Η υπόθεση αφορά αίτηση ακύρωσης κατά πρωτοκόλλου κατεδάφισης αυθαίρετων κατασκευών σε χώρο αιγιαλού στα Σύβοτα Θεσπρωτίας. Το Διοικητικό Εφετείο Ιωαννίνων απέρριψε την αίτηση, εξετάζοντας δύο κεντρικά νομικά ζητήματα: το ζήτημα της καταβολής παραβόλου και το ζήτημα της νομιμότητας του καθορισμού και της προστασίας του αιγιαλού.
1. Ζήτημα Παραβόλου (άρθρο 36 π.δ. 18/1989)
Κατά την κατάθεση της αίτησης σε αναρμόδιο δικαστήριο, καταβλήθηκε παράβολο ύψους 25 ευρώ αντί του απαιτούμενου ποσού των 100 ευρώ. Η συμπλήρωση του παραβόλου στο αρμόδιο δικαστήριο πραγματοποιήθηκε εκπρόθεσμα, αλλά πριν από την πρώτη συζήτηση της υπόθεσης. Το Δικαστήριο δέχθηκε, βάσει της πρόσφατης νομολογίας του ΕΔΔΑ ("Θ. Βάβουλας & Σία ΟΕ κατά Ελλάδας", 2025), ότι η αυστηρή απόρριψη λόγω καθυστερημένης καταβολής του ελλείποντος παραβόλου παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας και το δικαίωμα δικαστικής προστασίας.
Επομένως, έκρινε ότι η αίτηση είναι παραδεκτή.
2. Ζήτημα Αιγιαλού και Αυθαίρετων Κατασκευών (ν. 2971/2001 και α.ν. 2344/1940)
Το δικαστήριο ανέλυσε διεξοδικά το νομικό πλαίσιο για τον καθορισμό και την προστασία του αιγιαλού:
Ο αιγιαλός είναι κοινόχρηστο πράγμα (άρθρο 1 α.ν. 2344/1940).
Ο καθορισμός της οριογραμμής του αιγιαλού γίνεται μέσω διοικητικής διαδικασίας, με έκδοση πράξης αρμόδιας Επιτροπής και απόφασης του Υπουργού Οικονομικών.
Στην προκειμένη περίπτωση, τα όρια καθορίστηκαν με την απόφαση 3705/1986 του Νομάρχη Θεσπρωτίας, η οποία θεωρείται πράξη ατομική γενικού περιεχομένου, δεσμευτική για τη Διοίκηση και τα δικαστήρια, εκτός αν επανακαθοριστεί.
Οι κατασκευές εντός του αιγιαλού θεωρούνται αυθαίρετες και κατεδαφιστέες χωρίς να απαιτείται απόδειξη ιδιοκτησίας ή πρόθεση.
Ο αιτών και ο δικαιοπάροχός του υποστήριξαν ότι οι κατασκευές προϋπήρχαν ή εξυπηρετούσαν σκοπούς ασφαλείας (τοιχίο αντιστήριξης) και ότι ο αιγιαλός έχει χαρακτηριστεί εσφαλμένα. Επικαλέστηκαν επίσης τελεσίδικες αποφάσεις πολιτικών δικαστηρίων που έκριναν ότι το επίμαχο ακίνητο δεν ήταν αιγιαλός.
Το Δικαστήριο απέρριψε αυτούς τους ισχυρισμούς, επισημαίνοντας:
Η κρίση της Διοίκησης για την οριοθέτηση του αιγιαλού είναι δεσμευτική.
Η αρμοδιότητα επανακαθορισμού ανήκει μόνο στη Διοίκηση, με αιτιολογημένο αίτημα και πλήρη στοιχεία (τοπογραφικά διαγράμματα κ.λπ.), τα οποία δεν προσκομίστηκαν.
Οι πολιτικές αποφάσεις δεν έχουν δεσμευτικότητα για το διοικητικό δικαστήριο (άρθρο 5 παρ. 2 ΚΔΔ).
Τέλος, το Δικαστήριο έκρινε ότι η αναφορά του αιτούντος ως ανεγείραντος των κατασκευών ήταν νόμιμη, βάσει στοιχείων του φακέλου (τοπογραφικά, έκθεση αυτοψίας, τεχνικές εκθέσεις), και ότι η έκδοση του πρωτοκόλλου πληρούσε τις τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 27 του ν. 2971/2001.