ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ
ΤρΕφΘρακ 75/2026 Ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής από στεγαστικό δάνειο - Νομιμοποίηση servicer σε τιτλοποιημένες απαιτήσεις, τραπεζικά επιτόκια και ανατοκισμός της εισφοράς του Ν. 128/1975
Ανάρτηση: 31/10/2026
Η υπόθεση αφορά έφεση κατά απόφασης που απέρριψε ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής για απαίτηση από σύμβαση στεγαστικού δανείου, ύψους 276.925,76 ευρώ, με αντικείμενο την ενεργητική νομιμοποίηση εταιρείας διαχείρισης απαιτήσεων, τη νομιμότητα τραπεζικών χρεώσεων και το εκκαθαρισμένο της απαίτησης. Κρίθηκε ότι, σύμφωνα με την ΟλΑΠ 1/2023, οι εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων διαθέτουν την κατ' εξαίρεση νομιμοποίηση του άρθρου 2 παρ. 4 Ν. 4354/2015, ακόμη και όταν η μεταβίβαση των απαιτήσεων πραγματοποιείται μέσω τιτλοποίησης κατά τον Ν. 3156/2003. Περαιτέρω, επισημάνθηκε ότι τα τραπεζικά επιτόκια διαμορφώνονται ελεύθερα και δεν υπόκεινται στα ανώτατα όρια των εξωτραπεζικών επιτοκίων, ενώ η συμβατική μετακύλιση της εισφοράς του Ν. 128/1975 στον δανειολήπτη και ο ανατοκισμός της δεν απαγορεύονται κατ' αρχήν. Ο ισχυρισμός περί παράνομου υπολογισμού τόκων με βάση έτος 360 αντί 365 ημερών απορρίφθηκε ως αόριστος, λόγω μη προσδιορισμού των συγκεκριμένων χρεώσεων και της επίδρασής τους στο ύψος της οφειλής.
Το δικαστήριο απέρριψε επίσης τους ισχυρισμούς περί καταχρηστικής έκδοσης της διαταγής πληρωμής κατά το άρθρο 281 ΑΚ, κρίνοντας ότι η οικονομική δυσχέρεια του δανειολήπτη, η ύπαρξη εμπράγματων εξασφαλίσεων και η καταχώρισή του στον «Τειρεσία» δεν αρκούν για τη θεμελίωση καταχρηστικότητας. Επιπλέον, κρίθηκε ότι η μη αναγραφή του ακριβούς ποσού των τόκων και του αριθμητικού ποσοστού του επιτοκίου δεν καθιστά τη διαταγή πληρωμής αόριστη, εφόσον η οφειλή μπορεί να προσδιοριστεί με αριθμητικό υπολογισμό, ενώ η γενική αμφισβήτηση εξόδων και ανατοκισμών χωρίς εξειδίκευση των επίμαχων κονδυλίων είναι απαράδεκτη λόγω αοριστίας. Ως προς την αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση της νέας διαχειρίστριας εταιρείας, κρίθηκε ότι δημιουργείται σχέση επιγενόμενης αναγκαίας ομοδικίας, με αποτέλεσμα οι απούσες εφεσίβλητες να αντιπροσωπεύονται δικονομικά από την παριστάμενη παρεμβαίνουσα. Η έφεση απορρίφθηκε κατ' ουσίαν και διατηρήθηκε η ισχύς της διαταγής πληρωμής, με κατάπτωση του παραβόλου και επιβολή δικαστικών εξόδων 600 ευρώ υπέρ της αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνουσας.