Η απόφαση κρίνει ότι η εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων του Ν. 4354/2015 δεν υποκαθιστά αυτοδικαίως την τράπεζα σε εκκρεμή δίκη, αλλά νομιμοποιείται να μετάσχει μόνο με αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση κατ’ άρθρα 80 και 83 ΚΠολΔ, εφόσον το δεδικασμένο εκτείνεται και σε αυτήν. Η παρέμβαση, όταν ασκείται παραδεκτά, δημιουργεί σχέση αναγκαίας ομοδικίας με τον υπέρ ου διάδικο.
Ως προς την ουσία, το Δικαστήριο έκρινε ότι η διαταγή πληρωμής είναι άκυρη, διότι η απαίτηση δεν αποδεικνυόταν εγγράφως ως βέβαιη και εκκαθαρισμένη, λόγω ουσιωδών ασυνεπειών και έλλειψης λογιστικής αλληλουχίας μεταξύ των τραπεζικών λογαριασμών. Κατ’ αποτέλεσμα, η ανακοπή έγινε δεκτή, η έφεση απορρίφθηκε και η αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση απορρίφθηκε κατ’ ουσίαν.