ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ
ΕλΣυν 1258/2026 (Τμ. 7ο) Δυσανάλογα κριτήρια τεχνικής και επαγγελματικής ικανότητας σε σύμβαση υπηρεσιών αποκομιδής απορριμμάτων
Ανάρτηση: 11/10/2026
Κρίθηκε ότι οι δύο προσφυγές ανάκλησης ασκήθηκαν νομοτύπως, εμπροθέσμως και παραδεκτώς και συνεκδικάστηκαν λόγω ταυτότητας της προσβαλλόμενης πράξης και συνάφειας της διαγωνιστικής διαδικασίας. Αντικείμενο της σύμβασης ήταν η αποκομιδή αστικών και ογκωδών απορριμμάτων και η πλύση κάδων, με σημαντική προϋπολογισθείσα αξία και υποβολή μίας μόνο προσφοράς. Εφαρμόστηκαν οι αρχές της ίσης μεταχείρισης, της διαφάνειας, της αναλογικότητας και του ελεύθερου ανταγωνισμού, καθώς και οι διατάξεις περί κριτηρίων τεχνικής και επαγγελματικής ικανότητας και αποδεικτικών μέσων. Αναγνωρίστηκε ευρεία διακριτική ευχέρεια της αναθέτουσας αρχής, υπό τον περιορισμό ότι κάθε κριτήριο πρέπει να συνδέεται με το αντικείμενο της σύμβασης, να είναι αναγκαίο και πρόσφορο και να τελεί σε εύλογη αναλογία προς την αξία και την πολυπλοκότητά της. Η συντήρηση και επισκευή του εξοπλισμού θεωρήθηκε όχι αυτοτελής συμβατική παροχή, αλλά μέσο εξασφάλισης της αδιάλειπτης εκτέλεσης των κύριων υπηρεσιών, χωρίς να μεταβάλλεται το ενιαίο αντικείμενο της σύμβασης. Η απαίτηση κινητού συνεργείου, εξειδικευμένου τεχνικού προσωπικού, οχήματος τεχνικής υποστήριξης και αδειοδοτημένης εγκατάστασης κρίθηκε συναφής προς τη λειτουργική ανάγκη διατήρησης του εξοπλισμού σε κατάσταση επιχειρησιακής ετοιμότητας. Οι όροι, όμως, κρίθηκαν δυσανάλογοι, διότι η συνέχεια της υπηρεσίας διασφαλιζόταν ήδη με την πρόβλεψη εφεδρικών οχημάτων και με την υποχρέωση άμεσης αντικατάστασης κάθε οχήματος που τίθεται εκτός λειτουργίας. Κρίθηκε επιπλέον ότι οι όροι απαιτούσαν συγκεκριμένο τρόπο προϋπάρχουσας οργάνωσης ήδη κατά την υποβολή της προσφοράς και όχι απλώς ουσιαστική ικανότητα εξασφάλισης τεχνικής υποστήριξης κατά την εκτέλεση. Η τουριστική επιβάρυνση, η αυξημένη ένταση εργασίας, οι δυσχέρειες επισκευής βαρέων οχημάτων και η επίκληση προηγούμενων κρίσεων δεν αποτέλεσαν ειδική και επαρκή τεκμηρίωση της αναγκαιότητας των περιοριστικών απαιτήσεων. Δεν κρίθηκαν ικανά να θεραπεύσουν την πλημμέλεια ούτε τα προβλεπόμενα αποδεικτικά μέσα, ούτε η δυνατότητα επίκλησης ικανοτήτων τρίτων ή ένωσης φορέων, ούτε η μη άσκηση προδικαστικών προσφυγών, ούτε η ύπαρξη παρόμοιων διακηρύξεων. Η πλημμέλεια χαρακτηρίστηκε ουσιώδης, επειδή ήταν αντικειμενικά ικανή να περιορίσει σημαντικά τον ανταγωνισμό και να αποκλείσει κατά το στάδιο συμμετοχής οικονομικούς φορείς που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν ισοδύναμα την εκτέλεση της σύμβασης. Απορρίφθηκε ο ισχυρισμός περί συγγνωστής πλάνης, διότι προηγούμενη θετική κρίση αφορά αποκλειστικά τη συγκεκριμένη διαδικασία που είχε ελεγχθεί και δεν εμποδίζει τη μεταγενέστερη διόρθωση εσφαλμένης νομικής εκτίμησης. Τελική κρίση: οι προσφυγές απορρίφθηκαν, η προσβαλλόμενη πράξη δεν ανακλήθηκε, διατηρήθηκε το κώλυμα υπογραφής της σύμβασης και διατάχθηκε η κατάπτωση του καταβληθέντος παραβόλου υπέρ του Δημοσίου.