Ο ενάγων, ιδιοκτήτης ατομικής επιχείρησης που ασχολείται με την εισαγωγή και εμπορία υποδημάτων ξένων οίκων, ισχυρίζεται ότι είχε συνάψει προφορικά σύμβαση αποκλειστικής διανομής με τις εναγόμενες εταιρείες, οι οποίες κατασκευάζουν και πωλούν παπούτσια. Οι εναγόμενες κατήγγειλαν τη σύμβαση χωρίς σπουδαίο λόγο και χωρίς την τήρηση της εξάμηνης προθεσμίας καταγγελίας. Ο ενάγων ζητά αποζημίωση πελατείας και διαφυγόντα κέρδη, καθώς και χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη λόγω της καταγγελίας της σύμβασης.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι η σύμβαση μεταξύ των διαδίκων δεν είχε το χαρακτήρα της σύμβασης αποκλειστικής διανομής αλλά απλής διανομής, και έτσι ο ενάγων δεν δικαιούται αποζημίωση πελατείας ή διαφυγόντα κέρδη βάσει του ΠΔ 219/1991. Ωστόσο, η καταγγελία της σύμβασης από τις εναγόμενες θεωρήθηκε παράνομη και καταχρηστική, καθώς ο ενάγων βρισκόταν σε σχέση οικονομικής εξάρτησης από τις εναγόμενες. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο αναγνώρισε στον ενάγοντα το δικαίωμα για αποζημίωση λόγω της παράνομης καταγγελίας και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Επιπλέον, οι ανταγωγές που ασκήθηκαν από τις εναγόμενες κρίθηκαν αόριστες και απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες για ορισμένα ποσά, ενώ για άλλα ποσά έγιναν δεκτές ως βάσιμες.