Αριθμός 913/2019
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ’ Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Πέτρο Σαλίχο, Ι. Φιοράκη, Παρασκευή Καλαϊτζή και Γεώργιο Παπανδρέου- Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 6η Φεβρουαρίου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων:1.Σ. το γένος Δ. Δ., συζ. Θ. Μ. και 2. Ι. Κ. του Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γεώργιο Σωτηρόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.
Των αναιρεσιβλήτων:1.Α. το γένος Β. Τ. και 2.Τ. Τ. του Β., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ηλία Ηλιακόπουλο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-3-2014 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο .... Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10/2015 οριστική του ως άνω Δικαστηρίου, 163/2017 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 24-10-2017 αίτησή τους και τους από 22-8-2018 πρόσθετους λόγους αυτής. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1) Με την από 24-10-2017 αίτηση αναίρεσης και τους από 22-8-2018 πρόσθετους λόγους της προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα 163/2017 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης (τακτικής διαδικασίας), με την οποία έγινε τυπικά και ουσιαστικά δεκτή έφεση των εναγόντων -αναιρεσιβλήτων κατά της 10/2015 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου ... με την οποία είχε απορριφθεί η από 27-3-2014 με αριθμ. κατάθ. …./2014 αγωγή για αναγνώριση της ακυρότητας δημόσιας διαθήκης, αναγνώρισης κληρονομικού δικαιώματος των εναγόντων στο σύνολο της κληρονομιαίας περιουσίας και αποκλειστικής κυριότητας της πρώτης ενάγουσας επί των αναφερόμενων κινητών και ακινήτων. Η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι ασκήθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558,564, 566§1, 569 Κ.Πολ.Δ ) και καταβλήθηκε το προσήκον παράβολο του Δημοσίου, όπως προκύπτει από την …./2017 έκθεση κατάθεσης δικογράφου του Γραμματέα του Εφετείου Θράκης. Είναι συνεπώς παραδεκτά (άρθρ. 577§1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να συνεκδικασθούν (άρθρο 246 ΚΠολΔ) και να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων τους (άρθρ. 577 ΚΠολΔ, ΑΠ 1192/2014).
2.Κατά τη διάταξη του άρθρου 1718 ΑΚ, διαθήκη ,για τη σύνταξη της οποίας δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις των άρθρων 1719 έως 1757 ΑΚ, είναι άκυρη, εφόσον ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά, κατά δε τη διάταξη του άρθρου 1719 αριθ. 3 ΑΚ, ανίκανοι να συντάσσουν διαθήκη είναι όσοι κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης, δεν έχουν συνείδηση των πράξεων τους ή βρίσκονται σε ψυχική ή διανοητική διαταραχή, που περιορίζει αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησης τους. Στην αμέσως πιο πάνω διάταξη προβλέπονται δύο περιπτώσεις ανικανότητας προς σύνταξη διαθήκης, δηλαδή α) η έλλειψη συνείδησης των πράξεων, η οποία υπάρχει όταν το πρόσωπο από αίτιο νοσηρό ή μη (όπως μέθη, ύπνωση κλπ.) δεν έχει τη δύναμη να διαγνώσει την ουσία και το περιεχόμενο της διαθήκης που συντάσσει, καθώς και την ικανότητα να συλλάβει τη σημασία των επί μέρους διατάξεων της διαθήκης, χωρίς να απαιτείται γενική και πλήρης έλλειψη συνείδησης του εξωτερικού κόσμου ή πλήρης έλλειψη της λειτουργίας του νου και β) η ψυχική ή διανοητική διαταραχή, που περιορίζει αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησης του διαθέτη. Ως ψυχική ή διανοητική διαταραχή που περιορίζει αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησης του διαθέτη, νοείται ειδικότερα κάθε διαταραχή που μειώνει σημαντικά την ικανότητα για αντικειμενικό έλεγχο της πραγματικότητας, όταν, δηλαδή εξαιτίας της διαταραχής αυτής αποκλείεται κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης, ο ελεύθερος προσδιορισμός της βούλησης του διαθέτη με λογικούς υπολογισμούς, καθόσον ο τελευταίος κυριαρχείται από παραστάσεις, αισθήματα, ορμές ή επιρροές τρίτων. Η ανικανότητα κρίνεται κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης, ενώ η μεταγενέστερη επέλευσή της ή η ύπαρξή της σε προγενέστερο χρόνο δεν ασκεί καμία έννομη επιρροή. Κατάσταση που είναι δυνατόν στη συγκεκριμένη περίπτωση να έχει ως συνέπεια την ανικανότητα για σύνταξη διαθήκης, αποτελεί και το εγκεφαλικό επεισόδιο (ΑΠ 385/2014), όταν από αυτό προκαλείται μόνιμη διαταραχή της λειτουργίας του νου, σε βαθμό που να αποκλείει την ύπαρξη λογικής κρίσης. Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.19 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται σύμφωνα με το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε, ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία). Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις δε, αναγόμενες μόνον στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και, γενικότερα, ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δε συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες. Δηλαδή, μόνον το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Περαιτέρω, τα επιχειρήματα του δικαστηρίου που σχετίζονται με συνεκτίμηση των αποδείξεων, δε συνιστούν παραδοχές με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και, ως εκ τούτου, δεν αποτελούν «αιτιολογία» της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης, ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα, των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), μετά από συνεκτίμηση των νομίμως επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: «Η γεννηθείσα την 1.12.1923 διαθέτιδα Ε. χήρα Σ. Τ., το γένος Τ. και Δ. Τ., η οποία ήταν άτεκνη και ο σύζυγος της Σ. Τ. είχε προαποβιώσει (30.5.1991), άφησε μοναδικούς πλησιέστερους συγγενείς της κατά το θάνατο της τις αδελφές της Σ. Τ. και Π. Τ., καθώς και τα τέκνα του προαποβιώσαντος κατά το έτος 1980 ετεροθαλούς αδελφού της Β. Τ., Α. Τ. και Τ. Τ. (ενάγοντες). Η διαθέτιδα κατοικούσε στην επί της οδού ... ιδιόκτητη κατοικία της στο ... και οι εναγόμενοι ήταν γείτονές της, η πρώτη δε εναγομένη κατοικεί με την οικογένειά της στην επί της οδού ... διπλανή με αυτή της διαθέτιδος κατοικία της. Με τα ανίψια της (ενάγοντες) η θανούσα συνδεόταν με στενό συναισθηματικό δεσμό, ο οποίος δεν αποδείχθηκε ότι είχε διαρρηχθεί κατά τη διάρκεια των ετών, καθόσον εξαιτίας της αποδημίας των φυσικών γονέων τους στη …., τα φρόντιζε και τα ανάθρεψε κατά την παιδική τους ηλικία, όντας άτεκνη η ίδια. Εξαιτίας της ασθενειών από τις οποίες έπασχε και της μεγάλης ηλικίας της η διαθέτιδα χρειαζόταν συχνή και τακτική ιατρική φροντίδα, η οποία της παρεχόταν στο Γ.Ν.Ν. ... και, συγκεκριμένα, είχε νοσηλευθεί στο ως άνω νοσοκομείο κατά το μήνα Απρίλιο του έτους 2011, εξαιτίας λοίμωξης κατώτερου αναπνευστικού και χρόνιας αναπνευστικής ανεπάρκειας, κατά το μήνα Ιούνιο του έτους 2006, εξαιτίας κατάγματος πλευρών, κατά το μήνα Αύγουστο του έτους 2006, εξαιτίας μελανών κενώσεων και, αργότερα, εξαιτίας χρόνιας κολπικής μαρμαρυγής, κατά το μήνα Μάρτιο του έτους 2007, εξαιτίας ανεπάρκειας μητροειδούς βαλβίδας και υποθυρεοειδισμού και κατά το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2007, εξαιτίας χολολιθίασης. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των νοσηλειών της, καθόσον έχρηζε των βοηθητικών υπηρεσιών προσώπου νεότερης ηλικίας, η πρώτη ενάγουσα συνόδευε πάντα τη θεία της, όπως αποδεικνύεται από τη μάρτυρα Θ. Δ. συνταξιούχο πλέον νοσοκόμα των εξωτερικών ιατρείων και του καρδιολογικού τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου ..., η οποία καταθέτει ότι η ενάγουσα Α. Τ. ήταν η μοναδική συνοδός της θανούσας στις τακτικές επισκέψεις της για ιατρικό έλεγχο και θεραπεία στο νοσοκομείο κατά τα έτη 2006 έως 2012. Εξάλλου, η διαθέτιδα είχε συντάξει τις παρακάτω δημόσιες διαθήκες, ανακαλώντας κάθε φορά τις διατάξεις της προηγούμενης διαθήκης : α) την με αριθ. ..../10-11-1997 δημόσια διαθήκη ενώπιον του τότε συμβολαιογράφου Δ. Δ. δημοσιευθείσα δυνάμει των με αριθ. ../18-4-2012 Πρακτικών Συνεδρίασης του Ειρηνοδικείου Ορεστιάδας, β) την με αριθ. ……/6-9-2000 δημόσια διαθήκη ενώπιον της συμβολαιογράφου ... Δ. Σ., δημοσιευθείσα δυνάμει των με αριθ. 107/10-9-2012 Πρακτικών Συνεδρίασης του Ειρηνοδικείου ..., γ) την με αριθ. …./4-6-2003 δημόσια διαθήκη ενώπιον της συμβολαιογράφου ... Μ. Τ. δημοσιευθείσα δυνάμει των με αριθ. 82/25-9-2013 Πρακτικών Συνεδρίασης του Ειρηνοδικείου ..., δ) την με αριθ. …./23-1-2012 δημόσια διαθήκη ενώπιον της συμβολαιογράφου ... Μ. Τ. δημοσιευθείσα δυνάμει των 30/122/14-2-2013 Πρακτικών Συνεδρίασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ορεστιάδος, στην οποία ονομάζει κληρονόμους της τους ενάγοντες Α. Τ. και Τ. Τ. και ε) την υπ' αριθ. ... /19-11-2012 επίδικη δημόσια διαθήκη ενώπιον της συμβολαιογράφου ... Μ. Τ., η οποία δημοσιεύθηκε δυνάμει των με αριθ. 29/121/14-2-2013 Πρακτικών Συνεδριάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ορεστιάδας. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι στις 15.11.2012 ημέρα Πέμπτη η θανούσα επισκέφθηκε την συμβολαιογράφο ... Μ. Τ. και ζήτησε τη σύνταξη νέας δημόσιας διαθήκης της, πλην όμως δεν έφερε μαζί της τους απαραίτητους τίτλους ιδιοκτησίας των ακινήτων της, ενώ το μεσημέρι της επομένης ημέρας Παρασκευής 16.11.2012, οπότε προσήλθε και πάλι στο ως άνω συμβολαιογραφείο η προαναφερόμενη συμβολαιογράφος ανέβαλε εκ νέου την σύνταξη της διαθήκης για την 19η.11.2012 ημέρα Δευτέρα] καθόσον δεν υπήρχαν μάρτυρες. Περί ώρα 6η πρωινή της 19ης- 11-2012 η πρώτη εναγομένη Σ. Μ. επισκέφθηκε στην οικία της τη διαθέτιδα, την οποία, μαζί με τον σύζυγο της Θ. Μ. οδήγησαν με το αυτοκίνητο τους, στο συμβολαιογραφείο της ως άνω συμβολαιογράφου στο ….. το οποίο απέχει από το ..., όπου κατοικούσαν, 28 χλμ. και περίπου μισή ώρα με το αυτοκίνητο και περί ώρα 10:00 ξεκίνησε η διαδικασία σύνταξης της νέας δημόσιας διαθήκης της διαθέτιδος, η συμβολαιογράφος έλαβε τα στοιχεία των παρισταμένων μαρτύρων, οι οποίοι ορκίστηκαν και συνομίλησε με την διαθέτιδα, προκειμένου να πειστεί «ότι αυτή έχει σώας τα φρένας καθώς και περί της σοβαρότητος της διαθέσεως αυτής» και κατόπιν η διαθέτιδα φέρεται ότι απευθύνθηκε προς την συμβολαιογράφο, που συνέταξε ιδιοχείρως το κείμενο και εξέφρασε τις διατάξεις της προσβαλλόμενης διαθήκης, το περιεχόμενο της οποίας έχει ως εξής : «Ανακαλώ και ακυρώ πάσαν προγενεστέρα διαθήκη μου, καθώς και την υπ' αριθμόν …./23-1-2012 δημοσίαν ταύτην, συνταγείσα ενώπιον της συμβολαιογράφου ... Μ. Τ. και θέλω του λοιπού όπως αυτή ισχύει καθ' ολοκληρίαν. Ονομάζω και εγκαθιστώ κληρονόμους μου τους ανεψιούς μου Α. Τ. και Τ. Τ., τέκνα του αδελφού μου Β. και Ε., τον Ι. Κ. του Χ. και Μ. και την Σ. σύζυγο Θ. Μ., το γένος Δ. Δ. και της Σ.. Εντέλλομαι οι άνω κληρονόμοι μου όπως διανεμηθούν μετά το θάνατο μου την περιουσία μου ως κάτωθι : Ο ανεψιός μου Τ. Τ. του Β. να λάβει έναν αγρό μου ενός και ημίσεως στρέμματος στη θέση «...» περιοχής ... .... Η ανεψιά μου Α. Τ. του Β. να λάβει τα κάτωθι ακίνητά μου, ήτοι : 1) αγρόν μου εκτάσεως μέτρων τετραγωνικών έξι χιλιάδων επτακοσίων τριάντα οκτώ (6.738) στη θέση «...» περιοχής ..., με αριθμό τεμαχίου 842, 2) έτερον αγρό μου εκτάσεως έξι (6) στρεμμάτων στη θέση «...» περιοχής ...ου και 3) διαμέρισμά μου εμβαδού μέτρων τετραγωνικών εξήντα οκτώ (68,00), με το ποσοστό εξ αδιαιρέτου επί του οικοπέδου τέσσερα εκατοστά και τριάντα οκτώ εκατοστά του εκατοστού (4,38%) κείμενο στον τρίτο (γ) υπέρ του ισογείου όροφο οικοδομής εκτισμένης επί οικοπέδου κειμένου εντός της πόλεως ... επί της οδού ..., ολικής εκτάσεως μέτρων τετραγωνικών τριακοσίων σαράντα (340,00). Ο Ι. Κ. του Χ. να λάβει έναν αγρό μου εκτάσεως ημίσεως (1/2) στρέμματος στη θέση «...» περιοχής .... Η Σ. σύζυγος Θ. Μ. να λάβει ένα οικόπεδο μου κείμενο εντός της πόλεως ...ου επί της οδού ... ολικής εκτάσεως μέτρων τετραγωνικών τριακοσίων (300,00) με την εντός αυτού μονώροφη οικοδομή αποτελούμενη από οικία και αποθήκη συνολικού εμβαδού μέτρων τετραγωνικών διακοσίων εξήντα πέντε (265,00). Η Σ. σύζυγος Θ. Μ. να λάβει επίσης την οικοσκευή της άνω οικίας μου και της αποθήκης μου. Άπασαν δε την υπόλοιπη κινητή και ακίνητη περιουσία μου την τυχόν ευρεθησομένη κατά την ημέρα του θανάτου μου να λάβει η ανεψιά μου Α. Τ. του Β.». Περί ώρα 12:38 της 19.11.2012, οπότε και συντάχθηκε) η σχετική ιατρική γνωμάτευση για την κατάσταση της υγείας της και την ανάγκη νοσηλείας της, η διαθέτιδα είχε ήδη μεταφερθεί από την πρώτη εναγομένη, που κρατούσε και διατήρησε τα κλείθρα της οικίας της διαθέτιδος, στο τμήμα Α’ Βοηθειών του Παθολογικού Τμήματος του Γ.Ν.Ν. ..., εξαιτίας επείγουσας σοβαρής κατάστασης της υγείας της και η ιατρός Ε. Λ. διαπιστώνει ότι η ασθενής πάσχει από «αδυναμία επικοινωνίας, μυϊκή αδυναμία ΑΡ, πτώση της γωνίας του στόματος ΑΡ, Babinski + ΑΡ)». Κατά την αξονική τομογραφία εγκεφάλου που διενεργήθηκε στην κληρονομουμένη την επομένη ημέρα (20.11.2012) διαγνώσθηκε ότι η ασθενής φέρει «εκτεταμένη υπόπυκνη περιοχή ισχαιμικού έμφρακτου μετωποβρεγματοκροταφικά δεξιά, στην κατανομή αιμάτωσης της δεξιάς μέσης εγκεφαλικής αρτηρίας, που προκαλεί συμπίεση της σύστοιχης πλάγιας κοιλίας και αρχόμενη ελαχίστη παρεκτόπιση των δομών της μέσης γραμμής προς τα αριστερά». Ο ιατρός νευρολόγος και Διευθυντής στο Γ.Ν.Ν. ... Α. Α. αναφέρει σε ιατρική γνωμάτευσή του ότι «η ασθενής εισήχθη σε βαρειά κατάσταση με την κλινική εικόνα αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου - κωματώδης κατάσταση ημιπληγία ΑΡ. Τις επόμενες ώρες η κατάστασή της βαθμιαία επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα να καταλήξει στις 21-11-2012. Η έκπτωση της συνείδησης και η αδυναμία επικοινωνίας οφείλονται στο αγγειακό επεισόδιο. Η κατάσταση της αδυναμίας επικοινωνίας προϋπήρχε. Πιθανώς ήταν η κύρια αιτία να απευθυνθούν στις πρώτες βοήθειες του νοσοκομείου μας. Έχοντας υπόψη την παθογέννεση του ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και την πολύχρονη πείρα μου προσδιορίζω την έναρξη των πρώτων συμπτωμάτων από μισή ώρα έως μερικές ώρες πριν την εισαγωγή στο ΓΝΝ ... στις 12:38 στις 19-11- 2012». Η διαθέτιδα νοσηλεύθηκε στο Γ.Ν.Ν. ... και αμέσως μετά την ειδοποίησή της από την πρώτη εναγομένη η πρώτη ενάγουσα και πάλι έσπευσε κοντά στη θεία της; προκειμένου να την συνδράμει, όμως η κατάστασή της έβαινε συνεχώς επιδεινούμενη, δεν ανέκτησε ποτέ επαφή με τον εξωτερικό κόσμο, ώστε τελικώς απεβίωσε την 21.11.2012 και περί ώρα 23:45 εξαιτίας βαρέος αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και καρδιοαναπνευστικής παύσης (βλ. ληξιαρχική πράξη θανάτου της Ληξιάρχου ...). Επομένως η διαθέτιδα, προσερχόμενη στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση, δεν ανάρρωσε ποτέ από το σοβαρό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο στο οποίο περιήλθε το πρωί της 19ης-11-2012, εξαιτίας του οποίου παρουσίαζε αριστερή ημιπληγία και πτώση του στόματος, έκπτωση της συνείδησης και αδυναμία επικοινωνίας, ώστε απεβίωσε περίπου 60 ώρες μετά την εκδήλωσή του. Υπό αυτή την εξελικτική κατάσταση της υγείας της, η οποία ήταν απότοκος του βαρύτατου εγκεφαλικού επεισοδίου και διήρκεσε με ραγδαία επιδείνωση μέχρι το χρόνο του θανάτου της, η θανούσα αδυνατούσε παντελώς να κάνει χρήση του λόγου και δεν ήταν ικανή με λογική σκέψη και ελεύθερο προσδιορισμό της βούλησής της, να συντάξει κατά τον κρίσιμο χρόνο, δηλαδή λίγη ώρα πριν και μεταξύ του χρονικού διαστήματος περί ώρα 10:00-12:00, την επίδικη διαθήκη, έχοντας επίγνωση της σημασίας και του περιεχομένου των επιμέρους διατάξεών της και εύκολα μπορούσε να καθοδηγηθεί και να επηρεαστεί από τρίτους στην απόφαση για τη διάθεση της περιουσίας της. Η διαταραχή στην εκφορά του λόγου και των πνευματικών λειτουργιών της διαθέτιδος και η μειωμένη αντίληψη και κρίση για τις επιχειρούμενες πράξεις, στοιχεία τα οποία συνέτρεχαν κατά το χρόνο σύνταξης της επίμαχης διαθήκης, προκύπτουν τόσο από τα προπαρατιθέμενα ιατρικά πιστοποιητικά όσο και από την αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και δεν ανατρέπονται από την καταχωρηθείσα στη προσβαλλόμενη δημόσια διαθήκη βεβαίωση της συμβολαιογράφου για την ικανότητα της διαθέτιδος να συντάξει διαθήκη, αφού η βεβαίωση αυτή αποτελεί υποκειμενική κρίση και αντίληψη αυτής, η οποία από τις προηγηθείσες συναντήσεις τους γνώριζε την πρόθεση της διαθέτιδος, αλλά ούτε και από την κατάθεση της μάρτυρα Ε. Μ., η οποία καταθέτει αορίστως για τον χρόνο επίσκεψής της στην οικία της κληρονομουμένης (τέλη τους έτους 2012 Νοέμβριο ή Δεκέμβριο) ότι βρήκαν με την πρώτη εναγομένη τη διαθέτιδα πεσμένη στο πάτωμα της οικίας της, χωρίς σημάδια ασθένειας, παρά μόνον αδυναμίας και ότι παρά την αρχική πρόθεσή της να πιεί καφέ με την έχουσα ανάγκη βοηθείας διαθέτιδα, τούτη (μάρτυρας) τράπηκε γρήγορα σε φυγή, ενόψει της προκαθορισμένης ανάγκης νοσηλείας του συζύγου της για τακτική αιμοκάθαρση. Εξάλλου, δεν αποδείχθηκε ότι η σύνταξη της διαθήκης ήταν τόσο σύντομη, ώστε μετά τη σύνταξή της, η υγιής καθ' όλα διαθέτιδα ήπιε καφέ με την πρώτη εναγομένη και τον σύζυγο της στο ..., ακολούθησαν το δρόμο της επιστροφής προς το ... και στα μέσα της διαδρομής η διαθέτιδα ασθένησε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κωματώδη ήδη κατάσταση. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, αποδείχθηκε ότι η επίδικη δημόσια διαθήκη συντάχθηκε από πρόσωπο ανίκανο προς τούτο και, ως εκ τούτου, είναι άκυρη.
Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο εξαφανίζοντας την αντιθέτου περιεχομένου εκκαλούμενη απόφαση, που είχε απορρίψει την από 27-3-2014 με αριθμ. κατάθ. …/2014 αγωγή των αναιρεσιβλήτων ,δέχθηκε την ως άνω αγωγή, και: 1. αναγνώρισε την ακυρότητα της ως άνω δημόσιας διαθήκης της διαθέτιδος Ε. χήρας Σ. Τ., επειδή κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης η διαθέτις αδυνατούσε παντελώς να κάνει χρήση του λόγου και δεν ήταν ικανή να συντάξει διαθήκη λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου 2.αναγνώρισε το κληρονομικό δικαίωμα των εναγόντων επί της κληρονομιαίας περιουσίας της διαθέτιδος δυνάμει ισχύουσας προγενέστερης δημόσιας διαθήκης. 3. αναγνώρισε την αποκλειστική κυριότητα της πρώτης ενάγουσας - αναιρεσίβλητης επί των αναλυτικά αναφερόμενων ακινήτων και κινητών πραγμάτων 4.υποχρέωσε τους εναγομένους να αποδώσουν στην πρώτη ενάγουσα τη νομή και κατοχή των προπεριγραφόμενων ακινήτων και κινητών πραγμάτων .Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο ως προς το ουσιώδες ζήτημα ότι η διαθέτις κατά το χρόνο σύνταξης της επίμαχης δημόσιας διαθήκης, λόγω προηγηθέντος την ίδια ημέρα σοβαρού εγκεφαλικού επεισοδίου, εξαιτίας του οποίου παρουσίασε αριστερή ημιπληγία και πτώση του στόματος, έκπτωση της συνείδησης και αδυναμία επικοινωνίας, αδυνατούσε παντελώς να κάνει χρήση του λόγου και δεν ήταν ικανή με λογική σκέψη και ελεύθερο προσδιορισμό της βούλησής της να συντάξει κατά τον κρίσιμο χρόνο την επίδικη διαθήκη, έχοντας επίγνωση της σημασίας και του περιεχομένου των επιμέρους διατάξεων της και εύκολα μπορούσε να καθοδηγηθεί και να επηρεασθεί από τρίτους στην απόφαση για διάθεση της περιουσίας της. Επομένως, ο τρίτος λόγος αναίρεσης και ο συμπληρωματικός αυτού πρόσθετος λόγος, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Οι περαιτέρω διαλαμβανόμενες στον ίδιο αναιρετικό λόγο αιτιάσεις είναι απαράδεκτες ,καθ' όσον με αυτές πλήττεται τόσον η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, αλλά και επειδή αφορούν ελλείψεις στην εκτίμηση των αποδείξεων από το ίδιο δικαστήριο, στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, καθώς και σε απλά επιχειρήματα των αναιρεσειόντων, που δεν υπόκεινται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).
3 Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔ., αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που ο νόμος δεν επιτρέπει, ή, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ. είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας, με βάση τη πραγματική και νομική κατάσταση, που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να υπάρχει κατά το αναιρετήριο. Πρέπει, δηλαδή, να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο ισχυρισμός, που στηρίζει τον λόγο αναιρέσεως, είχε προταθεί και επαναφερθεί νομίμως στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωκε την προσβαλλομένη απόφαση (Ολομ. ΑΠ 15/2000). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στο Εφετείο την πλημμέλεια, ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο που ο νόμος δεν το επιτρέπει και ειδικότερα, ότι το εφετείο έλαβε υπόψη του ως αποδεικτικό μέσο που προσκόμισαν οι ενάγοντες - εκκαλούντες το πρώτον στο Εφετείο, και ειδικότερα ιατρική βεβαίωση -γνωμάτευση του ιατρού νευρολόγου και Διευθυντή στο Γ.Ν.Ν.... Α. Α. το οποίο αποτελεί ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο, γιατί α) στερείται μνείας του σκοπού έκδοσής του ,δηλαδή του προορισμού του για δικαστική χρήση β) στερείται διακριτικών μεταξύ ιατρικού πιστοποιητικού και ιατρικής γνωμάτευσης γνωρισμάτων και, συνεπώς, δεν πληροί τους όρους του άρθρου 390 ΚΠολΔ, 442 και 438 ΚΠολΔ και δεν υπάγεται στα αποδεικτικά μέσα του άρθρου 339 ΚΠολΔ. ισχυρισμός που, όπως υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, παραδεκτά προτάθηκε με την προσθήκη αντίκρουση των προτάσεων της πρώτης αναιρεσείουσας στο Εφετείο προς αντίκρουση της ως άνω ιατρικής γνωμάτευσης που προσκόμισαν, το πρώτον ενώπιον του Εφετείου οι εκκαλούντες και ήδη αναιρεσίβλητοι . Από την παραδεκτή επισκόπηση των προτάσεων των αναιρεσειόντων στο Εφετείο προκύπτει ότι: α)δεν προβλήθηκε κανένας ισχυρισμός σε σχέση με την ως άνω ιατρική βεβαίωση από τον δεύτερο αναιρεσείοντα. β) η πρώτη αναιρεσείουσα με την προσθήκη -αντίκρουση των προτάσεών της στο εφετείο ισχυρίσθηκε ότι « για πρώτη φορά στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο προσκομίζεται απαράδεκτα από τους εκκαλούντες - ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητους, η ιατρική γνωμάτευση του ως άνω ιατρού Α. Α. ,η οποία σημειωτέον δεν φέρει καμία ημερομηνία , ως απάντηση σε αίτηση του κ.Τ. Α. και όχι της κας Τ. Α., που και πάλι δεν διευκρινίζεται εάν η αίτηση του κ.Τ. ήταν προφορική ή γραπτή και πότε υποβλήθηκε το αίτημα αυτό και χωρίς να γίνεται καμία διευκρίνηση, γιατί δεν προσκομίσθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο η γνωμάτευση αυτή, αλλά και γιατί επίκλησή της δεν γίνεται ούτε στο δικόγραφο της υπό κρίση έφεσης», χωρίς να επικαλείται ότι η ως άνω βεβαίωση αποτελεί ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο, επειδή α) στερείται μνείας του σκοπού έκδοσής του, δηλαδή του προορισμού του για δικαστική χρήση β) στερείται διακριτικών μεταξύ ιατρικού πιστοποιητικού και ιατρικής γνωμάτευσης γνωρισμάτων και, συνεπώς δεν πληροί τους όρους του άρθρου 390 ΚΠολΔ,442και 438ΚΠολΔ και δεν υπάγεται στα αποδεικτικά μέσα του άρθρου 339 ΚΠολΔ., Επομένως εφόσον ο σχετικός ισχυρισμός επί του οποίου ερείδεται ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης δεν προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας με το περιεχόμενο που διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο, και δεν πρόκειται για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση ούτε αφορά στη δημόσια τάξη πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος ο σχετικός πρώτος εκ του αριθμ. 11α του άρθρου 559 ΚΠολΔ. λόγος αναίρεσης.
4..Περαιτέρω κατά το άρθρο 559 αρ. 11 περ.γ του ΚΠολΔικ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ίδιου κώδικα, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματήσει δικανική πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, οφείλει να λάβει υπόψη του τα νομίμως προσκομισθέντα, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από τον διάδικο (Ολ.ΑΠ 23/2008, ΑΠ 258/2010). Καμμία ωστόσο διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, που λήφθηκαν υπόψη, ενώ ως αποτελούντα ξεχωριστά, από τα έγγραφα αποδεικτικά μέσα πρέπει να μνημονεύονται η έκθεση ή το πρακτικό αυτοψίας (359), η γνωμοδότηση των πραγ/ων (383), τα πρακτικά εξέτασης των μαρτύρων (410) και οι ένορκες βεβαιώσεις (270 παρ.2, 339). Μόνον αν από τη γενική ή και ρητή ακόμη αναφορά, οε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει κατά τρόπο αναμφίβολο (Ολ.ΑΠ 2/2008), ή κατ' άλλη έκφραση αδιστάκτως βέβαιο (Ολ.ΑΠ 14/2005) ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο αναιρετικός αυτός λόγος (ΑΠ 240/2011, ΑΠ 251/2011).Στην προκειμένη περίπτωση με τους δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου, αποδίδεται στο εφετείο η πλημμέλεια εκ του αρ. 11 γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι δεν έλαβε υπόψη του την από 17-2-2016 ένορκη εξέταση της μάρτυρα Ε. Λ. ενώπιον της Πταισματοδίκου Δ’ Τμήματος Πάτρας, δοθείσα στα πλαίσια ποινικής προδικασίας για την ίδια υπό κρίση υπόθεση, η οποία ως θεράπουσα ιατρός της διαθέτιδος κατά το κρίσιμο χρόνο της εισαγωγής της στο νοσοκομείο ... κατέθεσε ότι δεν μπορεί να εκτιμήσει πόση ώρα είχε προηγηθεί από την επέλευση του εγκεφαλικού ούτε πόση ώρα πριν βρισκόταν η θανούσα σε αδυναμία επικοινωνίας, η οποία ένορκη βεβαίωση αποτελεί δικαστικό τεκμήριο κατ'άρθρο 339 ΚΠολΔΚ και δεν αναφέρεται γενικά ή ειδικά ότι λήφθηκε υπόψη από το Εφετείο, άλλως ότι δεν καθίσταται αδιστάκτως ότι λήφθηκε πράγματι υπόψη. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, γιατί από την επισκόπηση των προτάσεων των αναιρεσειόντων στο Εφετείο δεν προκύπτει προσκόμιση και επίκληση του ανωτέρω εγγράφου στις προτάσεις του δεύτερου αναιρεσείοντος, ενώ με την προσθήκη των προτάσεων της πρώτης αναιρεσείουσας γίνεται μεν μνεία του περιεχομένου της ανωτέρω ένορκης κατάθεσης χωρίς όμως να επικαλείται η πρώτη αναιρεσίβλητη ότι προσκομίζεται στο Εφετείο το ως άνω έγγραφο.
5.Περαιτέρω κατά το άρθρο 559 αρ. 11 περ.β' του ΚΠολΔικ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν. Κατ'άρθρο 529 παρ. 1 ΚΠολΔ στην κατ'έφεση δίκη επιτρέπεται να γίνει επίκληση και προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων, κατά δε την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου το δευτεροβάθμιο δικαστήριο μπορεί να αποκρούσει τα αποδεικτικά μέσα που προσάγονται για πρώτη φορά ως απαράδεκτα ,αν κατά την κρίση του ο διάδικος δεν τα είχε προσκομίσει στην πρωτόδικη δίκη από πρόθεση στρεψοδικίας ή βαρειά αμέλεια. Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης εκ του αριθμ. 11 β του άρθρου 559 ΚΠολΔ οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι απαραδέκτως έλαβε υπόψη την ιατρική γνωμάτευση του Ιατρού Α. Α. που προσκομίσθηκε το πρώτον στην κατ'έφεση δίκη, χωρίς νόμιμη επίκληση .από τους αναιρεσίβλητους εκκαλούντες -ενάγοντες .ισχυρισμός που προβλήθηκε παραδεκτά με την προσθήκη -αντίκρουση των προτάσεων των αναιρεσειόντων ενώπιον του Εφετείου. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, γιατί από την παραδεκτή επισκόπηση των προτάσεων των εκκαλούντων - αναιρεσιβλήτων στο Εφετείο προκύπτει ότι οι εκκαλούντες -αναιρεσίβλητοι προσκόμισαν με επίκληση, μεταξύ άλλων εγγράφων και την ως άνω ιατρική γνωμάτευση, παραδεκτά κατ'αρθρο 529 παρ. 1 ΚΠολΔ.
6. Κατά το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης,» Πράγματα « κατά την έννοια της διατάξεως αυτής είναι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό, είτε ως αμυντικό μέσο. (ΟλΑΠ 25/2003).Επίσης δεν αποτελεί πράγμα η επίκληση αποδεικτικού μέσου ή του περιεχομένου του (ΑΠ1915/2013). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο αναίρεσης προβάλλεται αιτίαση από το άρθρο 559 αρ. 8 περ. β' ΚΠολΔ. ότι δηλαδή το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και, ειδικότερα ,ότι δεν έλαβε υπόψη του την ένσταση που υπέβαλε η πρώτη αναιρεσείουσα με την προσθήκη των προτάσεών της στο Εφετείο ότι απαραδέκτως οι αναιρεσίβλητοι με τις προτάσεις τους στο Εφετείο το πρώτον προσκομίζουν και επικαλούνται ιατρική γνωμάτευση του ιατρού Α. Α. ,η οποία δεν φέρει ημερομηνία και επίσης δεν αναφέρει ούτε και ημερομηνία της αίτησης ,σε απάντηση της οποίας χορηγήθηκε, ότι ο ανωτέρω ιατρός δεν εξέτασε τη διαθέτιδα κατά την εισαγωγή της στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του Γ.Ν.Ν ..., αλλά αντίθετα με το περιστατικό της Ε. Τ. ασχολήθηκε η γιατρός Ε. Λ. του Β., όπως προκύπτει από την με ημερομηνία 17-6-2016 ένορκη εξέτασή της ως μάρτυρα ενώπιον της Πταισματοδίκη του Δ’ Τμήματος Ε. Κ. του Πταισματοδικείου Πάτρας η οποία εξεταζόμενη ενόρκως κατάθεσε τα εξής». Ασχολήθηκα, όταν υπηρετούσα ως γιατρός στο Γ.Ν...., με το περιστατικό της της Ε. Τ.. Δεν μπορώ να εκτιμήσω ακριβώς πόση ώρα είχε προηγηθεί από την επέλευση του εγκεφαλικού ούτε πόση ώρα πριν βρισκόταν η θανούσα σε αδυναμία επικοινωνίας. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος γιατί ο επικαλούμενος ισχυρισμός δεν συνιστά «πράγμα «,σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη.
7. Περαιτέρω, ο λόγος αναίρεσης του άρθρου 559 αρ. 20 ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο «αποδεικτικού», κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. ίδιου Κώδικα, εγγράφου. Τούτο συμβαίνει, όταν, από εσφαλμένη ανάγνωση του εγγράφου ή από παράλειψη ανάγνωσης κρίσιμου μέρους του, δέχτηκε, ότι περιέχει περιστατικά, με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιέχει. Αντίθετα, ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας συνάγει από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά ανέγνωσε, αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ως ορθό, καθόσον πρόκειται, τότε, για παράπονο ως προς την εκτίμηση γεγονότων, που εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου. Πάντως, για να θεμελιωθεί ο παραπάνω λόγος, θα πρέπει, επιπλέον, το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμόρφωσε, όχι δε και όταν έχει συνεκτιμήσει απλώς το έγγραφο αυτό, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να το εξαίρει, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος (ΟλΑΠ 2/2008).
Εν προκειμένω, με τον τρίτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης, που στηρίζεται στο άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της παραμόρφωσης του περιεχομένου των δυο κατωτέρω εγγράφων, τα οποία είναι: α) το από 19-11-2012 «Εισιτήριο Ασθενούς «του Γ.Ν. ..., που υπογράφεται από την ιατρό Λ. Ε., το οποίο δεν φέρει ώρα συντάξεως β) η , χωρίς ημερομηνία σύνταξης και σφραγίδα ή οποιοδήποτε διακριτικό του νοσοκομείου ... στοιχείο ,»Ιατρική γνωμάτευση του νευρολόγου Α. Α. ,διευθυντή στο Γ.Ν.Ν....», η οποία (παραμόρφωση) συνίσταται στο ότι το Εφετείο δέχτηκε, από εσφαλμένη ανάγνωση του πρώτου εγγράφου ότι το έγγραφο αυτό συντάχθηκε την 19-11-2012 και ώρα 12.30, μολονότι στο έγγραφο αυτό δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο και κατά την ανάγνωση του δεύτερου εγγράφου (ιατρικής γνωμάτευσης) παρέλειψε να αναγνώσει :α) την απουσία ημερομηνίας συντάξεως όσο και β) την απουσία οιουδήποτε διακριτικού του νοσοκομείου ... επί της ιατρικής γνωμάτευσης του ιατρού Α.Α., και έτσι δέχτηκε, ότι τα ανωτέρω έγγραφα περιέχουν περιστατικά, με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, και ειδικότερα ,όσον αφορά τον κρίσιμο χρόνο επέλευσης του εγκεφαλικού επεισοδίου της διαθέτιδος και της εξαυτού ανικανότητάς της για τη σύνταξη της επίμαχης δημόσιας διαθήκης. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, που παρατίθεται στην προηγούμενη σκέψη, το Εφετείο κατέληξε στην ουσιαστική του κρίση, όπως από την απόφασή του προκύπτει, χωρίς να στηριχθεί αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στα παραπάνω έγγραφα, αλλά αυτά τα συνεκτίμησε μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα που μνημονεύει (ένορκες καταθέσεις μαρτύρων, ένορκες βεβαιώσεις, λοιπά έγγραφα).
Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθούν η κρινομένη αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου, λόγω της ήττας τους, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν αυτοί ως ηττηθέντες, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα των τελευταίων (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2), όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 24-10-2017 αίτηση και τους από 22-8-2018 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της υπ' αριθμ. 163/2017 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.
Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 8 Μαΐου 2019.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 24 Ιουλίου 2019.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ