Υπό τον νέο ΠΚ (Ν. 4619/2019) οι κρίσιμες υπαλλαγές δ΄ και ε΄ της παρ. 1 του άρθρου 386Α αποκτούν εφεξής κομβική σημασία, καθόσον, κατά την ενταύθα υποστηριζόμενη θέση, το εν θέματι έγκλημα της απάτης με υπολογιστή, ως ένα εκ του νόμου πια lato sensu ψηφιακό furtum, τυποποιεί πλέον όλες τις (αξιόποινες) πράξεις παράνομης («χωρίς δικαίωμα») αφενός αφαίρεσης και αφετέρου ιδιοποίησης ψηφιακού («λογιστικού») χρήματος, ανατρέποντας (ex nunc βεβαίως), άλλως καθιστώντας πλέον, υπό ερμηνευτική έποψη, εξαιρετικά ασθενή την επί πολλά έτη κρατήσασα νομολογία του ΑΠ περί «υπεξαίρεσης λογιστικού χρήματος». Περαιτέρω, το παρόν άρθρο εξετάζει «κατ’ αντιπαράσταση» τις λεπτές ειδοποιούς διαφορές μεταξύ των δύο συναφών εγκλημάτων των άρθρων 386 και 386Α ΠΚ. Στο πλαίσιο ακριβώς αυτό αναζητεί την ορθή ποινική αξιολόγηση του (ούτως αποκαλούμενου) «phishing» ως μίας σύγχρονης και πολύ διαδεδομένης στην εποχή μας εγκληματικής συμπεριφοράς, διατυπώνοντας για πρώτη, μάλιστα, φορά στη σχετική με το «phishing» ποινικοερμηνευτική δογματική, μία απολύτως πρωτότυπη ερμηνευτική συμβολή περί έμμεσης αυτουργίας.