ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ
ΤρΔΠρΑθ 2584/2026 Αστική ευθύνη Δημοσίου για θάνατο ανηλίκου σε δομή φιλοξενίας - Πλημμελής εποπτεία της ασφάλειας της δομής - Μη ασκούσα επιρροή η περιέλευση της μέριμνας για τη συντήρηση της δομής σε ιδιώτη δυνάμει σύμβασης με το Δημόσιο
Ανάρτηση: 04/04/2026
Η κρινόμενη αγωγή αφορά αξιώσεις αποζημίωσης λόγω ψυχικής οδύνης, κατ’ άρθρα 105 ΕισΝΑΚ και 932 ΑΚ, που άσκησαν γονείς και αδέλφια ανηλίκου, ο οποίος απεβίωσε το 2019 κατά τη διαμονή του σε ξενοδοχειακή μονάδα στη Χαλκιδική, λειτουργούσα ως δομή φιλοξενίας αιτούντων άσυλο στο πλαίσιο του προγράμματος FILOXENIA.
Ο θάνατος προκλήθηκε όταν μεταλλική συρόμενη πόρτα της εισόδου αποκολλήθηκε λόγω φθοράς και υπερβολικής χρήσης και καταπλάκωσε τον ανήλικο. Οι ενάγοντες απέδωσαν το περιστατικό σε πλημμελή εποπτεία των αρμόδιων κρατικών οργάνων, τα οποία όφειλαν να διασφαλίζουν την ασφάλεια των δομών φιλοξενίας.
Το Δημόσιο αντέτεινε ότι υπεύθυνη ήταν αποκλειστικά η ιδιοκτήτρια εταιρεία του ξενοδοχείου και επικουρικά προέβαλε συνυπαιτιότητα των γονέων λόγω ανεπαρκούς επιτήρησης.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι:
Η εποπτεία των δομών φιλοξενίας αποτελεί ουσιώδη υποχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου και περιλαμβάνει ενεργό έλεγχο της ασφάλειας και της καταλληλότητας των εγκαταστάσεων.
Το Δημόσιο δεν απέδειξε ότι άσκησε την εποπτεία αυτή (έλλειψη ελέγχων, παρακολούθησης και γνώσης της λειτουργίας της συγκεκριμένης δομής).
Η ευθύνη του Δημοσίου είναι αυτοτελής και δεν αίρεται λόγω ανάθεσης λειτουργίας ή συντήρησης σε ιδιώτες ή διεθνείς οργανισμούς.
Υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της πλημμελούς εποπτείας και του θανατηφόρου ατυχήματος, καθώς η επικίνδυνη χρήση της πόρτας ήταν γνωστή και θα μπορούσε να είχε αποτραπεί με κατάλληλα μέτρα.
Απορρίφθηκαν τόσο ο ισχυρισμός περί αποκλειστικής ευθύνης της ιδιοκτήτριας εταιρείας όσο και η ένσταση συνυπαιτιότητας των γονέων, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων συνθηκών διαβίωσης και της εύλογης εμπιστοσύνης στην ασφάλεια του χώρου.
Το Δικαστήριο, συνεκτιμώντας τη βαρύτητα της παράνομης παράλειψης, τις συνθήκες του θανάτου και τον βαθμό συγγένειας, επιδίκασε 80.000 € στη μητέρα, 60.000 € στον πατέρα, 40.000 € στην αδελφή (για μέλλουσα ψυχική οδύνη), ενώ απέρριψε την αγωγή για τον δεύτερο αδελφό, ο οποίος δεν είχε γεννηθεί κατά τον χρόνο του συμβάντος.
Η απόφαση κηρύχθηκε προσωρινώς εκτελεστή κατά το ήμισυ των ποσών, λόγω οικονομικής δυσχέρειας των εναγόντων, και τα δικαστικά έξοδα συμψηφίστηκαν εν μέρει.