Στην απόφαση αυτή εξετάζεται αίτηση αναίρεσης του ΕΦΚΑ κατά απόφασης του Διοικητικού Εφετείου. Η απόφαση αυτή είχε απορρίψει έφεση του ΕΦΚΑ κατά απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου, σύμφωνα με την οποία ο αναιρεσίβλητος, κατά τον χρόνο υποβολής της αίτησής του για την απονομή σύνταξης λόγω γήρατος, δικαιούτο την προστασία που απολαμβάνουν οι χήροι πατέρες ανήλικων παιδιών, σύμφωνα με το άρθρο 144 του ν. 3655/2008.
Το κρίσιμο νομικό ζήτημα αφορά στην ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 144 του ν. 3655/2008, που επεκτείνουν το δικαίωμα πρόωρης συνταξιοδότησης των μητέρων με ανήλικα τέκνα, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, και στους χήρους πατέρες ανηλίκων παιδιών. Το Διοικητικό Εφετείο είχε κρίνει ότι ο αναιρεσίβλητος, αν και διαζευγμένος, ασκούσε την αποκλειστική γονική μέριμνα του ανήλικου παιδιού του λόγω θανάτου της πρώην συζύγου του και δικαιούνταν την ίδια προστασία.
Το ΣτΕ, κρίνοντας την αίτηση αναίρεσης παραδεκτή, ερμήνευσε τις διατάξεις του άρθρου 28 παρ. 3 περ. δ του αν.ν. 1846/1951, όπως αυτές τροποποιήθηκαν από τους νόμους 3655/2008 και 3816/2010, και έκρινε ότι οι ευεργετικές συνταξιοδοτικές διατάξεις ισχύουν μόνο για μητέρες ανήλικων παιδιών και χήρους πατέρες ανήλικων παιδιών. Ο νομοθέτης δεν επεκτείνει τις διατάξεις αυτές σε διαζευγμένους πατέρες με ανήλικα παιδιά, ακόμη κι αν αυτοί ασκούν αποκλειστικά τη γονική μέριμνα λόγω θανάτου της πρώην συζύγου τους.
Η ερμηνεία αυτή βασίζεται στη γραμματική διατύπωση του νόμου και στις σχετικές αιτιολογικές εκθέσεις. Η εξαίρεση των διαζευγμένων πατέρων από τις διατάξεις αυτές είναι σύμφωνη με τη νομοθετική πρόθεση, όπως αυτή αποτυπώνεται στα πρακτικά της Βουλής και δεν αντίκειται στην αρχή της ισότητας.
Συνεπώς, το ΣτΕ αποδέχθηκε την αίτηση αναίρεσης του Ε.Φ.Κ.Α., ακυρώνοντας την προσβαλλόμενη απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά και παρέπεμψε την υπόθεση για νέα κρίση.