Οι υπάλληλοι του Δημοσίου και των Ν.Π.Δ.Δ. ευθύνονται έναντι των φορέων αυτών για κάθε θετική ζημία που προκάλεσαν με υπαίτια, σε βαθμό δόλου ή βαρείας αμέλειας, ενέργειά τους, κατά την άσκηση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων, καθώς και για την αποζημίωση την οποία το Δημόσιο ή το Ν.Π.Δ.Δ. κατέβαλε σε τρίτους για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις τους, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, οφειλόμενες, ομοίως, σε δόλο ή βαρεία αμέλεια.
Ενόψει του ότι, κατά τα κριθέντα από την Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, η δικαιοδοσία του επί των διαφορών από αστική ευθύνη υπαλλήλων του Δημοσίου και των Ν.Π.Δ.Δ., κατ’ άρθρον 98 παρ.1 ζ΄ του Συντάγματος, είναι αυτοτελής έναντι της δικαιοδοσίας που για τις ίδιες επίδικες πράξεις ή παραλείψεις επιφυλάσσεται στα δικαστήρια άλλων δικαιοδοτικών κλάδων, το δεδικασμένο που μπορεί να προκύψει από αποφάσεις άλλων δικαστηρίων και του οποίου ο σεβασμός επιβάλλεται από τη συνταγματική αρχή της ασφάλειας του δικαίου, δεν μπορεί να εξικνείται μέχρι της αναιρέσεως της δικαιοδοσίας που το Σύνταγμα επιφύλαξε στο Ελεγκτικό Συνέδριο ως προς τη διάγνωση της αποζημιωτικής ευθύνης του υπαλλήλου.
Συνακόλουθα και ανεξαρτήτως των κριθέντων με δύναμη δεδικασμένου στην διοικητική δίκη που έχει προηγηθεί, εναπόκειται κάθε φορά στην κρίση του Δικαστηρίου τούτου να προσδιορίσει αν η διαγνωσθείσα αμέλεια εξικνείται μέχρι του βαθμού της βαριάς αμέλειας κατά την ανωτέρω έννοια, ώστε να δύναται να θεμελιωθεί η αποζημιωτική ευθύνη, κατόπιν στάθμισης της συμπεριφοράς του υποκειμένου της κρινόμενης πράξης ή παράλειψης, κατά την οποία συνεκτιμώνται και οι εν γένει περιστάσεις, υπό τις οποίες αυτό έδρασε.
Με την υπό κρίση αίτηση που άσκησε η Γενική Επίτροπος της Επικρατείας ενώπιον του Ελεγκτικού Συνεδρίου ζητείται ο καταλογισμός ειδικευόμενων ιατρών με το ποσό που αντιστοιχεί στη ζημία που υπέστη Νοσοκομείο από την καταβολή αποζημίωσης για την αποκατάσταση υλικής ζημίας και ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη, λόγω βλάβης της υγείας ασθενούς.
Ο ασθενής, μηχανικός σε πλοίο, τραυματίστηκε στο μεγάλο δάκτυλο του δεξιού του ποδιού και ακολούθως στο σημείο εκείνο προκλήθηκε φλεγμονή. Παρά τις επανειλημμένες επισκέψεις στο Νοσοκομείο και τη ληφθείσα φαρμακευτική αγωγή, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, οδηγώντας σε διαβητική γάγγραινα και τελικά σε ακρωτηριασμό του μεγάλου δακτύλου καθώς και άλλων δακτύλων του ποδιού. Ο ασθενής κατέθεσε αγωγή κατά του Νοσοκομείου, ισχυριζόμενος ότι η μόνιμη αναπηρία του οφείλεται σε σφάλμα των ιατρών του Νοσοκομείου που τον εξέτασαν και στην από μέρους τους αμέλεια, ολιγωρία και παράβαση των κανόνων της ιατρικής επιστήμης κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ζήτησε αποζημίωση για απώλεια της εργασιακής του ικανότητας καθώς και για αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη. Η αγωγή του ασθενούς έγινε εν μέρει δεκτή. Ακολούθως ασκήθηκε έφεση κατά της απόφασης αυτής από το Νοσοκομείο, η οποία απορρίφθηκε.
Αξιολογώντας τα δεδομένα, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν συντρέχει στο πρόσωπο των ιατρών υπαιτιότητα για την προκληθείσα στο Νοσοκομείο ζημία, σε βαθμό τουλάχιστον βαριάς αμέλειας, η οποία αποτελεί απαραίτητη κατά νόμο προϋπόθεση για τον καταλογισμό τους, διότι ζήτησαν και έλαβαν πλήρες ιστορικό από τον ασθενή και ο τελευταίος δεν ανέφερε τίποτα για υποκείμενη νόσο (διαβήτη κ.λπ.) ή άλλα ύποπτα συμπτώματα, αντιμετώπισαν δε με την ενδεδειγμένη αντιβιοτική αγωγή το μοναδικό κατά το χρόνο εξέτασης εμφανές πρόβλημα της φλεγμονής στο μεγάλο δάκτυλο του δεξιού ποδιού του. Περαιτέρω, δεν στοιχειοθετείται υπαιτιότητα σε βαθμό βαριάς αμέλειας, λόγω και της ιδιότητας των καθ' ων η αίτηση ως ειδικευόμενων γιατρών, οι οποίοι καλούντο να εξετάζουν τους ασθενείς στα εξωτερικά ιατρεία, χωρίς την επιβαλλόμενη κατά νόμο παρουσία και επίβλεψη ειδικευμένου ιατρού, γεγονός που αποδεικνύεται από τις διαδοχικές εξετάσεις του ασθενούς μόνο από ειδικευόμενους ιατρούς, εξαιτίας της κακής, όπως διαπιστώθηκε άλλωστε οργάνωσης του Νοσοκομείου, το οποίο στερείτο όπως αποδεικνύεται από μαρτυρικές καταθέσεις εξειδικευμένου ιατρικού προσωπικού (διαβητολόγων, αγγειοχειρουργών κ.λπ).
Απορρίπτει την αίτηση.