Το Εφετείο έκρινε ότι, επί εγγύησης του Ελληνικού Δημοσίου για τραπεζικές χρηματοδοτήσεις βάσει του ν. 2322/1995, εφαρμόζονται συμπληρωματικά οι διατάξεις των άρθρων 847 επ. ΑΚ και, κατ’ αρχήν, το Δημόσιο μπορεί να προβάλλει ένσταση διζήσεως, εφόσον δεν υπάρχει ειδική παραίτηση ή αποκλεισμός της. Ωστόσο, έγινε δεκτή η αντένσταση της τράπεζας, διότι ο πρωτοφειλέτης είχε υπαχθεί στον ν. 3869/2010 και η αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος του ήταν νομικά ή πρακτικά ατελέσφορη. Κατόπιν αυτού, η έφεση της τράπεζας έγινε δεκτή, εξαφανίστηκε η πρωτόδικη απόφαση που είχε απορρίψει προσωρινά την αγωγή λόγω διζήσεως, και το Ελληνικό Δημόσιο υποχρεώθηκε να καταβάλει στην Eurobank το ποσό των 32.418,56 ευρώ με τόκους.