Το Δικαστήριο απέρριψε την έφεση των εναγόντων που ζητούσαν την ακύρωση διαθήκης λόγω απάτης. Πιο συγκεκριμένα, έκρινε ότι οι δύο ενάγοντες δεν είχαν ενεργητική νομιμοποίηση, επειδή είχαν αποκληρωθεί με προγενέστερη διαθήκη.
Οι λοιποί ενάγοντες δεν απέδειξαν ότι ο διαθέτης εξαπατήθηκε. Αντιθέτως, διαπιστώθηκε ότι διέθετε πλήρη διανοητική ικανότητα και εξέφρασε ελεύθερα τη βούλησή του.
Δικονομικά αιτήματα (όπως επίδειξη εγγράφων) απορρίφθηκαν ως αόριστα ή χωρίς έννομο συμφέρον.
Ως προς τον δικηγόρο ως μάρτυρα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η ένσταση εξαίρεσης ήταν απαράδεκτη, διότι δεν προβλήθηκε εγκαίρως και δεν ασκήθηκε από τον εντολέα, με αποτέλεσμα οι σχετικές ένορκες βεβαιώσεις να ληφθούν υπόψη.
Συνεπώς, η διαθήκη κρίθηκε έγκυρη και η αγωγή απορρίφθηκε οριστικά, με επιβολή δικαστικών εξόδων στους εκκαλούντες