ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ
ΣτΕ 22/2026 (7μ) Προσβολή Πράξης Επιβολής Εισφορών - Εκκλητό απόφασης - Προσδιορισμός του αντικειμένου της διαφοράς από το αμφισβητούμενο με την έφεση χρηματικό ποσό της ΠΕΕ και όχι από τα επιμέρους ποσά εισφορών που αναλογούν σε κάθε απασχολούμενο μισθωτό
Ανάρτηση: 05/03/2026
Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, ο e-ΕΦΚΑ ζήτησε την αναίρεση απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία είχε απορριφθεί έφεσή του κατά απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Με την πρωτόδικη απόφαση έγινε δεκτή προσφυγή ανώνυμης εταιρείας και ακυρώθηκαν αποφάσεις της Τοπικής Διοικητικής Επιτροπής του ΕΦΚΑ που είχαν απορρίψει ενστάσεις της κατά δεκαεπτά πράξεων επιβολής εισφορών (ΠΕΕ) και αντίστοιχων πράξεων επιβολής πρόσθετης επιβάρυνσης εισφορών (ΠΕΠΕΕ).
Ο αναιρεσείων υποστήριξε ότι το Εφετείο εσφαλμένα έκρινε ότι η πρωτόδικη απόφαση ήταν ανέκκλητη για τις περισσότερες από τις επίμαχες πράξεις, διότι το εκκλητό έπρεπε να κριθεί με βάση το συνολικό ποσό που καταλογίζεται με κάθε ΠΕΕ και όχι τα επιμέρους ποσά εισφορών που αντιστοιχούν σε κάθε εργαζόμενο.
Το Δικαστήριο ερμήνευσε το άρθρο 92 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, κατά το οποίο αποφάσεις σε χρηματικές διαφορές δεν υπόκεινται σε έφεση όταν το αντικείμενο της διαφοράς δεν υπερβαίνει τις 5.000 ευρώ (ή 3.000 ευρώ σε απαιτήσεις ασφαλισμένων κατά ασφαλιστικών οργανισμών). Εάν η διαφορά αποτελείται από περισσότερα αυτοτελή ποσά, το εκκλητό εξετάζεται χωριστά για καθένα από αυτά. Ωστόσο, η αυτοτέλεια υφίσταται μόνο όταν τα ποσά προκύπτουν από διαφορετικούς γενεσιουργούς λόγους ή από αυτοτελείς παραβάσεις.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι οι ασφαλιστικές εισφορές που καταλογίζονται σε βάρος εργοδότη με ΠΕΕ αποτελούν ενιαία οφειλή του εργοδότη προς τον ασφαλιστικό φορέα. Η υποχρέωση αυτή απορρέει από τη γενική υποχρέωση του εργοδότη να αποδίδει το σύνολο των εισφορών των μισθωτών του και δεν συνιστά διοικητική κύρωση για αυτοτελείς παραβάσεις. Επομένως, τα ποσά εισφορών που αντιστοιχούν σε κάθε εργαζόμενο δεν θεωρούνται αυτοτελή χρηματικά ποσά κατά την έννοια του άρθρου 92 ΚΔΔ. Αντίστοιχα, και οι πρόσθετες επιβαρύνσεις εισφορών (ΠΕΠΕΕ) έχουν παρακολουθηματικό χαρακτήρα και δεν αποτελούν αυτοτελείς αξιώσεις.
Κατά συνέπεια, για τον προσδιορισμό του εκκλητού λαμβάνεται υπόψη το συνολικό ποσό που καταλογίζεται με την ΠΕΕ και όχι τα επιμέρους ποσά ανά εργαζόμενο. Στην εξεταζόμενη περίπτωση, το ποσό των 45.020,06 ευρώ που καταλογίστηκε με την ΠΕΕ της 3.6.2015 υπερβαίνει το όριο των 5.000 ευρώ και συνεπώς η έφεση ήταν παραδεκτή.
Για τον λόγο αυτό το Δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει την αίτηση αναίρεσης, αναίρεσε την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που αφορούσε την εν λόγω ΠΕΕ και παρέπεμψε την υπόθεση στο δικάσαν δικαστήριο για νέα κρίση.