί ο «διαχειριστής» εκδήλωσε την πρόθεση να τα κρατήσει για λογαριασμό του, με την καταβολή ανάλογου μέρους της αξίας τους ή του επιτευχθέντος τιμήματος (βλ. Α.Π. 362/2008, ό.π., Εφ. Θες. 77/2008, ό.π., ΑΠ 1234/2015, ΑΠ 1064/20115, ΑΠ 1630/2013, Εφ. Αθ. 5906/2013, Εφ. Πειρ. 116/2013 ΝΟΜΟΣ).
Περαιτέρω κατά το άρθρο 766 ΑΙ 766 η εταιρία που έχει ασκηθεί για ορισμένο χρόνο, λύεται με καταγγελία πριν περάσει ο χρόνος αυτός, αν υπάρχει σπουδαίος λόγος. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής που λπροκύπτει και από το συνδυασμό προς το άρθρο 767 ΑΚ, το οποίο προβλέπει για τη λύση της εταιρίας που έχει αόριστη διάρκεια με καταγγελία, καθώς και προς το άρθρο 777 επ. ΑΚ που προβλέπουν για την εκκαθάριση, η λύση της εταιρίας, επομένως και της αφανούς, για την οποία εφαρμόζονται οι λόγοι λύσης της αστικής εταιρίας με βάση τις διατάξεις των άρθρων 765-776 ορισμένης διάρκειας, επέρχεται με την καταγγελία, ανεξάρτητα από την ύπαρξη σπουδαίου λόγου. Εάν όμως δεν υπήρξε λόγος ο εταίρος που προέβη στην καταγγελία, έχει υποχρέωση να αποκαταστήσει τη ζημία που επήλθε στους λοιπούς εταίρους από την πρόωρη λύση της εταιρίας. Όσον αφορά την εταιρία που έχει αόριστη διάρκεια, αυτή, κατά τις διατάξεις του άρθρου 763 ΑΚ λύεται οποτεδήποτε με καταγγελία οποιουδήποτε εταίρου. Αν όμως η καταγγελία έγινε άκυρα και δεν συντρέχει σπουδαίος λόγος που να δικαιολογεί το άκυρος της καταγγελίας ο εταίρος που κατάγγειλε άκυρα την εταιρία ευθύνεται σε αποζημίωση των λοιπών εταίρων. Ως άκαιρη θεωρείται η καταγγελία όταν έγινε σε χρόνο που η διατήρηση της εταιρίας έχει ιδιαίτερη σημασία για τα συμφέροντα των εταίρων και, ως εκ τούτου η λύση συνεπάγεται γι’ αυτούς την πρόκληση θετικής ζημίας ή διαφυγόντα κέρδους (Ολ ΑΠ 31/1998, ΕλλΔικ 39.1261). Από τα προεκτεθέντα προκύπτει, ότι σε περίπτωση λύσης της εταιρίας με καταγγελία, όταν αυτή είναι ορισμένης ή αόριστης διάρκειας ο καταγγέλων την εταιρεία εταίρος έχει υποχρέωση να αποκαταστήσει τη ζημία που επήλθε στους λοιπούς εταίρους από την πρόωρη λύση της εταιρίας και από το άκυρο της καταγγελίας, αν δε συντρέχει σπουδαίος λόγος στην πρώτη περίπτωση και αν έγινε άκυρα και δεν συντρέχει σπουδαίος λόγο που δικαιολογεί το άκυρο της καταγγελίας στη δεύτερη περίπτωση (ΑΠ 1496/2011 δημος. Νόμος).
Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, που εξέτασθηκαν νομότυπα στο ακροατήριο του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη απόφαση πρακτικά, δημόσιας συνεδρίασης του Δικαστηρίου στην υπ’ αριθμ. .../18.10.2016 νομοτύπως ληφθείσα ένορκη βεβαίωση του Β. Γ. ενώπιον της Συμβολαιογράφου Καρπάθου ..., την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο ενάγων (βλ. την από 15.10.2013 έκθεση επίδοσης του γραμματέα του Δήμου Καρπάθου ...) καθώς και από όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα τα οποία νομίμως προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, είτε για άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Με το από 30.9.2010 ιδιωτικό συμφωνητικό συστήθηκε μεταξύ των διαδίκων αφανής εταιρεία ορισμένου χρόνου, με εμφανή εταίρο και διαχειριστή τον εναγόμενο και αφανή εταίρο τον ενάγοντα. Σκοπός της εταιρείας αυτής ήταν η εκμετάλλευση της επιχείρησης μπαρ με το διακριτικό τίτλο «...», στο Δ.Δ. Πηγαδίων Δήμου Καρπάθου, η οποία στεγαζόταν σε ένα ισόγειο κατάστημα, επί της παραλιακής οδού Πηγαδίων για τη λειτουργία της οποίας είχε εκδοθεί σε προγενέστερο χρόνο η προσκομιζόμενη με επίκληση υπ’ αριθμ. .../18.8.1999 άδεια ίδρυσης και λειτουργίας καταστήματος από το Δήμο Καρπάθου στο όνομα του εναγομένου. Έδρα της ορίσθηκε η περιοχή «Βλυχά» του Δ.Δ. Πηγαδίων Δήμου Καρπάθου. Το ποσοστό συμμετοχής εκάστου των εταίρων στην εταιρεία καθώς και στα κέρδη και τις ζημίες ορίστηκε στο 50%. Χρόνος διάρκειας της εταιρείας ορίστηκε από 1.10.2010 έως 30.9.2022. Ως αντάλλαγμα για τη συμμετοχή του ενάγοντα στην εταιρεία ορίστηκε το συνολικό χρηματικό ποσό των 30.000 ευρώ, το οποίο συμφωνήθηκε να καταβληθεί από τον ενάγοντα στον εναγόμενο ως εξής: 7.500 ευρώ σε μετρητά, τα οποία πράγματι κατέβαλε ο ενάγων στον εναγόμενο την 30.9.2010, ενώ το υπόλοιπο ποσό συμφωνήθηκε να εξοφληθεί με δέκα πέντε συναλλαγματικές τις οποίες εξέδωσε ο ενάγων σε διαταγή του εναγομένου (μία με ημερομηνία λήξης την 1.11.2010 ποσού 2.500, δύο με ημερομηνία λήξης την 1.12.2010, ποσού 1.500 ευρώ, με ημερομηνία λήξης την 1.1.2011, ποσού 1.500 ευρώ, με ημερομηνία λήξης την 1.2.2011, ποσού 1.500 και έως την 1.1.2012 η τελευταία ποσού 500 ευρώ, οι ενδιάμεσες δε κάθε πρώτη εκάστου μηνός ποσού 1.500 ευρώ). Όπως δε συνομολογείται ο ενάγων κατέβαλε στον εναγόμενο σε μερική εξόφληση του συνολικού ποσού των συναλλαγματικών το ποσόν των 2.100 ευρώ, ήτοι κατέβαλε συνολικά μόνο το ποσό των 9.600 ευρώ.
Όμως, εξαιτίας της μη καταβολής ολοκλήρου του συμφωνηθέντος ποσού από μέρους του ενάγοντος η επιχείρηση εμφάνισε σοβαρά προβλήματα δυσλειτουργίας με οφειλές μισθωμάτων, οφειλές προς τους προμηθευτές αλλά και σε Δημόσιους και κοινωφελείς οργανισμούς. Ο εναγόμενος, προκειμένου να εξοικονομήσει χρήματα για να εξοφλήσει τα ως άνω χρέη της εταιρείας μετέβη τον Φεβρουάριο του έτους 2011 στη Γερμανία, όπου εξακολουθεί και διαμένει, γεγονός το οποίο εγνώριζε ο ενάγων, όπως ρητά καταθέτουν και οι δύο μάρτυρες κατά τούτο και συμφώνησε στην ανωτέρω απόφαση καθόσον η επιχείρηση αντιμετώπιζε οικονομικό αδιέξοδο. Στη θέση του, δυνάμει του υπ’ αριθμ. .../8.2.2011 πληρεξουσίου της Συμβολαιογράφου Καρπάθου ... όρισε αντιπρόσωπό του τον αδελφό του Σ. Σ. προκειμένου να εξακολουθήσει η λειτουργία της εταιρία και να διεκπεραιώνει οποιαδήποτε εργασία είχε σχέση με την εταιρεία την οποία και αποδέχθηκε εν τοις πράγμασι ο ενάγων και ο οποίος συνεισέφερε και με την προσωπική του εργασία έως τις 3.7.2011 οπότε αποχώρησε από την εταιρεία καταγγέλλοντας αυτή διότι ήταν αδύνατο να συνεχίσει να λειτουργεί λόγω χρεών. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα χρέη της εταιρείας, ο εναγόμενος πρότεινε στον ενάγοντα να του πωλήσει το μερίδιό του, ώστε να συνεχίσει μόνος τη λειτουργία της εταιρείας ξεκινώντας τις διαπραγματεύσεις από το ποσό των 20.400 ευρώ που ο ενάγων όφειλε από το συμφωνηθέν ποσό της εισφοράς του και φθάνοντας στις 10.000 ευρώ και ακόμη και στις 7.500 ευρώ, χωρίς ωστόσο ο ενάγων να ανταποκριθεί στην ανωτέρω πρόταση. Τελικώς δε πωλήθηκε σε τρίτο στο ποσό των 7.900 ευρώ. Από τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, προκύπτει ότι οι διάδικοι ευρισκόμενοι προ οικονομικού αδιεξόδου, το οποίο συνεχώς διογκωνόταν από κοινού συμφώνησαν στη λύση της εταιρείας, καταργώντας εν τοις πράγμασι τα προβλεπόμενα στο ως άνω συμφωνητικό όσον αφορά τη λύση της εταιρείας, γι’ αυτό και με τον ενάγοντα έγιναν κατά πρώτον οι διαπραγματεύσεις περί πωλήσεως της επιχειρήσεως μετά την αποτυχία των οποίων πωλήθηκε στο Λ., τα δε εισπραχθέντα χρήματα αναλώθηκαν σε εξόφληση υποχρεώσεων προς τρίτους, που είχαν δημιουργηθεί κατά το μικρό διάστημα της λειτουργίας της εταιρείας και στις οποίες υποχρεώσεις ουδόλως συμμετείχε ο ενάγων.
Σύμφωνα με τα ανωτέρω ο εναγόμενος δεν προέβη χωρίς σπουδαίο λόγο στην καταγγελία της εταιρείας, όπως αβασίμωα ισχυρίζεται ο ενάγων, αλλά από κοινού συμφώνησαν με τον ενάγοντα στη λύση αυτής μη έχοντας άλλη επιλογή, καθόσον ο σκοπός αυτός κατέστη ανέφικτος εξ’ αιτίας των χρεών. Την ανωτέρω κρίση του Δικαστηρίου επιρρωνύει και το γεγονός, ότι η εταιρεία λύθηκε 3.7.2011, ήτοι μεσούσης της τουριστικής περιόδου δηλ. μη έχοντας την οικονομική δυνατότητα να συνεχίσει τη λειτουργία της ούτε καν μέχρι το τέλος της καλοκαιρινής περιόδου, που σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας πραγματοποιείται ο μεγαλύτερος τζίρος σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις, αλλά και το γεγονός ότι η εταιρεία πωλήθηκε από τον εναγόμενο στο πάρα πολύ χαμηλό ποσό των 7.950,73 ευρώ, όταν η συμμετοχή του ενάγοντος στην ως άνω εταιρεία προκειμένου να αποκτήσει μερίδιο 50% επί των κερδών και ζημιών πριν 9 μήνες (30.9.2010) είχε συμφωνηθεί στο ποσό των 30.000 ευρώ. Περαιτέρω μετά τη λύση της εταιρείας ο ενάγων θα είχε δικαίωμα να αξιώσει το μερίδιό του επί των τυχόν κερδών καθώς και την εισφορά του. Από κανένα όμως αποδεικτικό στοιχείο δεν αποδείχθηκε ότι υπήρχαν κέρδη προς διανομή, ούτε και ο ίδιο άλλωστε κάνει οποιαδήποτε αναφορά περί υπάρξεως αυτών, για δε τον εξοπλισμό, την αξία του οποίου εκτιμά ο ενάγων στο ποσό των 15.353,13 κατά τα αναλυτικώς εκτιθέμενα στην αγωγή, δεν αποδείχθηκε ότι μετά τη λύση της εταιρείας εξακολουθεί να υπάρχει είτε αυτούσιος, είτε ότι ρευστοποιήθηκε και αποτέλεσε μέρος των κερδών της εταιρείας, ούτε άλλωστε και ο ίδιος συνδέει το ως άνω κονδύλιο με τυχόν υπάρχοντα κέρδη, αντιθέτως συνομολογεί, στην αγωγή του αλλά και στην από 19.11.2011 αίτησή του προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου περί απαγορεύσεως μεταβιβάσεως της εν λόγω επιχείρησης από τον εναγόμενο σε τρίτο αλλά και στην από 25.8.2011 εξώδικη δήλωση-γνωστοποίηση και διαμαρτυρία προς τον εναγόμενο (βλ. υπ’ αριθμ. .../7.9.2011 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Ρόδου ...) ότι έχει καταβάλλει έναντι του συμφωνηθέντος ποσού των 30.000 ευρώ ως εισφορά του για την είσοδό του και την κατά 50% συμμετοχή του στα κέρδη και τις ζημίες μόνο το ποσό των 9.600 (7.500+2.100) εναπομείναντος υπολοίπου 20.400 ευρώ. Εφόσον όμως ο ενάγων ουδέποτε εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, σύμφωνα με το ανωτέρω συμφωνητικό, παραλλήλως δε δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη κερδών, τα οποία άλλωστε δεν επικαλείται, καθόσον μόνο επί αυτών θα είχε δικαίωμα αξιώσεως, η αγωγή είναι απορριπτέα ως αβάσιμη.
Σύμφωνα με τα ανωτέρω η αγωγή, κατά το κονδύλιο τούτο, που μεταβιβάσθηκε στο παρόν Δικαστήριο, έπρεπε να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε βάσιμη αυτή κατά το ποσό των 7.656,56 ευρώ εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις, γενομένων δεκτών ως ουσιαστικά βάσιμων των σχετικών συναφών μεταξύ τους λόγων έφεσης. Κατόπιν τούτου πρέπει να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη, κατά το ανωτέρω κονδύλιο, να κρατηθεί η υπόθεση, να δικασθεί η ένδικη αγωγή και να απορριφθεί ως αβάσιμη. Τα δικαστικά έξοδα του εναγομένου και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας πρέπει να επιβληθούν λόγω της ήττας του (άρθρ. 176,183,191 Κ.Πολ.Δ.) στον ενάγοντα.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ’ αντιμωλία των διαδίκων,
Δέχεται τυπικά και ουσιαστικά την έφεση.
Εξαφανίζει την εκκαλουμένη απόφαση.
Διακρατεί την υπόθεση.
Δικάζει επί της υπ’ αριθμ. …./14.12.2012 αγωγής.
Απορρίπτει την αγωγή.
Επιβάλλει εις βάρος του ενάγοντος τα δικαστικά έξοδα του εναγομένου τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των χιλίων (1.000) ευρώ.
Κρίθηκε, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στη Ρόδο την 31η Οκτωβρίου 2017, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, απόντων των διαδίκων και των πληρεξουσίων δικηγόρων τους με παρούσα τη γραμματέα.
Η Προεδρεύουσα
Γλυκερία Μουρίκη
(Εφέτης Δωδεκανήσου)
Η Γραμματέας
Ελισάβετ Ψαρρή