Ο ενάγων πατέρας άσκησε αγωγή κατά της εν διαστάσει συζύγου του, επικαλούμενος ότι εκείνη παρεμπόδιζε συστηματικά την επικοινωνία του με το ανήλικο τέκνο τους, κατά παράβαση σχετικής δικαστικής απόφασης, και τον εξύβριζε ενώπιον αυτού, προκαλώντας του ηθική βλάβη. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή, υποχρεώνοντας την εναγόμενη να μην παρεμποδίζει στο μέλλον την επικοινωνία και να καταβάλει 2.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση.
Το Εφετείο έκρινε ότι η παρεμπόδιση της επικοινωνίας γονέα–τέκνου συνιστά παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητας, όταν ο γονέας που έχει την επιμέλεια δεν συνεργάζεται και υπονομεύει τον δεσμό. Από τα αποδεικτικά στοιχεία προέκυψε ότι η εναγόμενη, εκμεταλλευόμενη την προσκόλληση του τέκνου σε αυτή, δημιουργούσε εμπόδια και επηρέαζε αρνητικά τη στάση του απέναντι στον πατέρα, ενώ προέβη και σε εξυβριστική συμπεριφορά.
Κρίθηκε ότι η συμπεριφορά αυτή παραβίαζε τη δικαστική απόφαση και προκάλεσε ηθική βλάβη στον ενάγοντα. Το επιδικασθέν ποσό των 2.000 ευρώ θεωρήθηκε εύλογο. Συνεπώς, η έφεση απορρίφθηκε ως αβάσιμη.