Η διαφορά που προκαλείται από την αμφισβήτηση της απορριπτικής απόφασης ή της σιωπηρής απόρριψης της αιτήσεως περί απαλλαγής φυσικού προσώπου από την προσωπική και αλληλέγγυα ευθύνη του για φορολογικά χρέη νομικού προσώπου (άρθρο 66 παρ. 29 Ν 4646/2019), συνιστά, ως εκ της φύσεώς της, διοικητική διαφορά ουσίας, κατά την εκδίκαση της οποίας το δικαστήριο έχει την εξουσία να διαμορφώσει το ουσιαστικό περιεχόμενο της προσβαλλόμενης πράξης μετά από τη διάγνωση των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης. Κατά συνέπεια, αρμόδια δικαστήρια για την εξέταση της εν λόγω διαφοράς είναι τα διοικητικά δικαστήρια, κατ’ άρθρο 2 ΚΔΔ ενώπιον των οποίων άγεται με το ένδικο βοήθημα της προσφυγής. Ενόψει του ότι το αντικείμενο της προσφυγής που παρέχεται στους διοικούντες νομικά πρόσωπα από την προαναφερθείσα μεταβατική διάταξη περιορίζεται στη διαπίστωση της συνδρομής ή μη των προϋποθέσεών της -κατά το στάδιο εισπράξεως και όχι βεβαιώσεως του φόρου- ευθύνης αυτών βάσει της νεότερης ευμενέστερης ρύθμισης του άρθρου 34 του Ν 4646/2019, εφαρμοστέες, κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως, είναι, όσον αφορά στο αρμόδιο για την εκδίκαση της διαφοράς δικαστήριο και το απαιτούμενο παράβολο, οι διατάξεις που ισχύουν για τις διαφορές που αναφύονται κατά την είσπραξη δημοσίων εσόδων, ήτοι το άρθρο 218 του ΚΔΔ για το αρμόδιο δικαστήριο και το άρθρο 277 παρ. 2 περ. α΄ του αυτού Κώδικα αναφορικά με το παράβολο (αντίθ. μειοψ.)