Απόφαση

Αριθμός 129/2019
ТО ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Αποτελούμενο από τη Δικαστή Πολυξένη Μάρκου, Εφέτη, που ορίστηκε από τον Πρόεδρο Εφετών και από την Γραμματέα Μαρία Μαργαρίτη.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 9 Απριλίου 20,19 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ :
Α. Της εκκαλούσας: ... του .., συζ. ..., κατοίκου ΤΚ … του Δήμου Λευκάδας, η οποία παραστάθηκε στο δικαστήριο διά της πληρεξούσιας δικηγόρου της Αγγελικής Βαγενά, η οποία παρέστη με δήλωση.
Της εφεσίβλητης: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία «… Α.Ε.Γ.Α.», που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία παραστάθηκε στο δικαστήριο διά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Νίκου Μαμαλούκα.
Β. Της εκκαλούσας: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία «...», που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία παραστάθηκε στο δικαστήριο διά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Νίκου Μαμαλούκα.
Της εφεσίβλητης: … συζ. …..., κατοίκου … Λευκάδας, η οποία παραστάθηκε στο δικαστήριο διά της πληρεξούσιας δικηγόρου της Αγγελικής Βαγενά, η οποία παρέστη με δήλωση.
Η ενάγουσα, ήδη εκκαλούσα της Α’ έφεσης - εφεσίβλητη της Β’ έφεσης - με αγωγή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λευκάδας ζήτησε να γίνει αυτή δεκτή. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκαν αρχικά οι 126/2014 και 147/2015 μη οριστικές αποφάσεις και ακολούθως η 48/2018 οριστική απόφαση του παραπάνω δικαστηρίου με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή. Οι εκκαλούσες με τις από 11-6-2018 (αρίθμ. έκθ. κατ. …/11-6-2018) και 9-11-2018 (αριθμ. έκθ. κατ.…/9-11-2018) εφέσεις τους αντίστοιχα ενώπιον του δικαστηρίου τούτου, οι οποίες προσδιορίστηκαν για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας και γράφτηκαν στο πινάκιο προσβάλλουν την απόφαση αυτή.
Κατά τη συζήτηση των υποθέσεων και κατά την εκφώνησή τους από το πινάκιο η μεν πληρεξούσια δικηγόρος της εκκαλούσας της Α’ έφεσης - εφεσίβλητης της Β’ έφεσης παρέστη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και προκατέθεσε προτάσεις, ο δε πληρεξούσιος δικηγόρος της εκκαλούσας της Β’ έφεσης - εφεσίβλητης της Α’ έφεσης ζήτησε να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσε.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ
Οι υπό κρίση εφέσεις κατά της 48/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λευκάδας, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία επίλυσης των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητα (άρθρο 681 Α’ ΚΠολΔ, ήδη 614 αρ. 6), και δέχθηκε κατά ένα μέρος την από 28- 7-2013 (αριθμ. έκθ. κατ . .../2013} αγωγή, έχουν ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, εφόσον οι διάδικοι δεν επικαλούνται, ούτε από τα έγγραφα της δικογραφίας αποδείχθηκε επίδοση της εκκαλούμενης απόφασης και από τη δημοσίευσή της στις 29-1-2018 μέχρι την άσκηση των εφέσεων (στις 11-6-2018 και 9-11-2018 αντίστοιχα) δεν παρήλθε διετία (άρθρα 495 § 1, 2, 511, 513 § 1β, 516§ 1, 517, 518 § 2 ΚΠολΔ). Πρέπει επομένως, εφόσον για το παραδεκτό της συζήτησής τους καταβλήθηκαν τα νόμιμα, κατ' άρθρο 495 § 4 εδ. δ' ΚΠολΔ, παράβολα για κάθε μία (βλ. επισημείωση Γραμματέως στις οικείες πράξεις κατάθεσης δικογράφων}, οι εφέσεις να γίνουν τυπικά δεκτές και να ερευνηθούν περαιτέρω, κατά την ίδια ως άνω διαδικασία, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων τους (άρθρο 533 § 1 ΚΠολΔ), αφού συνεκδικασθούν, λόγω της μεταξύ τους πρόδηλης συνάφειας και για οικονομία χρόνου και εξόδων (άρθρο 246 ΚΠολΔ).
Με την παραπάνω από 28-7-2013 αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λευκάδας, που άσκησε κατά της τρίτης εναγόμενης και ήδη εκκαλούσας- εφεσίβλητης Ασφαλιστικής εταιρίας και κατά των ... του … και ανώνυμης εταιρίας «... Α.Ε.», μη διαδίκων στην παρούσα δίκη, ως προς τους οποίους με την εκκαλούμενη απόφαση Θεωρήθηκε ότι η αγωγή δεν ασκήθηκε, μετά την δήλωση της ενάγουσας ότι παραιτείται από το δικόγραφο της αγωγής ως προς αυτούς, η ενάγουσα εξέθετε, ότι στον αναφερόμενο σ' αυτή τόπο και χρόνο και υπό τις περιγραφόμενες συνθήκες, από αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγόμενου ..., οδηγού του με αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας της δεύτερης εναγόμενης εταιρίας «... ΑΕ», το οποίο κατά τον χρόνο αυτό ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, έλαβε χώρα τροχαίο ατύχημα με αποτέλεσμα την πρόκληση της σωματικής της βλάβης. Ζήτησε δε η ενάγουσα, με απόφαση προσωρινά εκτελεστή, μετά τον παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος της αγωγής από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, που έγινε με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου της που καταχωρήθηκε στα πρακτικά του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, να αναγνωρισθεί ότι η τρίτη εναγομένη υποχρεούται να της καταβάλει το συνολικό ποσό των 710.882,97 ευρώ, ως αποζημίωση για τη θετική και αποθετική της ζημία, ως αποζημίωση κατ' άρθρο 931 ΑΚ και ως χρηματική ικανοποίηση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη από το ατύχημα, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.
To πρωτοβάθμιο δικαστήριο αρχικά με την 126/2014 μη οριστική απόφασή του ανέβαλε τη συζήτηση της υπόθεσης προκειμένου να προσκομισθεί, με επιμέλεια του επιμελέστερου των διαδίκων, απόφαση της αρμόδιας αρχής του ΟΓΑ, από την οποία να προκύπτει ότι η ενάγουσα έλαβε ή δικαιούται να απαιτήσει από τον ΟΓΑ παροχές σχετικές με τον ένδικο τραυματισμό της και σε ποια έκταση. Ακολούθως εκδόθηκε η 147/2015 μη οριστική απόφαση του ίδιου δικαστηρίου με την οποία αναβλήθηκε η έκδοση οριστικής απόφασης και διατάχθηκε η διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης αναφορικά με την κατάσταση της υγείας της ενάγουσας εξαιτίας του ένδικου τραυματισμού της και τις μελλοντικές επιπτώσεις αυτού στην επαγγελματική και κοινωνική ζωή της. Τέλος εκδόθηκε η εκκαλούμενη 48/2018 οριστική απόφαση του παραπάνω δικαστηρίου, η οποία, αφού θεώρησε ότι η αγωγή δεν ασκήθηκε ως προς τους δύο πρώτους εναγόμενους, απέρριψε το αιτούμενο ως θετική ζημία του συζύγου της ενάγουσας κονδύλιο των 2.000 ευρώ ως μη νόμιμο και επίσης απέρριψε ως μη νόμιμα, μετά τον περιορισμό του αιτήματος σε αναγνωριστικό, τα αιτήματα περί κήρυξης της απόφασης προσωρινά εκτελεστής και απαγγελίας προσωπικής κράτησης κατά του πρώτου εναγόμενου, ακολούθως έκρινε ορισμένη και νόμιμη την αγωγή κατά τα λοιπά και στη συνέχεια την έκανε εν μέρει δεκτή και ως ουσία βάσιμη. Κατά της απόφασης αυτής παραπονιούνται οι εκκαλούσες με τις υπό κρίση εφέσεις τους και για τους περιεχόμενους σ' αυτές λόγους, που ανάγονται σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων, ζητούν την εξαφάνισή της, άλλως μεταρρύθμισή της, ώστε, κατά μεν την ενάγουσα να γίνει δεκτή η αγωγή της στο σύνολό της, κατά δε την τρίτη εναγομένη να απορριφθεί η αγωγή στο σύνολό της.
Από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα της ενάγουσας, που περιέχεται στα 126/2014 πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (η τρίτη εναγομένη εξέτασε ως μάρτυρα ενόρκως τον πρώτο εναγόμενο, η κατάθεση του οποίου αποτελεί ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο - ΑΠ 2194/2014, ΑΠ 715/2013 ΝΟΜΟΣ), από την επισκόπηση των προσκομιζόμενων από την ενάγουσα φωτογραφιών, η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητείται (άρθρα 444 αρ. 3, 448 παρ. 2 και 457 παρ. 4 ΚΠολΔ), την .../18-11-2015 ιατρική έκθεση του ορισθέντος με την 147/2015 απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου πραγματογνώμονα ορθοπεδικού ιατρού ..., καθώς και από όλα τα έγγραφα, που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν, εκτιμώμενα είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, μεταξύ των οποίων και τα έγγραφα της ποινικής δικογραφίας που σχηματίσθηκε στα πλαίσια της διενεργηθείσας από την αρμόδια αστυνομική αρχή προανάκρισης, τα οποία λαμβάνονται υπόψη για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (ΑΠ 1503/2009, ΔΕΕ 2010.2020, ΑΠ 472/2004, Δίκη 2005.368), αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Στις 12-5-2010 και περί ώρα 13.20 ο πρώτος εναγόμενος, ..., οδηγώντας το υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκίνητο (αναμικτήρας μπετονιέρα), ιδιοκτησίας της δεύτερης εναγόμενης εταιρίας «... ΑΕ”, το οποίο κατά το χρόνο αυτό ήταν ασφαλισμένο για τις προς τρίτους κατά την κυκλοφορία του προκαλούμενες ζημίες στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, εκινείτο στην επαρχιακή οδό Καρυάς - Λευκάδας, εντός της Κοινότητας Καρυάς, με κατεύθυνση προς Λευκάδα. Κατά τον ίδιο χρόνο η ενάγουσα εκινείτο πεζή επί της ίδιας Οδού και στην αριστερή πλευρά αυτής με κατεύθυνση προς Λευκάδα. Η παραπάνω οδός ήταν διπλής κυκλοφορίας, με πλάτος οδοστρώματος 7,20 μ., ήταν ευθεία και οριζόντια, η κατάστασή της ήταν ξηρά, υπήρχε πινακίδα Ρ-40 (απαγόρευση στάσης και στάθμευσης) για τα οχήματα που κινούνταν προς Λευκάδα, επικρατούσε ημέρα και καλοκαιρία και δεν υπήρχε πεζοδρόμιο εκατέρωθεν των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας της Οδού, ούτε διάβαση πεζών. Πλησιάζοντας ο πρώτος εναγόμενος οδηγός στο 14° χλμ της παραπάνω Οδού, ήτοι στο ύψος της κεντρικής πλατείας Καρυάς, η οποία βρίσκεται δεξιά σε σχέση με τους κινούμενους προς Λευκάδα και όπου η παραπάνω οδός διασταυρώνεται κάθετα με κοινοτική οδό πλάτους 4,20 μ., κινούμενος με χαμηλή ταχύτητα στο αριστερό - αντίθετο ως προς την πορεία του -, ήτοι προς Εγκλουβή, ρεύμα της Οδού, καθώς στο δεξιό ρεύμα και κατά μήκος της πλατείας υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα, που εμπόδιζαν τη διέλευσή του στο δεξιό αυτό ρεύμα κυκλοφορίας, ακινητοποίησε το όχημά του, με αναμμένο τον κινητήρα, διότι ανέκοψε την πορεία του το ... ΙΧΦ ψυγείο μεταφοράς παγωτών, το οποίο ήταν επίσης σταθμευμένο στο ρεύμα πορείας προς Λευκάδα επί της πλατείας και εκείνη τη στιγμή πραγματοποιούσε παράδοση εμπορεύματος. Κατά την προσωρινή στάση της μπετονιέρας η απόσταση μεταξύ αυτής και της πέτρινης βρύσης που υπήρχε εκεί, πέραν του προς Εγκλουβή ρεύματος πορείας, ήταν 60 εκ. (βλ. την από 12-5-2010 έκθεση αυτοψίας και το πρόχειρο σχεδιάγραμμα που τη συνοδεύει). Στη συνέχεια ο οδηγός του ψυγείου ενήργησε όπισθεν ελιγμό σε παρακείμενη πάροδο, προκειμένου να περάσει η μπετονιέρα. Μόλις το ψυγείο ολοκλήρωσε τον ελιγμό ο οδηγός της μπετονιέρας ξεκίνησε την πορεία της από την προηγηθείσα στάση της και κατά την κίνησή της αυτή με το εμπρόσθιο πλάγιο τμήμα της χτύπησε την ενάγουσα, η οποία εκινείτο πεζή παράλληλα με αυτή στο προαναφερόμενο (μεταξύ μπετονιέρας και βρύσης) διάκενο των 60 εκ., την οποία έριξε στο έδαφος και ακολούθως πέρασε με τον εμπρόσθιο αριστερό τροχό της πάνω από το αριστερό πόδι της ενάγουσας, από το σημείο του αστραγάλου και προς το πέλμα, με συνέπεια να την τραυματίσει σοβαρά. Αμέσως ο οδηγός της μπετονιέρας την ακινητοποίησε εξαιτίας των κραυγών της ενάγουσας. Με βάση τα παραπάνω το ως άνω ατύχημα οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού της μπετονιέρας, ο οποίος κατά την οδήγηση αυτής δεν κατέβαλε την επιμέλεια και προσοχή που θα κατέβαλε ο κάθε μέσος συνετός και μάλιστα επαγγελματίας οδηγός κάτω από ανάλογες συνθήκες, την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλλει. Ειδικότερα η αμέλεια αυτού συνίσταται στο ότι, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 12 παρ. 1, 4 του Κ.Ο.Κ., δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του στην οδήγηση και συνέχισε τη διακοπείσα πορεία του, εντός του αντίθετου ως προς την κατεύθυνσή του ρεύματος κυκλοφορίας, την οποία επέβαλε μεν το γεγονός της αδυναμίας διέλευσής του στο δικό του δεξιό ρεύμα κυκλοφορίας, λόγω των εκεί σταθμευμένων οχημάτων (άρθρο 16 παρ. 2 εδ. α, 4 ΚΟΚ), χωρίς όμως προηγουμένως, αν και εκινείτο στο κεντρικότερο σημείο του οικισμού της Καρυάς, Μάιο μήνα και μεσημβρινή ώρα, οπότε η κίνηση πεζών ήταν αναμενόμενη, να βεβαιωθεί ότι δεν θα εξέθετε σε κίνδυνο πρόσωπα, και χωρίς να επιδείξει ιδιαίτερη προσοχή στους πεζούς, που μπορεί την ίδια στιγμή να χρησιμοποιούσαν νόμιμα την αριστερή πλευρά της Οδού με κατεύθυνση προς Λευκάδα (άρθρο 38 παρ.3 ΚΟΚ), δοθέντων μάλιστα της έλλειψης πεζοδρομίου και του διάκενου μόλις των 60 εκ. μεταξύ της μπετονιέρας και της βρύσης, που ήταν διαθέσιμο για την κυκλοφορία των πεζών με κατεύθυνση προς Λευκάδα. Επίσης αν και δεν μπορούσε να αντιληφθεί την κίνηση των πεζών παράλληλα με το όχημά του, λόγω του ότι αυτό ήταν ψηλό, δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα για την αποφυγή κινδύνου. Συγκεκριμένα δεν ήλεγξε, διά τη εξόδου της κεφαλής του από το αριστερό παράθυρο της μπετονιέρας, μήπως κάποιος πεζός εκινείτο παράλληλα με αυτόν στο προαναφερόμενο διάκενο των 60 εκ., με αποτέλεσμα να μην αντιληφθεί την ενάγουσα που διέσχιζε το διάκενο αυτό και να την χτυπήσει. Αυτά συνομολογούνται από τον ίδιο τον οδηγό, ο οποίος στις 15-12-2010 κατέθεσε ενώπιον του AT Βόνιτσας ότι δεν «δεν την αντιλήφθηκα και έτσι έγινε το ατύχημα» και επίσης απολογούμενος ενώπιον του Μονομελούς Πλημ/κείου Λευκάδας, όπου δικαζόταν για τη σωματική βλάβη της ενάγουσας, κατέθεσε ότι «Δεν μπορούσα να τη δω, ήταν τόσο στενά και κολλητά στο τοιχίο. Δεν έβγαλα το κεφάλι από το αυτοκίνητο, για να κοιτάξω» (βλ. την 479/2014 απόφαση του εν λόγω Δικαστηρίου, με την οποία καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 10 μηνών). Στοιχεία που να θεμελιώνουν κάποια αμέλεια της ενάγουσας δεν αποδείχθηκαν, καθώς αυτή, έχοντας κατεύθυνση προς Λευκάδα, εκινείτο κανονικά στο αριστερό, αντίθετο προς την κατεύθυνσή της, ρεύμα κυκλοφορίας της Οδού (άρθρο 38 παρ.3 ΚΟΚ) και μάλιστα στο άκρο αυτού, ήτοι στο προαναφερόμενο διάκενο των 60 εκ., αφού δεν υπήρχε πεζοδρόμιο, από το οποίο διάκενο μπορούσε να διέλθει. Έχοντας δε δει σταματημένη την μπετονιέρα, σε απόσταση 60 εκ. από το άκρο της Οδού, είχε την εμπιστοσύνη ότι στο ξεκίνημά της αφενός ο οδηγός της θα ήλεγχε την κίνηση των πεζών επί της Οδού και θα απέφευγε να τους εκθέσει σε κίνδυνο και αφετέρου ότι η μπετονιέρα θα διερχόταν δίπλα της ασφαλώς. Συνεπώς η παραπάνω κίνηση της πεζής δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με το ατύχημα, το οποίο δεν θα είχε συμβεί, αν ο οδηγός της μπετονιέρας δεν είχε επιδείξει τη προαναφερθείσα αμελή συμπεριφορά. Το πρωτοβάθμιο επομένως δικαστήριο, που με την εκκαλούμενη απόφαση δέχθηκε ότι το ατύχημα οφείλεται σε συνυπαιτιότητα του οδηγού της μπετονιέρας και της ενάγουσας σε ποσοστό 70% και 30% για καθέναν αυτών αντίστοιχα, κάνοντας εν μέρει δεκτή την ένσταση συνυπαιτιότητας που πρόβαλε πρωτοδίκως η τρίτη εναγόμενη, έσφαλε στην κρίση του αυτή και συνεπώς πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο σχετικός πρώτος λόγος της Ά’ έφεσης της ενάγουσας και να απορριφθούν ως αβάσιμοι οι πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι της έφεσης της τρίτης εναγομένης, με τους οποίους αυτή ισχυρίζεται ότι αποκλειστικά υπαίτια, άλλως συνυπαίτια κατά ποσοστό 90%, ήταν η ενάγουσα. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα αμέσως μετά το ατύχημα μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκάδας, από το οποίο εξήλθε αυθημερόν μεδιάγνωση βαρεία συνθλιπτική κάκωση κάτω τριτημορίου κνήμης και άκρου ποδός που αφορούσε κυρίως το δέρμα και της διενεργήθηκε εξωτερική οστεοσύνθεση (βλ. το …/24-6-2010 πιστοποιητικό του εν λόγω Νοσοκομείου). Στις 13-5-2010 προσήλθε στο Γενικό Νοσοκομείο Αττικής «…», όπου διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί εκτεταμένο απογαντισμό δέρματος (degloving injury) υποδόρια ΑΡ κνήμης σχεδόν σε όλη της την έκταση, επιλεγμένο συντριπτικό κάταγμα κάτω τριτημορίου ΑΡ κνήμης - περόνης φέρουσα εξωτερική οστεοσύνθεση και έγινε αμέσως χειρουργική αντιμετώπιση με αντικατάσταση των νεκρωμένων τμημάτων με δερματικά μοσχεύματα μερικού πάχους, ενώ τοποθετήθηκε νέα εξωτερική οστεοσύνθεση για την βελτίωση της ανάταξης των κατεαγότων οστών και χειρουργικός καθαρισμός. Στις 30-5-2010 έγινε χειρουργικός καθαρισμός και κάλυψη με μοσχεύματα οπίσθιας επιφάνειας κνήμης και στις 30-6- 2010 έγινε ανάταξη σε λειτουργική θέση και χειρουργικός καθαρισμός. Η μετεγχειρητική πορεία υπήρξε ομαλή με πλήρη πρόσληψη των μοσχευμάτων και πρόοδο της πόρωσης του κατάγματος. Νοσηλεύθηκε στο εν λόγω Νοσοκομείο έως την 8-7-2010, οπότε εξήλθε με οδηγίες όπως λόγω ελλειμμάτων μαλακών μορίων πτέρνας να μη φορτίζει το άκρο για 20 ημέρες, συστήθηκε επανεξέταση σε ένα μήνα και πιθανή προσαρμογή μαλακού πάτου για φόρτιση και εκτιμήθηκε ότι η πόρωση του οστικού ελλείμματος ενδέχεται να καθυστερήσει και πιθανή επανεγχείρηση θα γίνει σε ένα μήνα (βλ. την …/10-9-2010 ιατρική γνωμάτευση και το σχετικό ενημερωτικό σημείωμα του παραπάνω Νοσοκομείου). Περαιτέρω η ενάγουσα νοσηλεύθηκε στη χειρουργική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκάδας από 25-6-2012 μέχρι 4-7-2012 λόγω φλεγμονής μαλακών μορίων κάτω ΑΡ άκρου, που αντιμετωπίσθηκε συντηρητικά (βλ. το σχετικό εξιτήριο του εν λόγω Νοσοκομείου) και στις 14-11-2012 εισήχθη στο Ιατρικό Αθηνών Ε.Α.Ε., όπου υποβλήθηκε σε επέμβαση για ευρύ χειρουργικό καθαρισμό και αφαίρεση τμήματος του οστεομυελυτικού οστού, κάλυψη του ελλείμματος του άκρου ποδός, τμήματος της κνήμης και του αχίλλειου τένοντα με χρήση ελεύθερου κρημνού και στις 19-11-2012 υποβλήθηκε σε επέμβαση για χειρουργικό καθαρισμό του ελλείμματος του κάτω άκρου και κινητοποίηση της ποδοκνημικής άρθρωσης, εξήλθε δε από το ανωτέρω Νοσοκομείο στις 20- 11-2012 (βλ. το σχετικό εξιτήριο του εν λόγω ιατρικού κέντρου). Περαιτέρω η ενάγουσα από την ημέρα που εξήλθε από το Νοσοκομείο «…» (8-5-2010) και για τρεις μήνες, κατά την κρίση του δικαστηρίου, δεδομένου ότι δεν προσκομίζονται ιατρικά πιστοποιητικά για το χρόνο αδυναμίας της να αυτοεξυπηρετείται μετά την ανωτέρω ημερομηνία (εξόδου της από το Νοσοκομείο), αδυνατούσε να αυτοεξυπηρετηθεί πλήρως λόγω ελλείμματος μαλακών μορίων πτέρνας και απαγόρευσης φόρτισης του άκρου της επί 20 ημέρες και λόγω του κατάγματος της κνήμης της, και είχε ανάγκη από τη βοήθεια και τις περιποιήσεις τρίτου προσώπου για την εξυπηρέτηση των αναγκών της (στήριξη στη βάδιση, προσωπική υγιεινή κλπ.). Τη βοήθεια αυτή της παρείχε ο σύζυγός της, με υπερένταση των δυνάμεών του, αφού οι υπηρεσίες του ξεπερνούσαν τις τυχόν πριν από το ατύχημα προσφερόμενες. Η καταβλητέα δε σε οικιακή βοηθό μηνιαία αμοιβή για τη χορήγηση των εν λόγω υπηρεσιών επί 8ωρο ημερησίως, η οποία πρέπει να αποδοθεί στην ενάγουσα, αν και οι υπηρεσίες αυτές προσφέρθηκαν από τον σύζυγό της, ανέρχεται στο ποσό των 600 ευρώ το μήνα και συνολικά για τους τρεις μήνες σε 1.800 ευρώ. Το υπόλοιπο αιτούμενο ποσό για την (πλασματική) πρόσληψη υποκατάστατης δύναμης κρίνεται υπερβολικό ενόψει του ότι, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της στο «…» για όλες τις νύχτες και επί 42 ημέρες, καθώς και κατά τ η νοσηλεία της στο Ιατρικό Αθηνών για όλες τις νύχτες απασχόλησε αποκλειστικές νοσοκόμους, ενώ κατά τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας εξυπηρετούνταν από το νοσηλευτικό προσωπικό και δεν αποδείχθηκε ότι πρόσφερε τέτοιες υπηρεσίες ο σύζυγός της. Για δε το χρονικό διάστημα από την έξοδό της από το Νοσοκομείο … και μετέπειτα, πλην των τριών μηνών, κατά τους οποίους, όπως προαναφέρθηκε, αδυνατούσε να βαδίσει και να αυτοεξυπηρετηθεί, δεν προέκυψε από κάποιο άλλο ιατρικό έγγραφο, πλην του προαναφερθέντος ενημερωτικού σημειώματος του … περί αποφυγής φόρτισης του άκρου επί 20ήμερο, η αδυναμία βάδισής της και συνακόλουθα η ανάγκη ύπαρξης τρίτου προσώπου για την βοηθάει και να την περιποιείται. Άλλωστε στην από 29-11-2010 ιατρική γνωμάτευση του ορθοπεδικού ιατρού ... βεβαιώνεται ότι ήδη στις 13-11-2010 η ενάγουσα παρουσίαζε δυσχέρεια βάδισης και εκινείτο με περιπατητούρα Π, ενώ και ο μάρτυρας της κατέθεσε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο ότι από το 2010 η ενάγουσα κινείται με πατερίτσες, γεγονός που καταδεικνύει την ικανότητά της προς εξυπηρέτηση των βασικών λειτουργικών αναγκών της (σίτιση, ένδυση, προσωπική υγιεινή). Επομένως η εκκαλούμενη απόφαση που έκρινε ότι η ενάγουσα δεν είχε ανάγκη της φροντίδας τρίτου προσώπου για έναν μόνο μήνα και της επιδίκασε το ποσό των 900 ευρώ, έσφαλε στην κρίση του αυτή και συνεπώς ο σχετικός πέμπτος λόγος της Α’ έφεσης, με τον οποίο η εκκαλούσα ισχυρίζεται ότι έπρεπε να της επιδικασθεί για την αιτία αυτή το ποσό των 54.750 ευρώ πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτός ως βάσιμος. Περαιτέρω δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα είχε ανάγκη βελτιωμένης διατροφής και ότι κατέβαλε για τη λήψη αυτής επί τρία έτη από του τραυματισμού της το ποσό των 21.900 ευρώ επιπλέον της συνήθους διατροφής της, όπως ισχυρίζεται, δοθέντος μάλιστα ότι, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, η καθημερινή διατροφή ενός σύγχρονου ανθρώπου και δη της ηλικίας {51 ετών κατά το χρόνο του ατυχήματος) και της οικονομικής κατάστασης της παθούσας, είναι πλούσια σε ασβέστιο, πρωτεΐνες, λευκώματα και βιταμίνες, ώστε να μην απαιτείτο να λάβει αυτή διατροφή επιπλέον της συνήθους και συνεπώς το αιτούμενο για την αιτία αυτή ποσό πρέπει να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμο. Ως εκ τούτου το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που με την εκκαλούμενη απόφαση έκρινε ομοίως και απέρριψε το σχετικό κονδύλιο δεν έσφαλε στην κρίση του αυτή και συνεπώς όσα αντίθετα υποστηρίζονται με τον τέταρτο λόγο της Α’ έφεσης της ενάγουσας πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα. Επίσης η αγωγική αξίωση της δαπάνης των μετακινήσεων με ταξί ποσού 1.010,37 ευρώ πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη:α) για τις διαδρομές Χαϊδάρι, όπου κατά τους ισχυρισμούς της ενάγουσας φιλοξενείτο η οικογένειά της όσο αυτή νοσηλευόταν στο ..., έως το ..., συνολικού ποσού 440,5 ευρώ, που πραγματοποίησε ο σύζυγός της και για τις οποίες, όπως και η ίδια η ενάγουσα επικαλείται, εκδόθηκαν αποδείξεις των οδηγών των ... και ... ΤΑΞΙ στο όνομα του συζύγου της, διότι δεν αποδείχθηκε ότι την σχετική δαπάνη κατέβαλε η ίδια, β) για τις μετακινήσεις της ίδιας και του συζύγου της με το ... ΤΑΞΙ για διαδρομές 136,12 χλμ., ποσού 164,02 ευρώ, 84,09 χλμ στις 29-3-2011, ποσού 81,55 ευρώ και 197,32 χλμ στις 19-2-2011, ποσού 290 ευρώ, διότι δεν αποδείχθηκε αφενός ο λόγος που έγιναν, καθώς δεν προσκομίζονται αντίστοιχα ιατρικά έγγραφα από τα οποία να προκύπτει ότι κατά τις ημερομηνίες αυτές επισκέφθηκε κάποιο Νοσοκομείο (ως προς τη διαδρομή των 136,12 χλμ. δεν αναφέρεται ούτε στην αγωγή ούτε στην Α’ έφεση ο χρόνος που έγινε), και αφετέρου η διαδρομή που πραγματοποιήθηκε, αφού λόγω της διαφοροποίησης μεταξύ των παραπάνω χιλιομετρικών αποστάσεων δεν μπορεί να κριθεί αν αυτές αφορούσαν την απόσταση Καρυάς Λευκάδας - Αθήνας, γ) για τις μετακινήσεις της ίδιας και του συζύγου της με το ... ΤΑΞΙ στις 29-3-2011 ποσού 18,92 ευρώ, στις 20-2-2011 ποσού 19,05 ευρώ, στις 26- 3-2011 ποσού 18,33 ευρώ και μια ακόμη για την οποία η ενάγουσα δεν αναφέρει ημερομηνία, ποσού 18,92 ευρώ (για τις οποίες επικαλείται αποδείξεις τις οποίες όμως δεν προσκομίζει), διότι δεν αποδείχθηκε ούτε ο λόγος που έγιναν, καθώς δεν προσκομίζονται αντίστοιχα ιατρικά έγγραφα από τα οποία να προκύπτει ότι κατά τις ημερομηνίες αυτές επισκέφθηκε κάποιο Νοσοκομείο, ούτε οι διαδρομές που ακολουθήθηκαν, καθώς δεν πρόκειται για τη διαδρομή Χαϊδάρι - ..., για την οποία, ο σύζυγός της κατέβαλε κάθε φορά από 22-30 ευρώ. Για τους ίδιους λόγους, ήτοι διότι δεν αποδείχθηκε η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του τραυματισμού της ενάγουσας και των διελεύσεων μέσω Αττικής και Ολυμπίας Οδού και γέφυρας Ρίου - Αντιρρίου, αλλά και διότι δεν αποδείχθηκε ότι το κατέβαλε η ίδια, πρέπει να απορριφθεί και το αιτούμενο κονδύλιο των 743,60 ευρώ που ζητεί η ενάγουσα για δαπάνες διοδίων κατά το χρονικό διάστημα 2010-2012. Τέλος και το ποσό των 459,80 ευρώ που ζητεί η ενάγουσα για δαπάνες ανεφοδιασμού των οχημάτων της (πόσων και ποιων), όπως αναφέρει, με υγρά καύσιμα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο, διότι δεν αποδείχθηκε αν οι μετακινήσεις με τα οχήματα αυτά συνδέονται αιτιωδώς με τον τραυματισμό της, καθώς και αν το ποσό αυτό κατέβαλε η ίδια. Επομένως το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που με την εκκαλούμενη απόφαση έκρινε ομοίως και απέρριψε τα παραπάνω ποσά ως ουσιαστικά αβάσιμα δεν έσφαλε στην κρίση του αυτή, ορθά δε τις αποδείξεις εκτίμησε, γι' αυτό και πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο σχετικός έκτος λόγος της έφεσης της ενάγουσας. Επομένως η συνολική ζημία της ενάγουσας για τις παραπάνω αιτίες ανέρχεται στο ποσό των 1.800 ευρώ, στο οποίο πρέπει να προστεθεί και το συνολικό ποσό των 23.407,94 ευρώ, που, σύμφωνα με την εκκαλούμενη απόφαση, δαπάνησε αυτή για την αγορά υγειονομικού υλικού και ορθοπεδικών ειδών, για νοσήλια και ιατρικές αμοιβές και για αμοιβές αποκλειστικών νοσοκόμων, έστω και αν ως προς αυτό δεν υπάρχουν λόγοι έφεσης, αφού με τις εφέσεις βάλλεται η ανωτέρω απόφαση ως προς το κεφάλαιό της που αφορά την υπαιτιότητα, με την οποία συνέχονται αναγκαίως και το επιδικασθέν αυτό ποσό (ΑΠ 442/2002, ΕλΔ 44.47), το οποίο όμως, όπως και το ανωτέρω ποσό των 1.800 ευρώ πρέπει να επιδικαστούν στην ενάγουσα, να της επιδικαστεί δηλαδή το συνολικό ποσό των 25.207,97 (1.800 + 23.407,97) ευρώ.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ. "η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης αν επιδρά στο μέλλον του”. Ως "αναπηρία" θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση" νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφάνισης του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίος κατάτις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής. Περαιτέρω, ως "μέλλον" νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμόρφωσης στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία τωνπραγμάτων. Στον επαγγελματικό - οικονομικό τομέα η αναπηρία ή η παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξέλιξης και προαγωγής του. Οι δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας. Οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εργασίας έναντι των υγιών συναδέλφων τους. Η διάταξη του άρθρου 931 του ΑΚ προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του. Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικά συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής κατάστασης μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Εξάλλου, η ένεκα της αναπηρίας ή παραμόρφωσης ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία αποτελεί βάση αξίωσης προς αποζημίωση που στηρίζεται στη διάταξη του άρθρου 929 του Α.Κ. {αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων). Όμως, η αναπηρία ή η παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ' ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία. Είναι όμως βέβαιο ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση, ανάλογα με το βαθμό της και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις (ηλικία, φύλο, κλίσεις και επιθυμίες του παθόντος), οπωσδήποτε θα έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνική - οικονομική εξέλιξη τούτου, κατά τρόπο όμως που δεν δύναται επακριβώς να προσδιορισθεί. Η δυσμενής αυτή επίδραση είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό - οικονομικό μέλλον του παθόντος.
Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, δηλαδή ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει κα ι συνταγματικής προστασίας σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ των πολιτών σχέσεις, χωρίς αναγκαία η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων. Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της διατάξεως ίου άρθρου 931 του Α.Κ., που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη αυτή η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί. Επομένως, το ποσό που δικαιούται ο παθών κατά το άρθρο 931 του Α.Κ., δεν υπολογίζεται με τα μέτρα της αποζημίωσης, αλλά εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστή να το καθορίσει κατά δίκαιη κρίση σε εύλογο χρηματικό ποσό, με βάση αφενός το είδος, την έκταση και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμόρφωσης του παθόντος και αφετέρου την ηλικία, το φύλο, τις κλίσεις του παθόντος και τον βαθμό συνυπαιτιότητάς του. Είναι πρόδηλο ότι η κατά τη διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ. αξίωση για αποζημίωση λόγω αναπηρίας ή παραμόρφωσης είναι διαφορετική από την κατά τη διάταξη του άρθρου 929 του Α.Κ. αξίωση αποζημίωσης για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, που κατ’ ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας λόγω της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και από την κατά τη διάταξη του άρθρου 932 του Α.Κ. αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικά είτε μεμονωμένα, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μιας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαία την ύπαρξη και των λοιπών (βλ. ΑΠ 150/2015, ΑΠ 72/2012, ΑΠ 1087/2010, ΑΠ 1432/2009, ΑΠ 765/2007, ΑΠ 670/2006 ΝΟΜΟΣ).
Σύμφωνα με την προαναφερόμενη .../18-11-2015 ιατρική έκθεση του διορισθέντος πραγματογνώνομα ..., ιατρού ορθοπεδικού - χειρουργού, η κατάσταση του ποδιού της ενάγουσας κατά το χρόνο της εξέτασης “....είναι ελλειματική για τους εξής λόγους: α) Το μέλος έχει βράχυνση και μηδαμινή κίνηση των αρθρώσεων της ποδοκνημικής και του άκρου ποδός. β) Το μόσχευμα είναι ογκώδες και επιβάλλει ειδικό υπόδημα και βακτηρία. Γ) Το χειρότερο στοιχείο είναι οι ασταθείς ουλές που αναπτύσσονται λόγω κακής κυκλοφορίας & επιμολύνσεων. Η ασθενής έχει νοσηλευτεί πολλές φορές προκειμένου να λάβει ενδοφλέβια αντιβίωση, χωρίς όμως μόνιμο αποτέλεσμα (οι ουλές υποτροπιάζουν και μολύνονται). Αυτή η κατάσταση οδηγεί συχνά σε ακρωτηριασμό του μέλους, γεγονός που καθόλου δεν αποκλείεται στο μέλλον και για το συγκεκριμένο άκρο. Οι επανειλημμένες νοσηλείες, χειρουργεία και μόνιμη χωλότης καθώς και το αβέβαιο μέλλον του ποδιού της, έχουν σαφώς υποβαθμίσει την ποιότητα της ζωής της, την οικονομική της κατάσταση, τις επαγγελματικές και κοινωνικές της δραστηριότητες. Η σημερινή εικόνα της ασθενούς την καθιστά ανίκανη για σωματική εργασία. Η αναπηρία θεωρείται μόνιμη είτε επιβιώσει το μέλος είτε ακρωτηριαστεί”. Επίσης σύμφωνα με την από 11-11-2015 ιατρική έκθεση τεχνικού συμβούλου του χειρουργού ορθοπεδικού ..., που όρισε η εναγομένη ασφαλιστική εταιρία: « Συνεπεία του ένδικου τροχαίου ατυχήματος .... Η ενάγουσα υπέστη βαρύτατη κάκωση (ΑΡ) άκρου ποδός και κνήμης, με μεγάλη παραμόρφωση του άκρου. Συγκεκριμένα, υπέστη συντριπτικό, ανοικτό, κάταγμα κνήμης και απογαντισμό ... αυτής. Η εξέλιξη της κατάστασης μετά από τις προηγουμένως αναφερθείσες πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις κρίνεται μη ικανοποιητική, καθώς πρόκειται για ένα παραμορφωμένο μη λειτουργικό σκέλος. Από την κλινική εξέταση, διαπιστώνονται σημεία επί της πρόσθιας επιφάνειας των μηρών άμφω, από τη λήψη δερματικών μοσχευμάτων μερικού πάχους. Η κνήμη είναι ισχνή, καλυμμένη με μοσχεύματα και ο άκρος πόδας με αντιαισθητικό και μη - λειτουργικό αποτέλεσμα, φέρει δε μεγάλη πληγή (έλκος στην περιοχή της πτέρνας) που κάνει αδύνατη τη βάδιση. Το άκρο είναι δύσοσμο, με στοιχεία ενεργούς φλεγμονής και από το ύψος του κνημίαίου κυρτώματος και κάτω δεν έχει μυϊκές μάζες - απλώς είναι καλυμμένο με μοσχεύματα. Διαπιστώνονται επίσης σημεία από τη λήψη μοσχεύματος πλατέως ραχιαίου μυός στο (ΔΕ) ημιθωράκιο. Ακτινογραφίες: εικόνα πόρωσης κατάγματος κνήμης και υλικά οστεοσύνθεσης στον άκρο πόδα από αρθρόδεση. Ο τραυματισμός προκάλεσε αναπηρία στην ενάγουσα λόγω αδυναμίας φόρτισης του σκέλους, με ότι αυτό συνεπάγεται στην καθημερινότητά της και στην επαγγελματική ζωή της. Στην κοινωνική ζωή της παθούσας, η παραμόρφωση του άκρου πόδα εκτός από τη λειτουργική έκπτωση είναι και αιτία αντιαισθητικής και μη καλαίσθητης εικόνας…..Η κάκωση και οι συνέπειες αυτής κατέστησαν την ασθενή ανίκανη για την άσκηση του προ του ατυχήματος επαγγέλματος της. Η ανικανότητα, με χρονική έναρξη από την ημέρα του ατυχήματος, είναι κατάσταση μόνιμη. Μελλοντικά, υφίσταται το ενδεχόμενο νέας χειρουργικής επέμβασης, ακόμα και πιθανού ακρωτηριασμού στο ύψος του κνημιαίου κυρτώματος (κάτωθεν του γόνατος)”. Τέλος όπως προκύπτει από το από 27-2-2008 εισιτήριο, το από 8-3-2018 εξιτήριο και την ιατρική έκθεση του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, η ενάγουσα, λόγω παλαιού τραυματισμού ΑΡ κάτω άκρου εξαιτίας του οποίου υπεβλήθη σε πολλαπλά χειρουργεία αποκατάστασης (κρημνοί - πλαστικές) χωρίς επιτυχία και κατέληξε σε ένα δύσχρηστο άκρο με αλλεπάλληλες διανοίξεις τραυμάτων και σηπτικά χειρουργεία/ υπεβλήθη σε ακρωτηριασμό στη μεσότητα της κνήμης, ήδη δε προέβη σε τοποθέτηση κνημιαίας πρόθεσης τύπου MODULAR. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η ενάγουσα έχει μόνιμη αναπηρία. Κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος εργαζόταν στο μίνι μάρκετ του συζύγου της, το οποίο απαιτεί ορθοστασία, μετά δε τον ακρωτηριασμό του ποδιού της είναι προφανές ότι δεν δύναται πλήρως να ασκεί το ίδιο επάγγελμα. Από όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής προκύπτει ότι η ενάγουσα έχει υποστεί αναπηρία με την έννοια της έλλειψης της σωματικής της ακεραιότητας, καθοριζόμενη όχι μόνο κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής και είναι βέβαιο ότι οι περιορισμοί που εισήχθησαν στη ζωή της, στην ηλικία της των 51 ετών κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος, θα έχουν οπωσδήποτε δυσμενή επίδραση στην προσωπική και κοινωνικοοικονομική της εξέλιξη, που δεν μπορεί να προσδιορισθεί επακριβώς εκ των προτέρων, αλλά είναι δεδομένη, αφού θα την εμποδίζει από την απόλαυση ενός υγιούς σώματος, καθόσον δεν θα μπορεί να ζει με την άνεση ενός υγιούς ανθρώπου της ηλικίας της. Το γεγονός αυτό θα την καθιστά μειονεκτικό άτομο στην προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική και επαγγελματική της ζωή. Συνεπώς δικαιούται εύλογης αποζημίωσης κατ' άρθρο 931 ΑΚ, η οποία πρέπει να ορισθεί στο ποσό των 50.000 ευρώ. Έσφαλε επομένως το πρωτόδικο δικαστήριο που έκρινε ότι δεν συντρέχουν ιδιαίτεροι λόγοι και τρόποι εξαιτίας των οποίων επέρχονται δυσμενείς συνέπειες στην οικονομική πλευρά της μελλοντικής ζωής της παθούσας και απέρριψε ως αβάσιμο το αιτούμενο για την αιτία αυτή ποσό και συνεπώς πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτός ο τρίτος λόγος της Α’ έφεσης της ενάγουσας και ως ουσία βάσιμος. Τέλος, ενόψει των συνθηκών κάτω από τις οποίες έγινε το ένδικο ατύχημα, της αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού της μπετονιέρας στην πρόκλησή του, του είδους και της βαρύτητας του τραυματισμού της ενάγουσας, της σωματικής και ψυχικής ταλαιπωρίας που υπέστη και θα υφίσταται στο μέλλον λόγω της κατάστασης της υγείας της, της ηλικίας της, της μόνιμης αναπηρίας της και της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης των διαδίκων φυσικών προσώπων, η ενάγουσα υπέστη ηθική βλάβη για την αποκατάσταση της οποίας πρέπει να της επιδικαστεί το ποσό των 40.000 ευρώ, το οποίο το Δικαστήριο κρίνει εύλογο μετά τη στάθμιση των παραπάνω κατά νόμο στοιχείων (932 ΑΚ). Να σημειωθεί ότι το παραπάνω ποσό της χρηματικής ικανοποίησης είναι εύλογο (αρθρ. 932 του ΑΚ), δηλαδή ανάλογο με τις ως άνω συγκεκριμένες περιστάσεις της ένδικης περίπτωσης, αλλά και σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας (αρθρ. 25 § 1 του Συντάγματος), όπως η αρχή αυτή, χωρίς να έχει άμεση εφαρμογή στην ένδικη περίπτωση, εξειδικεύεται με την πιο διάταξη του άρθρου 932 του ΑΚ για τον προσδιορισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποίησης (ΟλΑΠ 6/2009, Αρμ. 2009.1162).
Έσφαλε επομένως το πρωτόδικο δικαστήριο που επιδίκασε στην ενάγουσα για την αιτία αυτή το ποσό των 21.000 ευρώ και συνεπώς πρέπει να γίνει δεκτός ο δεύτερος λόγος της έφεσης της ενάγουσας με τον οποίο ζητεί μεγαλύτερο ποσό και ως ουσία βάσιμος και να απορριφθεί ως αβάσιμος ο τέταρτος λόγος της έφεσης της εναγομένης, σύμφωνα με τον οποίο έπρεπε να επιδικαστεί στην ενάγουσα ποσό πολύ μικρότερο του επιδικασθέντος για την αιτία αυτή. Συνεπώς το σύνολο των αξιώσεων της ενάγουσας ανέρχεται σε 115.207,97 (25.207,97 + 50.000 + 40.000) ευρώ.
Επομένως το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλούμενη απόφασή, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων δέχτηκε εν μέρει την αγωγή και αναγνώρισε ότι η τρίτη εναγομένη οφείλει να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 38.015,56 ευρώ, από το οποίο (μετά την αφαίρεση ποσοστού συνυπαιτιότητας της ενάγουσας 30%) 16.385,56 ευρώ για κάθε είδους δαπάνες νοσηλείας, αγοράς ορθοπεδικών ειδών, αμοιβές νοσοκόμων κλπ, 900 ευρώ για πλασματική αμοιβή νοσοκόμου και 21.000 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, ενώ έπρεπε να επιδικάσει 23.407,94 ευρώ για κάθε είδους δαπάνες, 1.800 ευρώ για πλασματική αμοιβή νοσοκόμου, 50.000 ευρώ για αποζημίωση κατ' άρθρο 931 ΑΚ και 40.000 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, έσφαλε στην ανωτέρω εκτίμησή του ως προς τα επιδικασθέντα στην ενάγουσα ποσά και έτσι πρέπει να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμη η Β’ έφεση της τρίτης εναγομένης και να επιβληθούν σε βάρος της τα δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας (άρθρα 176,183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο
διατακτικό, να γίνει εν μέρει δεκτή η Ά’ έφεση της ενάγουσας και ως κατ' ουσία βάσιμη, να εξαφανιστεί η εκκαλούμενη απόφαση και αφού κρατηθεί η υπόθεση στο Δικαστήριο αυτό και ερευνηθεί κατ' ουσίαν (535 παρ. 1 ΚΠολΔ), πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η αγωγή και ως ουσία βάσιμη και να αναγνωρισθεί ότι η τρίτη εναγομένη υποχρεούται να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 115.207,94 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής μέχρι την εξόφληση. Τέλος τα δικαστικά έξοδα της ενάγουσας και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της τρίτης εναγομένης λόγω της εν μέρει νίκης και ήττας των διαδίκων (άρθρα 178, 183 ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό. Επίσης, λόγω της νίκης της εκκαλούσας - ενάγουσας πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή σ' αυτήν του παράβολου, που κατέθεσε κατ' άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ, ενώ λόγω της ήττας της εκκαλούσας - τρίτης εναγόμενης πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του αντίστοιχου παράβολου στο οικείο Δημόσιο Ταμείο .
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Συνεκδικάζει τις από 11-6-2018 (αριθμ. έκθ. κατ . …/2018) και 9-11-2018 (αριθμ. έκθ. κατ. …/2018) εφέσεις κατά της 48/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λευκάδας.
Δέχεται τις εφέσεις κατά το τυπικό τους μέρος.
Απορρίπτει την από 9-11-2018 (…/2018) έφεση κατά το ουσιαστικό της μέρος.
Διατάσσει την εισαγωγή του παράβολου στο οικείο Δημόσιο Ταμείο.
Επιβάλλει τα δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας σε βάρος της εκκαλούσας, τα οποία ορίζει σε πεντακόσια (500) ευρώ.
Δέχεται την από 11-6-2018 (…/2018) έφεση κατά το ουσιαστικό της μέρος.
Εξαφανίζει την εκκαλούμενη απόφαση. Κρατεί την υπόθεση και
Δικάζει την από 28-7-2013 (αριθμ. …/2013) αγωγή.
Δέχεται εν μέρει την αγωγή αυτή.
Αναγνωρίζει ότι η τρίτη εναγομένη οφείλει να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των εκατόν δεκαπέντε χιλιάδων διακοσίων επτά ευρώ και ενενήντα τεσσάρων λεπτών (115.207,94), με τον νόμιμο τόκο από την επομένη επίδοσης της αγωγής μέχρι την εξόφληση.
Επιβάλλει σε βάρος της τρίτης εναγομένης μέρος των δικαστικών εξόδων της ενάγουσας και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες τριακόσια (2.400) ευρώ.
Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στην καταθέσασα αυτό εκκαλούσα - ενάγουσα.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύθηκε στο Αγρίνιο σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6-9- 2019, χωρίς την παρουσία των δLαδίκων και των πληρεξουσίων τους δικηγόρων.
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ