Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι ενάγοντες, αν και γνώριζαν τον θάνατο του πατέρα τους, αγνοούσαν δικαιολογημένα ότι, παρά την ύπαρξη δημόσιας διαθήκης που τους απέκλειε και ιδιόγραφης διαθήκης που αφορούσε μόνο κινητά τα οποία αποποιήθηκαν, επήχθη σε αυτούς εξ αδιαθέτου κληρονομία, την οποία έπρεπε επίσης να αποποιηθούν. Η πλάνη τους δεν αφορούσε τα χρέη της κληρονομίας, αλλά την ίδια την εξ αδιαθέτου επαγωγή και τη νομική συνέπεια της άπρακτης παρόδου της προθεσμίας αποποίησης. Η πλάνη αυτή κρίθηκε ουσιώδης και δικαιολογημένη, οπότε ακυρώθηκε η πλασματική αποδοχή της κληρονομίας. Η έφεση της εναγομένης απορρίφθηκε τόσο ως προς την αοριστία όσο και ως προς τη νομική και ουσιαστική βασιμότητα των αιτιάσεών της.