Η υπόθεση αφορά την αίτηση του αιτούντος για υπαγωγή του στις διατάξεις περί αντιρρησιών συνείδησης, προκειμένου να εκπληρώσει εναλλακτική θητεία, αντί της στρατιωτικής. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας με την απόφαση της 17ης Αυγούστου 2022, η οποία εκδόθηκε κατόπιν αρνητικής γνωμοδότησης της αρμόδιας επιτροπής. Η επιτροπή, η οποία συνήλθε στις 20 Ιουλίου 2022, αποφάσισε ότι οι απόψεις του αιτούντος δεν ήταν επαρκώς τεκμηριωμένες για να αναγνωριστεί η αντίρρησή του ως συνείδησης. Ο αιτών υπέβαλε αίτηση θεραπείας στις 16 Σεπτεμβρίου 2022, προσκομίζοντας νέα στοιχεία, αλλά η αίτησή του απορρίφθηκε εκ νέου με την απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας της 9ης Ιανουαρίου 2023.
Η ουσία της αίτησης του αιτούντος ήταν ότι οι θρησκευτικές και ιδεολογικές του πεποιθήσεις τον καθιστούν αντίθετο σε κάθε μορφή βίας και στρατιωτικής θητείας, και για αυτό ζητούσε την υπαγωγή του στο καθεστώς των αντιρρησιών συνείδησης, προκειμένου να προσφέρει κοινωνική υπηρεσία ως εναλλακτική θητεία. Ωστόσο, η αρμόδια επιτροπή και ο Υπουργός θεώρησαν ότι δεν υπήρχαν επαρκή τεκμήρια για να θεωρηθεί η αντίρρηση του αιτούντος ως συνείδησης, καθώς δεν παρουσίασε συγκεκριμένη ιδεολογία ή δράση που να δικαιολογεί την άρνησή του για στρατιωτική θητεία.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας εκτίμησε ότι η απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας ήταν πλημμελώς αιτιολογημένη. Συγκεκριμένα, η Διοίκηση δεν εξέτασε επαρκώς την ειλικρίνεια και τη βασιμότητα της θέσης του αιτούντος, απορρίπτοντας την αίτησή του με την αιτιολογία ότι δεν είχε συνδέσει το φρόνημά του με συγκεκριμένες πράξεις ή ιδεολογία. Το Δικαστήριο θεώρησε ότι η Διοίκηση όφειλε να εξετάσει την ουσία της αντίρρησης συνείδησης του αιτούντος, λαμβάνοντας υπόψη τη σαφήνεια και την ειλικρίνεια των ισχυρισμών του, και αποφάσισε την ακύρωση της απόφασης του Υπουργού Εθνικής Άμυνας. Η υπόθεση παραπέμφθηκε για νέα νόμιμη κρίση από τη Διοίκηση.