Ο ενάγων, ο οποίος εργάστηκε ως οδηγός ανεφοδιαστή αεροσκαφών, κατέθεσε αγωγή κατά της εταιρείας που τον απασχόλησε και δύο εταιρειών προσωρινής απασχόλησης, ζητώντας την καταβολή ποσών για μη καταβληθείσες αποδοχές - αποδοχές για υπερωρίες, αδειών, δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων - καθώς και χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη.
Η αγωγή κρίθηκε αόριστη ως προς τις αξιώσεις του ενάγοντος για υπερεργασία και παράνομη υπερωριακή απασχόληση, καθώς δεν αναφέρονταν με συγκεκριμένο τρόπο η διάρκεια της εβδομαδιαίας και ημερήσιας απασχόλησης του ενάγοντος. Η αγωγή απορρίφθηκε ουσιαστικά αβάσιμη ως προς την τρίτη εναγομένη και έγινε εν μέρει δεκτή ως βάσιμη κατ’ ουσίαν ως προς την πρώτη και δεύτερη εναγομένη, με τις δύο τελευταίες να υποχρεώνονται να καταβάλουν εις ολόκληρον στον ενάγοντα το ποσό των 186 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από 31-12-2013 έως την εξόφληση. Η δικαστική δαπάνη των διαδίκων συμψηφίστηκε στο σύνολό της, ως προς όλους τους διαδίκους, λόγω της ιδιαίτερα δυσχερούς ερμηνείας των κανόνων δικαίου που εφαρμόστηκαν.