Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η έως τώρα εφαρμογή των νέων διατάξεων της ΑΚ 1514 φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα στο νέο πνεύμα της πρόταξης της από κοινού άσκησης της επιμέλειας και της ουσιαστικής συμμετοχής και των δύο γονέων στην ανατροφή του παιδιού και στην πραγματικότητα της καταλληλότητας και των πραγματικών δυνατοτήτων του κάθε γονέα να συμμετέχει ουσιαστικά στην ανατροφή του παιδιού. Στην μελέτη αναλύονται ζητήματα που προκύπτουν από τις συμφωνηθείσες ρυθμίσεις των γονέων, από την εφαρμογή της Διαμεσολάβησης και της Υποχρεωτικής Αρχικής Συνεδρίας (ΥΑΣ), από την λειτουργική και χρονική κατανομή της επιμέλειας, από την ανάθεση της επιμέλειας στον έναν γονέα, από την διενέργεια πραγματογνωμοσύνης. Ο συγγραφέας καταλήγει ότι εφόσον οι σταθμίσεις των δικαστών γίνονται in concreto, μπορούμε να ατενίζουμε τις προοπτικές των ρυθμίσεων της γονικής μέριμνας με αισιοδοξία, με την προσμονή βέβαια της ίδρυσης οικογενειακών δικαστηρίων.