Οι αποφάσεις επί των συλλογικών προσφυγών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων
Στην Ευρώπη, οι εθνικές έννομες τάξεις αντιμετωπίζουν τα κοινωνικά δικαιώματα ως υποδεέστερα σε σχέση με τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Πράγματι, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με τα δικαιώματα της πρώτης γενιάς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η δικαστική προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων αντιμετωπίζει εμπόδια που είναι εγγενή στη φύση και στη διατύπωσή τους.
Ως διεθνικό όργανο εφαρμογής του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη (ΕΚΧ), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων (ΕΕΚΔ) έχει αναλάβει ακριβώς τη δέσμευση να φέρει μια ριζική αλλαγή σε αυτή την κατάσταση. Μέσω των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών (ΜΚΟ, συνδικάτα), τα άτομα διαθέτουν το εργαλείο των συλλογικών προσφυγών που υποβάλλονται κατά του κράτους, εάν κρίνουν ότι αυτό παραβιάζει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει ως συμβαλλόμενο μέρος του ΕΚΚ. Η ΕΕΚΔ, χάρη στη νομολογία που έχει διαμορφώσει και τις μεθόδους νομικής ερμηνείας του Χάρτη που μετέρχεται, μετατρέπει τον Χάρτη σε ένα ζωντανό μέσο, ικανό να διασφαλίζει την αυτονομία του ατόμου στον κοινωνικό τομέα, αλλά και σε μέσο που επιτρέπει στα κράτη να λαμβάνουν πολιτικά νομιμοποιημένες αποφάσεις σε θέματα εργασιακών σχέσεων και κοινωνικής πολιτικής.
Το έργο απευθύνεται σε δικηγόρους και δικαστές που ασχολούνται με το εργατικό δίκαιο, ευρύτερα με το κοινωνικό δίκαιο, όπως και με το ευρωπαϊκό δίκαιο των δικαιωμάτων του ανθρώπου.