Απόφαση

ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ: 376/2023
ΑΡΙΘΜ. ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΣ ΑΙΤΗΣΕΩΣ: …/01-06-2023
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΚΟΖΑΝΗΣ
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τη Δικαστή Τριανταφυλλιά Φαγκρίδα, Πρόεδρο Πρωτοδικών (που ορίσθηκε σύμφωνα με το Νόμο και την υπ' αριθμ. 3/2023 απόφαση της Ολομέλειας του Πρωτοδικείου Κοζάνης περί ορισμού θερινών Τμημάτων από 1/7/2023 έως 15/9/2023), χωρίς σύμπραξη Γραμματέως.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, την 5η Ιουλίου 2023, για να (συν)εκδικάσει την υπ’ αριθμ. καταθέσεως Μασφ …/01-06-2023 αίτηση και τις ασκηθείσες στο ακροατήριο (με δηλώσεις των πληρεξουσίων και με εντός προθεσμίας κατατεθέντα σημειώματα) πρόσθετες παρεμβάσεις:
ΑΙΤΟΥΝΤΕΣ - ΥΠΕΡ ΩΝ Η ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΚΑΘ' ΩΝ Η ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ:
1.… του …, κάτοικος Κοζάνης (οδός … ΑΡΙΘΜ. …) – 193) … του …, κάτοικος Κοζάνης (οδός …),
εκ των οποίων οι μεν 1ος, 2ος, 3ος, 4ος, 6η, 7ος, 8ος, 13ος, 14ος, 20ος, 32ος, 34ος, 35η, 42η, 46ος, 58η, 82ος, 87η, 96ος, 97ος, 105ος, 108η, 113ος, 115η, 176ος, 182ος, 189η παραστάθηκαν μετά των πληρεξουσίων Δικηγόρων Τρύφωνα Κάλλια Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (Α.Μ. 31942) και Στέργιου Κατσελα Δικηγορικού Συλλόγου Κοζάνης (Α.Μ. 578) και Ιωάννη Θεοφύλακτου Δικηγορικού Συλλόγου Κοζάνης (Α.Μ. 328), οι δε λοιποί παραστάθηκαν διά των ιδίων ως άνω τριών πληρεξουσίων Δικηγόρων, που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12/07/2023 και ώρα 11:50' π.μ. (κοινό για όλους τους αιτούντες) σημείωμα προτάσεων (που προφανώς εσφαλμένως αναφέρει στην προμετωπίδα τη φράση "ενώπιον του Ειρηνοδικείου Κοζάνης», αν και κατατέθηκε προσηκόντως στη Γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης και άρα λαμβάνεται υπ’ όψιν) με σχετικά έγγραφα καθώς και τα αντίστοιχα γραμμάτια προκαταβολής εισφορών & ενσήμων με αριθμ.: .../04-07-2023 Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, .../05- 07-2023 και .../05-07-2023 Δικηγορικού Συλλόγου Κοζάνης.
ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ - ΚΑΘ' ΩΝ Η ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΥΠΕΡ ΩΝ Η ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ:
1.Της Μονοπρόσωπης Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία “…ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.”, η οποία εδρεύει στην Κυράκαλη Γρεβενών (με Α.Φ.Μ. …), όπως εκπροσωπείται νόμιμα.
2.Της Μονοπρόσωπης Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία …ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.”, η οποία εδρεύει στην Κυράκαλη Γρεβενών (με Α.Φ.Μ. …), όπως εκπροσωπείται νόμιμα.
3.Της Μονοπρόσωπης Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία “… Α.Ε.”, η οποία εδρεύει στην Κυράκαλη Γρεβενών (με Α.Φ.Μ. …), όπως εκπροσωπείται νόμιμα.
οι οποίες άπασες παραστάθηκαν διά των πληρεξουσίων Δικηγόρων Αντωνίου Τσιαλίκη Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (Α.Μ. 4069) και Στεργιανής - Μαργαρίτας Δροσσα Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (Α.Μ. 27557) και Μιχαήλ Ανδρεάδη Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς (Α.Μ. 3035), που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12/07/2023 και ώρα 12:00' μ.μ. (κοινό για όλες τις καθ' ων η αίτηση) σημείωμα προτάσεων με σχετικά έγγραφα καθώς και τα αντίστοιχα γραμμάτια προκαταβολής εισφορών & ενσήμων με αριθμ.: …/12-07-2023 Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, …/11-07-2023 Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και …/05-07-2023 Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς.
ΚΛΗΤΕΥΘΕΙΣ (κατόπιν της σε ορθή επανάληψη και από 14/06/2023 Πράξεως Δικαστή περί ορισμού συζητήσεως αιτήσεως): Δήμος Κοζάνης, όπως νομίμως εκπροσωπείται, που δεν παραστάθηκε.
ΚΛΗΤΕΥΘΕΙΣ (κατόπιν της σε ορθή επανάληψη και από 14/06/2023 Πράξεως Δικαστή περί ορισμού συζητήσεως αιτήσεως) & ΠΡΟΣΘΕΤΩΣ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΩΝ (στο ακροατήριο, με δήλωση και σημείωμα) - ΚΑΘ' ΟΥ Η ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ: Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης Β’ Βαθμού (Ν.Π.Δ.Δ.) με την επωνυμία «ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ», που εδρεύει στην Κοζάνη, στη Ζώνη Ενεργού Πολεοδομίας Κοζάνης (Ζ.Ε.Π.), νόμιμα εκπροσωπούμενος (με Α.Φ.Μ. 997769589 - Δ.Ο.Υ. Κοζάνης), ο οποίος παραστάθηκε (δυνάμει του Πρακτικού 16ης Συνεδριάσεως/09-05-2023 και με την υπ' αριθμ. 120/23 απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Δυτικής Μακεδονίας) διά των πληρεξουσίων Δικηγόρων (με πάγια αντιμισθία και σχέση εργασίας έμμισθης εντολής ιδιωτικού Δικαίου αορίστου χρόνου σύμφωνα με το Φ.Ε.Κ. Γ …/28-11-2022, καθώς και δυνάμει του Πρακτικού 28ης Έκτακτης Συνεδριάσεως της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας) Αικατερίνης Τσιομπανου Δικηγορικού Συλλόγου Κοζάνης (Α.Μ. 310) και Παρθένας Εμποροπούλου Δικηγορικού Συλλόγου Κοζάνης (Α.Μ. 371), που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 11/07/2023 και ώρα 12:30' μ.μ. σημείωμα προτάσεων με σχετικά έγγραφα.
ΚΛΗΤΕΥΘΕΝ (κατόπιν της σε ορθή επανάληψη και από 14/06/2023 Πράξεως Δικαστή περί ορισμού συζητήσεως αιτήσεως) & ΠΡΟΣΘΕΤΩΣ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΝ (στο ακροατήριο, με δήλωση και σημείωμα): Ελληνικό Δημόσιο, νομίμως εκπροσωπούμενο από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα (Α.Φ.Μ. 090165560), το οποίο παραστάθηκε διά της Παρέδρου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (Ν.Σ.Κ.) Αγγελικής Γκρίντζαλη (Α.Μ. 286), που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12/07/2023 και ώρα 12:40' μ.μ. σημείωμα πρόσθετης παρεμβάσεως χωρίς σχετικά έγγραφα.
Η ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗ, με ημερομηνία 01/06/2023 και κατατεθείσα στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου Κοζάνης με αριθμ. καταθέσεως Μασφ … / 01- 06-2023, προσδιορίστηκε για να συζητηθεί κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας αποφάσεως δικάσιμο 05/07/2023, κατά την οποία η υπόθεση εκδικάστηκε δημόσια στο ακροατήριο, συνεκδικαζομένης της αιτήσεως με δύο προφορικώς ασκηθείσες πρόσθετες παρεμβάσεις.
ΟΙ ΚΡΙΝΟΜΕΝΕΣ ΔΥΟ (2) ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ασκήθηκαν στο ακροατήριο με δηλώσεις των πληρεξουσίων Δικηγόρων των προσθέτως παρεμβαινόντων και με αντίστοιχα σημειώματα (εντός της κατόπιν αιτημάτων χορηγηθείσας προθεσμίας).
ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ της υποθέσεως (ήτοι της αιτήσεως και των πρόσθετων παρεμβάσεων), κατόπιν προσήκουσας εκφωνήσεως και κατά την ορισθείσα σειρά, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως αναφέρεται ανωτέρω και οι πληρεξούσιοι Δικηγόροι τους ανέπτυξαν προφορικώς τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτοί και επιπλέον χορηγήθηκε σε όλους τους διαδίκους (κατόπιν αιτημάτων τους) προθεσμία καταθέσεως σημειωμάτων και λοιπών σχετικών εγγράφων έως την Τετάρτη 12/07/2023 και ώρα 13:30' μ.μ.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Εν προκειμένω, εισάγονται προς συζήτηση, ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, η υπ’ αριθμ. καταθέσεως … / 01-06-2023 αίτηση και οι δύο (2) ασκηθείσες στο ακροατήριο (με δηλώσεις των πληρεξουσίων τους και με αντίστοιχα σημειώματα) πρόσθετες παρεμβάσεις, μεταξύ ίδιων διαδίκων. Οι εν λόγω υποθέσεις πρέπει -αυτεπαγγέλτως αλλά και κατόπιν αιτημάτων στο ακροατήριο- να ενωθούν και να συνεκδικασθούν λόγω της συνάφειάς τους και της μεταξύ τους συναρτήσεως, δεδομένου ότι αφορούν στην ίδια διαφορά (αίτηση και πρόσθετες παρεμβάσεις) μεταξύ ίδιων προσώπων. Επίσης, πρόκειται για υποθέσεις που εκδικάζονται με την ίδια διαδικασία και δη των ασφαλιστικών μέτρων, οπότε, με ένωση και συνεκδίκαση, διευκολύνεται και επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης, επέρχεται ενδεχομένως μείωση εξόδων (ΚΠολΔ 31 §1, 246) και πάντως αποφεύγεται ο κίνδυνος εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων.
Εκ της -προσκομισθείσας από τους αιτούντες- υπ’ αριθμ. …/21-06- 2023 εκθέσεως επιδόσεως της Δικαστικής Επιμελήτριας της Περιφέρειας του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας με έδρα το Πρωτοδικείο Κοζάνης ..., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την ορισθείσα και αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας αποφάσεως δικάσιμο 05/07/2023, επιδόθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως στον κλητευθέντα (κατόπιν της σε ορθή επανάληψη και από 14/06/2023 πράξεως Δικαστή περί ορισμού συζητήσεως αιτήσεως) Δήμο Κοζάνης. Παρά ταύτα, αυτός δεν παραστάθηκε κατά την εν λόγω δικάσιμο 05/07/2023, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε προσηκόντως από τη σειρά του οικείου εκθέματος και συζητήθηκε στο ακροατήριο, και συνεπώς πρέπει να δικαστεί ερήμην. Ωστόσο, το Δικαστήριο πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση της υποθέσεως σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες (βλ. και ΚΠολΔ 687§1, 690§1, 691§1), δεδομένου ότι η ερημοδικία του διαδίκου στη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων δεν επιφέρει δυσμενείς γι’ αυτόν δικονομικές συνέπειες, διότι τούτες συνδέονται αποκλειστικώς με το συζητητικό σύστημα, που δεν ισχύει στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων.
Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 1§1 του Π.Δ. της 2/13-03-1981 (Φ.Ε.Κ. Δ’ 138/1981), «περί των ληπτέων υπ' όψιν στοιχείων και του τρόπου καθορισμού των ορίων των προ της 16.8.1923 υφισταμένων Οικισμών των στερουμένων εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου, ως και καθορισμού των όρων και περιορισμών δομήσεως των οικοπέδων αυτών”, «η ύπαρξις των υφισταμένων προ της 16.8.1923 Οικισμών των στερουμένων εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου δέον να αποδεικνύεται δια συγκεκριμένων αποδεικτικών στοιχείων, ως λ.χ. απογραφής, αποφάσεως περί χαρακτηρισμού οικισμού ως προϋφισταμένου του 1923, Πράξεως της Διοικήσεως, συμβόλαια». Με το άρθρο 2§1 του ιδίου Π.Δ. της 2/13-03-1981 (Φ.Ε.Κ. Δ’ 138/1981), ορίζεται ότι «τα όρια των κατά το προηγούμενον άρθρον Οικισμών καθορίζονται δι’ Αποφάσεως του οικείου Νομάρχου συνοδευομένης υπό σχεδιαγράμματος, εφ' ού σημειούνται τα όρια και δημοσιευομένου ομού μετά της αποφάσεως εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (άρθρον 6 παρ. 8 Ν. 947/1979)». Σύμφωνα με το άρθρο 9§1 του ιδίου Π.Δ/τος της 2/13-03-1981 (Φ.Ε.Κ. Δ’ 138/1981) [με την επισήμανση ότι η παρ.1 που είχε αντικατασταθεί από την παρ.1 άρθρο 1 του Π.Δ/τος 05.05/06-06-1984 (Φ.Ε.Κ. Δ 341), φέρεται να καταργήθηκε με το άρθρο 39 Ν. 3325/2005 (Φ.Ε.Κ. Α’ 68/11-03-2005)], «εντός των ορίων των Οικισμών ως και εκτός αυτών εις απόστασιν τουλάχιστον 500 μέτρων περιμετρικώς των καθοριζομένων ορίων, απαγορεύεται η ανέγερσις οχλουσών επαγγελματικών εγκαταστάσεων, βιομηχανικών, βιοτεχνικών κ.λπ.». Με το άρθρο 7§3 του Π.Δ/τος της 24.4/3.5.1985 για «τρόπο καθορισμού ορίων Οικισμών της Χώρας μέχρι 2.000 κατοίκους, κατηγορίες αυτών και καθορισμό όρων και περιορισμών δόμησής τους» (Δ’ 181) ορίσθηκαν τα εξής: «Εντός των ορίων των Οικισμών και εντός κύκλου ακτίνας 800 μ. από το κέντρο των παραλιακών, τουριστικών, περιαστικών, δυναμικών και αξιόλογων συνεκτικών Οικισμών απαγορεύεται η ανέγερση βιοτεχνικών ή βιομηχανικών εγκαταστάσεων μέσης και υψηλής όχλησης», ως κέντρο δε του Οικισμού ορίζεται, στο άρθρο 4 του ίδιου Π.Δ/τος, το πρωτεύον κέντρο του, το οποίο συγκεντρώνει τις κύριες κοινωνικές λειτουργίες, όπως πλατεία, εκκλησία, κοινοτικό κατάστημα και εμπορικές εγκαταστάσεις. Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 2, 3 παρ. 1 και 5 παρ. 1 του ίδιου Π.Δ/τος, η διάκριση και κατάταξη των Οικισμών σε κατηγορίες, τα όρια των Οικισμών και η αρτιότητα των γηπέδων καθορίζονται με απόφαση του οικείου Νομάρχη, με την υπογραφή της οποίας ισχύουν, κατά το άρθρο 9 παρ. 1, οι όροι του Διατάγματος αυτού και δεν εφαρμόζονται, πλην των άλλων, και οι διατάξεις του προαναφερθέντος Π.Δ/τος της 2.3/13.3.1981. Η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 7 παρ. 3 του Π.Δ/τος της 24.4/3.5.1985 κρίθηκε με την υπ’ αριθμ. 4996/1988 απόφαση του Συμβουλίου της Επικράτειας ως αντίθετη στο άρθρο 24 του Συντάγματος και, συνεπώς, ως ανίσχυρη, διότι επιφέρει, συγκρινόμενη προς τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 1 του Π.Δ/τος της 2-3/13.3.1981, επιδείνωση στο οικιστικό περιβάλλον. Στη συνέχεια, με το άρθρο 1 παρ. 1 του Π.Δ/τος της 25.4/16.5.1989 (Δ’ 293), αντικαταστάθηκε η κριθείσα ως αντισυνταγματική διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 7 του Π.Δ/τος της 24.4/3.5.1985 ως ακολούθως: «Απαγορεύεται η ανέγερση βιομηχανικών και βιοτεχνικών εγκαταστάσεων μέσης και υψηλής όχλησης εντός των εγκεκριμένων ορίων των Οικισμών και εντός ζώνης που εκτείνεται περιμετρικά του Οικισμού και σε απόσταση 500 μ. από τα όρια του Οικισμού, όπως ισχύουν». Αλλά και η διάταξη αυτή κρίθηκε ως αντισυνταγματική με την υπ’ αριθμ. 646/1995 Απόφαση του Συμβουλίου της Επικράτειας, διότι, εφόσον επιτρέπει, σε αντίθεση προς τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 1 του Π.Δ/τος της 2.3/13.3.1981, όπως ίσχυε, την ανέγερση εγκαταστάσεων έστω και χαμηλής οχλήσεως μέσα στους ανωτέρω Οικισμούς, αλλά και εντός ζώνης που εκτείνεται περιμετρικά των Οικισμών αυτών και σε απόσταση 500 μέτρων από τα όριά τους, επιφέρει, σε σχέση προς την προγενέστερη διάταξη, επιδείνωση στο οικιστικό περιβάλλον, κατά παράβαση του άρθρου 24 του Συντάγματος. Περαιτέρω, με την υπ’ αριθμ. 13727/724/5.8.2003 Κοινή Απόφαση των Υφυπουργών Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (Β’ 1087), ορίσθηκε στο άρθρο 1 ότι «Με την παρούσα Απόφαση αποσκοπείται η αντιστοίχηση των βιομηχανικών και βιοτεχνικών δραστηριοτήτων με τους βαθμούς όχλησης (Υψηλή, Μέση, Χαμηλή) που αναφέρονται στα Πολεοδομικά Διατάγματα και άλλες διατάξεις» και στο άρθρο 2 εδάφιο δ’ ότι «όπου στις Πολεοδομικές ή άλλες διατάξεις αναφέρεται ο όρος “μη οχλούσες εγκαταστάσεις” νοείται ότι αυτές υπάγονται στην κατηγορία της χαμηλής όχλησης”. Οι ρυθμίσεις αυτές επανελήφθησαν με τα άρθρα 1 και 2 εδάφιο γ' της νεότερης υπ’ αριθμ. οικ. 3137/191/Γ.15/21.3.2012 Κοινής Αποφάσεως του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και του Αναπληρωτή Υπουργού Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (Β’ 1048), με το άρθρο 5 της οποίας [όπως αναριθμήθηκε το αρχικό άρθρο 6 με το άρθρο 1 της υπ’ αριθμ. οικ. 10432/1115/Φ.15/17.9.2014 Υπουργικής Αποφάσεως (Β’ 2604)], καταργήθηκε η ανωτέρω υπ’ ΑΡΙΘΜ. 13727/724/2003 Κοινή Υπουργική απόφαση. Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων, προκύπτει ότι για τους προϋφισταμένους του 1923 Οικισμούς, των οποίων τα όρια έχουν καθορισθεί βάσει των διατάξεων του Π.Δ/τος της 24.4/3.5.1985, (Φ.Ε.Κ. Δ’ 181) εξακολουθεί να ισχύει η διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 9 του Π.Δ/τος της 2.3/13.3.1981, η οποία απαγορεύει την ανέγερση και τη λειτουργία οχλουσών επαγγελματικών εγκαταστάσεων εντός των ορίων των Οικισμών αυτών, αλλά και εκτός αυτών σε απόσταση τουλάχιστον 500 μέτρων περιμετρικά των καθοριζομένων ορίων (ΣτΕ 3521/2017 ΤΝΠ Νόμος, 4952/2014, 1730/2012, 1528/2008, 4527/2001). Η διάταξη δε αυτή της παρ. 1 του άρθρου 9 του Π.Δ/τος της 2.3/13.3.1981 εξακολουθεί να ισχύει ως προς τους ως άνω Οικισμούς και μετά το Ν. 3325/2005 (Α’ 68), με τον οποίο αφενός μεν επετράπη “... σε περιοχές εντός Οικισμών προϋφισταμένων της 16.8.1923, σύμφωνα με το Π.Δ. 2/13.3.1981 (Φ.Ε.Κ. Δ’ 138), η εγκατάσταση μόνο επαγγελματικών εργαστηρίων και αποθηκών της παρ. 1γ του άρθρου 2, που διαθέτουν για τη λειτουργία τους μηχανολογικό εξοπλισμό του οποίου η κινητήρια ισχύς δεν υπερβαίνει... εφόσον οι πιο πάνω δραστηριότητες ανήκουν σε χαμηλή όχληση...» (άρθρο 6 παρ. 1 περ. γ') και αφετέρου καταργήθηκε η παρ. 1 του άρθρου 9 του Π.Δ/τος της 2.3/13.3.1981, όπως είχε αντικατασταθεί με το Π.Δ. της 5.5.1984 (άρθρο 39 παρ. 1 περ. β). Και τούτο διότι, με την απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικράτειας 3218/2010 κρίθηκε ότι η ρύθμιση του άρθρου 6 παρ. 1 εδ. γ' του Ν. 3325/2005, συνεπαγόμενη επιβάρυνση των Οικισμών, τους οποίους αφορά, από την άποψη της χρήσεως των ακινήτων, επιφέρει επιδείνωση του οικιστικού περιβάλλοντος, κατά παράβαση του άρθρου 24 του Συντάγματος, και είναι, συνεπώς, ανίσχυρη (ΣτΕ 864/2020 ΤΝΠ Νόμος, ΣτΕ 4952/2014). Επομένως, όπως επισημάνθηκε, για τους προϋφιστάμενους του 1923 Οικισμούς, εξακολουθεί να ισχύει η διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 9 του Π.Δ/τος της 2.3-13.3.1981, η οποία απαγορεύει την ανέγερση και τη λειτουργία οχλουσών επαγγελματικών εγκαταστάσεων εντός των ορίων των Οικισμών αυτών, αλλά και εκτός αυτών, σε απόσταση τουλάχιστον 500 μέτρων περιμετρικώς των ορίων τους. Η ρύθμιση δε αυτή δεσμεύει όχι μόνον τις Πολεοδομικές Αρχές, στις οποίες απαγορεύει τη χορήγηση αδειών ανεγέρσεως εντός των οικιστικών αυτών περιοχών, αλλά και όλες τις λοιπές Διοικητικές Αρχές που είναι αρμόδιες για τη χορήγηση αδειών και εγκρίσεων σχετικά με την ίδρυση και τη λειτουργία μονάδας και οχλουσών εγκαταστάσεων (ΣτΕ 870/2020 ΤΝΠ Νόμος, ΣτΕ 3521/2017 ΤΝΠ Νόμος, ΣτΕ 1411/2016 ΤΝΠ Νόμος, 247/2015, 1730/2012, 1528/2008, 3603/2007, 4445/2005, 406/2003, 2133/2002, 2769/1998, 3149/1992 κ.ά.), τούτο δε ανεξαρτήτως αν για την ίδρυση και λειτουργία της μονάδας είχαν εκδοθεί προηγουμένως προηγούμενες Πράξεις εγκρίσεως περιβαλλοντικών όρων, άδειες λειτουργίας κ.λπ. (ΣτΕ 247/2015 ΤΝΠ Νόμος, πρβλ. ΣτΕ 1730/2012). Εξάλλου, οι διατάξεις του από 2/13.3.1981 Π.Δ/τος (Δ’ 138), κωδικοποιήθηκαν στα άρθρα 100-108 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας (Π.Δ. από 14/27.7.1999, Δ’ 580). Επίσης, στο άρθρο 1 του Οικοδομικού Κανονισμού (Ν. 4067/2012, Α’ 79), τιτλοφορούμενο «Πεδίο εφαρμογής» ορίζεται ότι «1 [...] 3. Σε νομίμως υφιστάμενους Οικισμούς χωρίς εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο εφαρμόζονται οι ακόλουθες διατάξεις του παρόντος: (α) το άρθρο 2, (β) οι παράγραφοι 4 και 5 του παρόντος άρθρου [...] (ιγ) το άρθρο 19 ... [όπως η παρ. 3 αντικ. τελικώς με το άρθρο 7 παρ. 1α του Ν. 4315/2014, Α’ 269] 4 ... 5. (α) Οι ειδικές Πολεοδομικές διατάξεις, με την επιφύλαξη της επόμενης παραγράφου, κατισχύουν των γενικών διατάξεων, που περιέχονται στον παρόντα Νόμο, (β) Οι διατάξεις του παρόντος κατισχύουν των κανονιστικών Πράξεων της Διοίκησης (όπως Αποφάσεις Νομάρχη, Πράξεις Δημοτικού Συμβουλίου κ.λπ.), με τις οποίες θεσπίζονται όροι δόμησης (όπως ύψος, ποσοστό κάλυψης, αριθμός ορόφων, θέση υπογείου κ.λπ.), εκτός από: (1) οποιουδήποτε είδους Διατάγματα και (2) Πράξεις, με τις οποίες θεσπίζονται ειδικές και εντοπισμένες ρυθμίσεις (όπως για διατηρητέα κτίρια, μνημεία, ειδικά κτίρια κ.λπ.). Με Απόφαση του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής μπορεί να διαπιστώνεται η μη εφαρμογή των παραπάνω Κανονιστικών Πράξεων της Διοίκησης [...]» (ΣτΕ 1304/2020 ΤΝΠ Νόμος) (βλ. επίσης και Π.Δ. 11-5/2-6-89 Φ.Ε.Κ. Δ’ 345, Π.Δ. 25.4/16.5.89 Φ.Ε.Κ. Δ’ 293/1989, Φ.Ε.Κ. Δ’ 133/ 23.2.1987, Φ.Ε.Κ. Δ’ 414/30.8.1985). Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 12 του Ν. 4759/2020 (Φ.Ε.Κ. Α’ 245/9.12.2020), όπως αντικαταστάθηκε με την §1 του άρθρου 85 του Ν. 4915/2022 (Φ.Ε.Κ. Α’ 63/24.3.2022), “§1. Με Προεδρικό Διάταγμα, που εκδίδεται μετά από πρόταση του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ορίζονται τα κριτήρια, ο τρόπος, οι διαδικασίες οριοθέτησης των Οικισμών της Χώρας με πληθυσμό κάτω των δύο χιλιάδων (2.000) κατοίκων που φέρονται απογεγραμμένοι ως αυτοτελείς σε απογραφή προ του έτους 1983, περιλαμβανομένων και των προϋφιστάμενων του 1923 Οικισμών και καθορίζονται οι γενικοί όροι και περιορισμοί δόμησης, οι χρήσεις γης, καθώς και κάθε άλλο αναγκαίο στοιχείο για την προστασία της φυσιογνωμίας τους. Με το ίδιο Διάταγμα δύνανται να τίθενται χρονικές προθεσμίες εντός των οποίων ολοκληρώνεται η διοικητική διαδικασία έγκρισης των σχετικών μελετών. §2. Η οριοθέτηση των Οικισμών της παρ. 1, γίνεται στο πλαίσιο είτε Τοπικού Πολεοδομικού Σχεδίου (Τ.Π.Σ.), είτε Ειδικού Πολεοδομικού Σχεδίου (Ε.Π.Σ.), είτε αυτοτελούς Προεδρικού Διατάγματος που καλύπτει τουλάχιστον έναν (1) Οικισμό. Στη τελευταία περίπτωση το Προεδρικό Διάταγμα εκδίδεται μετά από γνώμη του οικείου Συμβουλίου Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (ΣΥ.ΠΟ.ΘΑ.) ή του αρμοδίου Κεντρικού Συμβουλίου Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (ΚΕ.ΣΥ.ΠΟ.ΘΑ.) για τις περιπτώσεις παραδοσιακών Οικισμών και Οικισμών της περ. δ), και πρόταση του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού και ειδικότερα: (α) με πρόταση του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας για τις περιπτώσεις μη προστατευόμενων Οικισμών σε όλη την Επικράτεια ή παραδοσιακών Οικισμών πλην των κατωτέρω περ. β) ... και γ) με πρόταση του αρμοδίου Υπουργού για τη Μακεδονία και Θράκη, στην περίπτωση παραδοσιακών Οικισμών των Περιφερειών Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας και Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης, δ) ... Με το ίδιο Προεδρικό Διάταγμα οριοθέτησης κάθε Οικισμού καθορίζονται οι όροι και περιορισμοί δόμησης, καθώς και οι επιτρεπόμενες χρήσεις γης, ανάλογα με την κατηγορία, τη φυσιογνωμία και τον βαθμό προστασίας του. Το ως άνω Προεδρικό Διάταγμα δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, συνοδευόμενο από τοπογραφικό διάγραμμα ή ορθοφωτοχάρτη κατάλληλης κλίμακας (1:1.000 έως 1:5000), στο οποίο σημειώνονται τα όρια του Οικισμού, ως κορυφές κλειστής ή κλειστών πολυγωνικών γραμμών με τις ψηφιακές συντεταγμένες αυτών εξαρτημένες από το Εθνικό Τριγωνομετρικό Δίκτυο (ΕΓΣΑ 87). Για τους ήδη οριοθετημένους Οικισμούς δεν είναι επιτρεπτή η διεύρυνση των ορίων τους με νέα διοικητική Πράξη οριοθέτησης, παρά μόνο για λόγους νομιμότητας κατά την αρχική οριοθέτηση του Οικισμού, όπως για πλάνη περί τα πράγματα, με πράξη, η οποία πρέπει να αιτιολογείται ειδικώς με αναφορά σε συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά και στοιχεία. §3. Μέχρι τη δημοσίευση του Προεδρικού Διατάγματος της παρ. 1, για τον προσδιορισμό των ορίων των Οικισμών, βάσει της παρ. 2, λαμβάνονται υπόψη τα προσφορότερα διαθέσιμα ιστορικά και σύγχρονα χαρτογραφικά στοιχεία κατάλληλης κλίμακας και εφαρμόζονται τα κριτήρια που ορίζονται κατά περίπτωση στα άρθρα 81 έως 84 και 100 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας (Δ’ 580), ανάλογα με το είδος, τη φυσιογνωμία και την κατηγορία του Οικισμού. §4. Το Προεδρικό Διάταγμα της παρ. 1 δεν εφαρμόζεται σε Οικισμούς που δημιουργήθηκαν μετά την έναρξη εφαρμογής του Ν. 1337/1983 (Α 33) και σε Οικισμούς που προϋπάρχουν του 1923, με πληθυσμό πάνω από δύο χιλιάδες (2.000) κατοίκους. §5. Οικισμοί προϋφιστάμενοι του 1923, που έχουν συμπεριληφθεί σε όρια Γενικών Πολεοδομικών Σχεδίων (Γ.Π.Σ.), εγκεκριμένων με τον Ν. 1337/1983, δεν απαιτείται να οριοθετηθούν με το παρόν. Κατά την δε πολεοδόμησή τους ως περιοχή εντός ορίων Οικισμού, λαμβάνεται το όριο της περιοχής που έχει απεικονιστεί στο εγκεκριμένο Γενικό Πολεοδομικό σχέδιο, ως Οικισμός προϋφιστάμενος του 1923 ή ως πυκνοδομημένο τμήμα αυτού ή, ελλείψει τέτοιας ένδειξης, ως το πυκνοδομημένο τμήμα του Οικισμού. §6. Για την πολεοδόμηση και την επέκταση των Οικισμών που έχουν δημιουργηθεί μέχρι την ισχύ του Ν. 1337/1983, περιλαμβανομένων και των Οικισμών, προϋφισταμένων του έτους 1923, που οριοθετούνται σύμφωνα με την παρ. 2, απαιτείται η ύπαρξη εγκεκριμένου Τ.Π.Σ. ή Ε.Π.Σ., σύμφωνα με τα άρθρα 7 και 8 του Ν. 4447/2016 (Α’ 241). Μέχρι την έγκριση των σχεδίων αυτών για την πολεοδόμηση και επέκταση Οικισμού της παρ. 1, που οριοθετείται με την παρ. 2 του παρόντος, απαιτείται η ύπαρξη εγκεκριμένου Γ.Π.Σ. ή Σχεδίου Χωρικής και Οικιστικής Οργάνωσης Ανοικτής Πόλης (Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π.) του Ν. 2508/1997 (Α’ 124), με το οποίο προβλέπεται η πολεοδόμηση και επέκταση του συγκεκριμένου Οικισμού. Σε περίπτωση που για το εγκεκριμένο Γ.Π.Σ. ή Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π. δεν έχει τηρηθεί η διαδικασία της Στρατηγικής Περιβαλλοντικής Εκτίμησης και δεν έχει εκπονηθεί Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Σ.Π.Μ.Ε.), σύμφωνα με την υπό στοιχεία ΥΠΕΧΩΔΕ/ ΕΥΠΕ/οικ. 107017/28.8.2006 Κοινή Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Οικονομίας και Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (Β’ 1225), είναι δυνατό να εκπονηθεί και να εγκριθεί Σ.Μ.Π.Ε. για τον εκάστοτε Οικισμό, για τον οποίο απαιτείται επίσης η εκπόνηση Πολεοδομικής μελέτης, σύμφωνα με το Π.Δ. 20/30.8.1985 (Δ’ 414). Η έγκριση της πολεοδόμησης και επέκτασης του Οικισμού γίνεται σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 31 του Ν. 4067/2012 (Α’ 79). §7. Κατ’ εξαίρεση στην περιοχή εντός των ορίων των Οικισμών, δύναται και πριν την εκπόνηση των γενικών σχεδίων της παρ. 6 του παρόντος, να εγκριθεί και ανεξάρτητη πολεοδομική μελέτη που μπορεί να περιορίζεται σε τμηματική πολεοδομική ρύθμιση κατά μήκος των κυρίων οδικών αξόνων ή σε άλλα πολεοδομικώς ενδιαφέροντα σημεία. Με τη μελέτη αυτή καθορίζονται κοινόχρηστοι, κοινωφελείς και οικοδομήσιμοι χώροι, χρήσεις γης και όροι και περιορισμοί δόμησης. Για τη μελέτη αυτή εκπονείται και εγκρίνεται ρυμοτομικό σχέδιο, κατά το Ν.Δ. της 17.7.1923 (Α’ 228)... Η έγκριση της πολεοδόμησης του Οικισμού γίνεται σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 31 του Ν. 4067/2012 και συνοδεύεται από εγκεκριμένη Σ.Μ.Π.Ε. που εκπονείται και εγκρίνεται σύμφωνα με τις προϋποθέσεις της παρ. 6 του παρόντος. §8. Για την εφαρμογή της Πολεοδομικής μελέτης επέκτασης των Οικισμών της παρ. 1, εφαρμόζεται ανάλογα το άρθρο 12 του Ν. 1337/1983. Στις περιπτώσεις που η επέκταση συγκεκριμένου οικισμού προβλέπεται από εγκεκριμένο Τοπικό ή Ειδικό Πολεοδομικό Σχέδιο των άρθρων 7 και 8 του Ν. 4447/2016 (Α’ 241) εγκρίνεται Ρυμοτομικό Σχέδιο Εφαρμογής (Ρ.Σ.Ε.). §9. Οι παρ. 6, 7 και 8 του παρόντος δύνανται να εφαρμόζονται και στους Οικισμούς που έχουν χαρακτηρισθεί ως αξιόλογοι, παραδοσιακοί, καθώς και σε παραλιακούς Οικισμούς ή σε Οικισμούς ευρισκόμενους σε περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές, ιστορικούς τόπους ή σε άλλο καθεστώς προστασίας».
Εξάλλου, η Οδηγία 2001/77/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Σεπτεμβρίου 2001 «για την προαγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές στην εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας» (L 283) αποτέλεσε το πρώτο βήμα της υιοθετήσεως πλήρους κανονιστικού πλαισίου για την ηλεκτροπαραγωγή από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η προώθηση των ανανεώσιμων πηγών στην εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας αποτελεί, κατά την Οδηγία, ύψιστη προτεραιότητα της Ευρωπαϊκής ενεργειακής πολιτικής, που συμβάλλει στην ασφάλεια του εφοδιασμού και την προστασία του περιβάλλοντος και συνιστά κύριο μέσο συμμορφώσεως της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τις απαιτήσεις του Πρωτοκόλλου του Κιότο [που κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν. 3017/2002 (Α’ 117)] και τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί σχετικώς στο πλαίσιο της Κοινοτικής πολιτικής για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής (άρθρο 1). Στη συνέχεια, εκδόθηκε η Οδηγία 2009/28/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 23ης Απριλίου 2009 (L 140), με την οποία θεσπίσθηκε πλήρες κανονιστικό πλαίσιο για την προώθηση της χρήσεως ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και με αυτό εισήχθησαν ειδικές ρυθμίσεις για το σχεδίασμά και την εφαρμογή ενιαίας Ευρωπαϊκής πολιτικής ενέργειας και προβλέφθηκε, μεταξύ άλλων, ότι στην ενεργειακή πολιτική της Ένωσης ενσωματώνονται οι απαιτήσεις για αυξημένη προστασία του περιβάλλοντος, μεταξύ δε των στόχων της πολιτικής αυτής ορίζεται η ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Ακολούθως, εκδόθηκε η Οδηγία 2018/2001/ΕΕ (EL 328), με την οποία η αυξημένη χρήση ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές αξιολογείται και πάλι ως επωφελής για το περιβάλλον, την κοινωνία και την υγεία (στ. 3 προοιμίου). Η προαναφερόμενη Οδηγία 2001/77/ΕΚ μεταφέρθηκε στην Ελληνική έννομη τάξη με το Ν. 3468/2006 (Α’ 129) με τον τίτλο “Παραγωγή Ηλεκτρικής Ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και Συμπαραγωγή Ηλεκτρισμού και Θερμότητας Υψηλής Απόδοσης και λοιπές διατάξεις”. Σύμφωνα με τη σχετική Αιτιολογική Έκθεση, με το Νόμο αυτό επιχειρήθηκε, ειδικότερα, η δημιουργία ενός σύγχρονου και ελκυστικού περιβάλλοντος για την ενίσχυση των επενδύσεων στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας με τη συστηματοποίηση και τον εκσυγχρονισμό των υφιστάμενων ρυθμίσεων (βλ. και Ν. 2773/1999). Στη συνέχεια, δημοσιεύθηκε ο Ν. 3851/2010 (Α’ 85), με τον οποίο επήλθαν ευρείας εκτάσεως τροποποιήσεις επιμέρους διατάξεων του Ν. 3468/2006. Με το νεότερο Νόμο επιδιώχθηκε, σε συμμόρφωση προς την εν τω μεταξύ εκδοθείσα Οδηγία 2009/28/ΕΚ, η προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ως περιβαλλοντική και ενεργειακή “προτεραιότητα ύψιστης σημασίας” για τη Χώρα. Με το νεότερο αυτό Νομοθέτημα, επιχειρήθηκε ο εξορθολογισμός και η επιτάχυνση της αδειοδοτικής διαδικασίας, προκειμένου να επιτευχθεί η μέγιστη, κατά το δυνατόν, διείσδυση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στο ενεργειακό μείγμα της Χώρας και να περιορισθούν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Με το Ν. 3851/2010, τροποποιήθηκαν επίσης οι διατάξεις του Ν. 1650/1986 (Α’ 160), που αφορούν την έγκριση περιβαλλοντικών όρων, και, μεταξύ άλλων, με την παρ. 1 του άρθρου 8 του Ν. 3851/2010, προστέθηκε νέα παράγραφος 1 στο άρθρο 8 του Ν. 1650/1986, με την οποία ορίσθηκε ότι «με τη θέσπιση των κατάλληλων μέτρων προωθούνται, κατά προτεραιότητα, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ως μέσο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, την προστασία της ατμόσφαιρας, το βιώσιμο ενεργειακό εφοδιασμό της Χώρας, την επίτευξη της αειφόρου ανάπτυξης και τη βιώσιμη αξιοποίηση των πηγών του Εθνικού πλούτου». Ειδικότερα, στο άρθρο 2 παρ. 16 του Ν. 3468/2006 (Α’ 129), η οποία, προστεθείσα με το άρθρο 12 παρ. 3 του Ν. 3851/2010 (Α’ 85), απετέλεσε αρχικώς την παρ. 14 του εν λόγω άρθρου και, στη συνέχεια, αναριθμήθηκε σε παρ. 16 με μεταγενέστερες τροποποιήσεις του ίδιου Ν. 3468/2006 (βλ. άρθρο 13 παρ. 1 και 2 του Ν. 4414/2016, Α’ 149), ορίζεται ως “ηλιοθερμικός σταθμός” κάθε εγκατάσταση που εκμεταλλεύεται την άμεση ακτινοβολία και τη μετατρέπει σε θερμική ενέργεια με τελικό σκοπό την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Στην παρ. 32 του άρθρου 2 του ίδιου Νόμου ορίζεται ως “φωτοβολταϊκός σταθμός” κάθε εγκατάσταση που εκμεταλλεύεται την ηλιακή ακτινοβολία και τη μετατρέπει σε ηλεκτρική ενέργεια μέσω του φωτοβολταϊκού - φωτοηλεκτρικού φαινομένου. Εξάλλου, υπό την ισχύ της προαναφερθείσης Οδηγίας 2001/77/ΕΚ, εκδόθηκε η 49828/12.11.2008 Απόφαση της Επιτροπής Συντονισμού της Κυβερνητικής Πολιτικής στον Τομέα του Χωροταξικού Σχεδιασμού και της Αειφόρου Ανάπτυξης (Φ.Ε.Κ. Β’ 2464/03-12-2008), έλαβε χώρα «έγκριση ειδικού πλαισίου χωροταξικού σχεδιασμού και αειφόρου ανάπτυξης για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και της στρατηγικής μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων αυτού». Ειδικότερα, με το άρθρο πρώτο αυτής, εγκρίθηκαν το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και η σχετικώς εκπονηθείσα στρατηγική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων μετά από την τήρηση διαδικασίας δημόσιας διαβούλευσης. Με το Ειδικό αυτό Πλαίσιο επιδιώκεται, εκτός των άλλων, να παρασχεθεί ένα σαφές πλαίσιο στις αδειοδοτούσες Αρχές και τις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις, ώστε να προσανατολιστούν σε κατ’ αρχήν κατάλληλες από χωροταξικής απόψεως περιοχές εγκαταστάσεως και να περιορίσουν έτσι τις αβεβαιότητες και τις συγκρούσεις χρήσεων γης (άρθρο 1 παρ. 2). Σύμφωνα με τους ορισμούς που τίθενται για την εφαρμογή του Ειδικού Πλαισίου, “Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας” είναι οι μη ορυκτές ανανεώσιμες πηγές, στις οποίες περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, η ηλιακή ενέργεια (άρθρο 2 παρ. 1) και ως “φωτοβολταϊκά συστήματα” ορίζονται οι εγκαταστάσεις μετατροπής της ηλιακής ακτινοβολίας σε ηλεκτρική ενέργεια (άρθρο 2 παρ. 5). Εξάλλου, προβλέπεται ότι στο πεδίο εφαρμογής του Ειδικού Πλαισίου εμπίπτει και η εγκατάσταση “Υβριδικών Σταθμών ΑΠΕ”, για τους οποίους εφαρμόζονται ανάλογα οι διατάξεις που αφορούν τις αντίστοιχες λειτουργικές μορφές Α.Π.Ε. (άρθρο 3). Περαιτέρω, στο άρθρο 17 του Ειδικού Πλαισίου τίθενται τα κριτήρια χωροθετήσεως εγκαταστάσεων εκμεταλλεύσεως της ηλιακής ενέργειας. Ειδικότερα, προβλέπεται ότι ως περιοχές προτεραιότητας μπορούν ενδεικτικά να θεωρηθούν οι περιοχές που είναι άγονες ή δεν είναι υψηλής παραγωγικότητας και είναι, κατά προτίμηση, αθέατες από πολυσύχναστους χώρους και έχουν δυνατότητες διασυνδέσεως με το Δίκτυο ή το Σύστημα (παρ. 1). Ακολούθως, ορίζονται ως ζώνες αποκλεισμού: (α) τα κηρυγμένα διατηρητέα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και άλλα μνημεία μείζονος σημασίας του άρθρου 50 παρ. 5 περ. ββ' του Ν. 3028/2002, καθώς και οι οριοθετημένες αρχαιολογικές ζώνες προστασίας Α που έχουν καθορισθεί κατά τις διατάξεις του άρθρου 91 του Ν. 1892/1990 ή καθορίζονται κατά τις διατάξεις του Ν. 3028/2002, (β) οι περιοχές απολύτου προστασίας της φύσης και του τοπίου που καθορίζονται κατά τις διατάξεις των άρθρων 19 παρ. 1 και 2 και 21 του Ν. 1650/1986, (γ) οι πυρήνες των Εθνικών Δρυμών, τα κηρυγμένα μνημεία της φύσης και τα αισθητικά δάση που δεν περιλαμβάνονται στις περιοχές της προηγούμενης περίπτωσης β', (δ) οι οικότοποι προτεραιότητας περιοχών της Επικράτειας που έχουν ενταχθεί στον κατάλογο των τόπων κοινοτικής σημασίας του δικτύου ΦΥΣΗ 2000, (ε) ... (στ) (η περ. στ' καταργήθηκε με το με το άρθρο 9 παρ. 4 του Ν. 3851/2010) (παρ. 2). Ειδικά για την εγκατάσταση Φωτοβολταϊκών Σταθμών σε πολυσύχναστους χώρους, προβλέπεται ότι πρέπει, στο πλαίσιο της σχετικής περιβαλλοντικής αδειοδότησης, να καθορίζονται τα κατά περίπτωση κατάλληλα μέτρα για να μην υπάρχει οπτική όχληση (παρ. 3). Οι αποστάσεις των εν λόγω εγκαταστάσεων από τις προαναφερθείσες ζώνες αποκλεισμού και οι ειδικότεροι όροι χωροθέτησης των συνοδευτικών τους έργων καθορίζονται, κατά περίπτωση, στο πλαίσιο της περιβαλλοντικής αδειοδότησης (παρ. 3). Όπως προκύπτει από το συνδυασμό των προαναφερθεισών διατάξεων του Ειδικού Πλαισίου για τις Α.Π.Ε., του Ν. 3468/2006 και της Νομοθεσίας περί περιβαλλοντικής αδειοδοτήσεως, στις εγκαταστάσεις εκμεταλλεύσεως ηλιακής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρικής περιλαμβάνονται τόσο οι ηλιοθερμικοί όσο και οι φωτοβολταϊκοί σταθμοί, που διαφέρουν μόνον ως προς τη διαδικασία μετατροπής της ηλιακής ενέργειας σε ηλεκτρική, αφού μόνο στους ηλιοθερμικούς σταθμούς υπάρχει το ενδιάμεσο στάδιο της μετατροπής της ηλιακής ενέργειας σε θερμική, από την οποία παράγεται στη συνέχεια η ηλεκτρική ενέργεια. Συνεπώς, και οι ηλιοθερμικοί σταθμοί εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Ειδικού Πλαισίου για τις Α.Π.Ε., έστω κι αν δεν κατονομάζονται ρητά στις διατάξεις του, οι οποίες αναφέρονται γενικά σε εγκαταστάσεις εκμεταλλεύσεως της ηλιακής ενέργειας, ενώ ως προς ορισμένα ζητήματα έχουν ειδική ρύθμιση για τους φωτοβολταϊκούς σταθμούς. Τούτο, μάλιστα, και για το λόγο ότι, κατά τα ρητώς προβλεπόμενα στο εν λόγω Πλαίσιο, στο πεδίο εφαρμογής του εμπίπτουν και οι Υβριδικοί Σταθμοί, οι οποίοι χρησιμοποιούν εν μέρει Α.Π.Ε., όπως ηλιακή ενέργεια, με ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων που αφορούν τις αντίστοιχες λειτουργικές μορφές των Α.Π.Ε. (ΣτΕ 2418/2022 ΤΝΠ Νόμος, ΣτΕ 1723/2018). Περαιτέρω, στο άρθρο 9§1 του Ν. 3851/2010, ορίζεται ότι "τα Περιφερειακά Πλαίσια Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης περιλαμβάνουν επίσης τις κατευθύνσεις και τα προγραμματικά πλαίσια για τη βιώσιμη αξιοποίηση του ενεργειακού δυναμικού των Περιφερειών, με προτεραιότητα στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 8 του Ν. 1650/1986, όπως ισχύει, και τις παραγράφους 1 εδάφιο δ' και 2 εδάφιο ιβ' του άρθρου 2 του παρόντος Νόμου." Στην επόμενη παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου 9 του Ν. 3851/2010 ορίζεται ότι: «Για την εγκατάσταση σταθμών Α.Π.Ε. λαμβάνονται υπόψη μόνο εγκεκριμένα χωροταξικά, Πολεοδομικά, ρυθμιστικά ή άλλα σχέδια χρήσεων γης και εγκεκριμένες μελέτες που εναρμονίζονται προς το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (Φ.Ε.Κ. 2464 Β’) και τεκμηριώνουν επαρκώς ότι έχουν λάβει μέριμνα και έχουν διασφαλίσει τη μέγιστη αξιοποίηση του διαθέσιμου δυναμικού Α.Π.Ε. Αν δεν υπάρχουν τέτοια σχέδια, η έγκριση εγκατάστασης σταθμών Α.Π.Ε. γίνεται με εφαρμογή των κατευθύνσεων του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΦΕΚ 2464 Β’)”. Εξάλλου, στο άρθρο 9 του Ν. 2742/1999 (Α’ 207) προστέθηκε, με την παρ. 3 του άρθρου 9 του Ν. 3851/2010, παράγραφος 3, η οποία ορίζει ότι Εγκεκριμένα Περιφερειακά Πλαίσια Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, επιβάλλεται να τροποποιούνται ή να αναθεωρούνται προκειμένου να εναρμονίζονται προς τις κατευθύνσεις του Γενικού και των Ειδικών Πλαισίων Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης. Συγκεκριμένα, ορίζονται τα εξής: «Στις περιπτώσεις ήδη θεσμοθετημένων Περιφερειακών Πλαισίων Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, ρυθμιστικών σχεδίων, γενικών Πολεοδομικών σχεδίων, ζωνών οικιστικού ελέγχου ή άλλων σχεδίων χρήσεως γης, το περιεχόμενο των οποίων δεν καλύπτει επαρκώς τις κατευθύνσεις του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και μέχρι την εναρμόνισή τους προς τις κατευθύνσεις αυτές, η χωροθέτηση των έργων Α.Π.Ε. γίνεται με άμεση και αποκλειστική εφαρμογή των κατευθύνσεων του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΦΕΚ 2464 Β’)”. Το δε ως άνω Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο των ΑΠΕ, καθ’ ο μέρος προβλέπει (άρθρα 21 και 22) την υποχρέωση εναρμονίσεως περιφερειακών χωροταξικών σχεδίων, καθώς και των υποκείμενων μέσων χωροταξικού και Πολεοδομικού σχεδιασμού, προς τις γενικές κατευθύνσεις και τις ειδικότερες προβλέψεις του ιδίου, αποδίδει ρύθμιση που είχε εισαχθεί ήδη με τα άρθρα 8 παρ. 3 και 9 παρ. 2 και 3 του Ν. 2742/1999 (Α’ 207). Ειδικότερα, στο προαναφερόμενο άρθρο 21 του ως άνω Ειδικού Πλαισίου για τις Α.Π.Ε., όπως ίσχυε μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 9§4 του Ν. 3851/2010 (Α’ 85), ορίζεται ότι «1. Σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 2 του Ν. 2742/1999, τα Περιφερειακά Πλαίσια Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης πρέπει να εναρμονίζονται με τις κατευθύνσεις των Ειδικών Πλαισίων, ενώ παράλληλα οφείλουν να εξειδικεύουν και να συμπληρώνουν τις επιλογές και ρυθμίσεις τους. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 9 του Ν. 2742/1999, αντίστοιχη υποχρέωση εναρμόνισης καθιερώνεται και για τα υποκείμενα Πολεοδομικά σχέδια και χρήσεων γης, όπως είναι ιδίως τα Ρυθμιστικά Σχέδια, τα Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια και τα Σχέδια Χωρικής και Οικιστικής Οργάνωσης Ανοικτών Πόλεων και οι Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου. 2. Κατά την ανωτέρω διαδικασία εναρμόνισης, πρέπει να λαμβάνονται ειδικότερα υπόψη τα ακόλουθα: α. Τα Γ.Π.Σ. και τα ΣΧΟΟΑΠ δεν μπορούν να εισάγουν περιοριστικές ρυθμίσεις για την ανάπτυξη έργων ΑΠΕ, πέραν όσων ήδη προβλέπονται με τις διατάξεις του παρόντος Ειδικού Πλαισίου, β. ... 3. ...». Από τις διατάξεις αυτές προέκυπτε, πράγματι, με σαφήνεια, και προ του άρθρου 9§3 του Ν. 3851/2010, ότι το σύστημα ιεραρχήσεως μεταξύ των διαφόρων επιπέδων χωροταξικού και Πολεοδομικού σχεδιασμού, το οποίο καθιέρωσε ο εν λόγω Ν. 2742/1999 κατά τρόπο σύμφωνο με τις απαιτήσεις του άρθρου 24 §2 του Συντάγματος, καθιερώνει υποχρέωση εναρμονίσεως των κατωτέρων μέσων σχεδιασμού προς τον υπερκείμενο γενικό και ειδικό χωροταξικό σχεδίασμά Εθνικού επιπέδου. Ειδικότερα, κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, οι οποίες καθορίζουν την ιεραρχική θέση του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου των ΑΠΕ, τα ειδικά χωροταξικά πλαίσια αποτελούν, κατά το σύστημα του Νόμου, το δεύτερο επίπεδο χωροταξικού σχεδιασμού, μετά το γενικό χωροταξικό πλαίσιο του οποίου εξειδικεύουν και συμπληρώνουν τις κατευθύνσεις και συγκροτούν με αυτό ένα συνεκτικό σύνολο γενικών κατευθύνσεων χωροταξικού σχεδιασμού και αειφόρου ανάπτυξης σε Εθνικό επίπεδο. Υπέρκεινται, επομένως, των περιφερειακών χωροταξικών σχεδίων, τα οποία πρέπει να εναρμονίζονται τόσο προς τις κατευθύνσεις του γενικού, όσο και προς εκείνες των ειδικών χωροταξικών πλαισίων, τις επιμέρους ρυθμίσεις των οποίων εξειδικεύουν και συμπληρώνουν. Πάντως, κατά το σύστημα του Νόμου, τα υποδεέστερα μέσα χωροταξικού και Πολεοδομικού σχεδιασμού, όπως είναι, ιδίως, τα ρυθμιστικά σχέδια, τα γενικά Πολεοδομικά σχέδια, οι Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου και τα λοιπά παντός είδους σχέδια χρήσεων γης, πρέπει να εναρμονίζονται προς τα περιφερειακά χωροταξικά πλαίσια, ή, εφόσον συντρέχει περίπτωση, απευθείας προς τις γενικές κατευθύνσεις και τις ειδικότερες επιλογές του γενικού και των ειδικών χωροταξικών πλαισίων (ΣτΕ 291/2021 ΤΝΠ Νόμος, πρβλ. ΣτΕ 20389/2019, 4013/2013, 14212/2013). Άρα, σε περίπτωση που προϋφιστάμενα του Ειδικού Πλαισίου για τις ΑΠΕ περιφερειακά χωροταξικά και Πολεοδομικά σχέδια έρχονται σε αντίθεση προς το περιεχόμενο του Ειδικού Πλαισίου, υπερισχύουν οι κατευθύνσεις και ρυθμίσεις, οι οποίες εισάγονται με το τελευταίο, προς τις οποίες πρέπει να εναρμονιστούν τα εν λόγω σχέδια, τροποποιούμενα αναλόγως, λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι το Ειδικό Πλαίσιο είναι μεταγενέστερο και αφορά ειδικώς τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Σε κάθε περίπτωση, παρέχεται η δυνατότητα χωροθετήσεως έργων Α.Π.Ε. με άμεση εφαρμογή του ως άνω Ειδικού Πλαισίου και πριν την εναρμόνιση προς αυτό προϋφιστάμενων χωροταξικών και Πολεοδομικών σχεδίων (πρβλ. ΣτΕ 1421/2013, ΣτΕ 47/2018). Οι κανόνες αυτοί, άλλωστε, αποδίδουν, στην ειδική περίπτωση των εγκαταστάσεων Α.Π.Ε., τους κανόνες ιεραρχήσεως των επιπέδων χωροταξικού σχεδιασμού, τους οποίους παγίως και διαχρονικώς θεσπίζει ο Νομοθέτης, προβλέποντας, ειδικώς ως προς τα Περιφερειακά Πλαίσια, ότι αυτά είναι υποτελή έναντι των Ειδικών Πλαισίων γενικώς [“εναρμονίζονται” με τα Ειδικά Πλαίσια, κατά το άρθρο 8 §2 του Ν. 2742/1999 (Α’ 207), κριθέντος, κατά τούτο, συμφώνου με το Σύνταγμα (ΣτΕ 1421/2013), “οφείλουν να εναρμονίζονται”, κατά άρθρο 6 §2α του μεταγενέστερου χωροταξικού Ν. 4269/2014 (Α’ 142), “εναρμονίζονται με τις κατευθύνσεις των Ειδικών Χωροταξικών Πλαισίων ...”, κατά το άρθρο 6 §5 του Ν. 4447/2016 (Α’ 241)]. Εξάλλου, με την ένταξη των σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ ή ΣΗΘΥΑ στο Σύστημα Μεταφοράς ή στο Δίκτυο Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας επιδιώκονται σκοποί δημοσίου συμφέροντος, αναγόμενοι, μεταξύ άλλων, στην προστασία του περιβάλλοντος, την ενίσχυση της οικονομίας και την συμβολή στη βιώσιμη ανάπτυξη (ΟλΣτΕ 1945/2021 ΤΝΠ Νόμος). Περαιτέρω, στο άρθρο 3 του Ν. 3468/2006 «Παραγωγή Ηλεκτρικής Ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και Συμπαραγωγή Ηλεκτρισμού και Θερμότητας Υψηλής Απόδοσης και λοιπές διατάξεις» (Α’ 129), όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 2 του Ν. 3851/2010 (Α’ 85), ορίζονται τα εξής: «Άδεια Παραγωγής. 1. Η Άδεια για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. και Σ.Η.Θ.Υ.Α. χορηγείται με Απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (Ρ.Α.Ε.)... 2.... 3. Η Άδεια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. ή Σ.Η.Θ.Υ.Α. περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία: (α) τον κάτοχό της, παραγωγό ή αυτοπαραγωγό, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, (β) τον τόπο εγκατάστασης του σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, (γ) την Εγκατεστημένη Ισχύ και τη Μέγιστη Ισχύ Παραγωγής, (δ) τη χρησιμοποιούμενη τεχνολογία ή τη μορφή Α.Π.Ε., αν χορηγείται για σταθμό Α.Π.Ε., (ε) τη διάρκεια ισχύος της, (στ) το ή τα πρόσωπα, φυσικά ή νομικά, που εξασφαλίζουν τη χρηματοδότηση του έργου, τα οποία μπορεί να είναι διαφορετικά από τον κάτοχο της Άδειας ή τους μετόχους του και έχουν αξιολογηθεί από τη Ρ.Α.Ε. κατά το κριτήριο (ζ) της παρ. 1 του παρόντος άρθρου. 4. ... 5. Σε περίπτωση μεταβολής των στοιχείων της παρ. 3, πλην του στοιχείου ε' αυτής, η Άδεια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. ή Σ.Η.Θ.Υ.Α. μπορεί να τροποποιείται με Απόφαση της Ρ.Α.Ε., ύστερα από σχετική αίτηση του κατόχου.... Δεν απαιτείται τροποποίηση της Άδειας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στις εξής περιπτώσεις: (α) Αν η εγκατεστημένη Ισχύς ή η Μέγιστη Ισχύς Παραγωγής σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που συνδέεται με το Σύστημα ή το Δίκτυο, αυξηθεί μέχρι δέκα τοις εκατό (10%) συνολικά σε σχέση με την αρχική Άδεια, εφόσον δεν επέρχεται μεταβολή του γηπέδου άλλη εκτός από τη μείωση του εμβαδού του. ...Αν συντρέχει οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις, ο κάτοχος της Άδειας παραγωγής υποχρεούται να το γνωστοποιήσει αμελλητί στη Ρ.Α.Ε. και τον Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής με γραπτή δήλωση του. Η Γραμματεία της Ρ.Α.Ε. εκδίδει σχετική βεβαίωση μέσα σε προθεσμία δέκα (10) ημερών από την υποβολή της δήλωσης, την οποία κοινοποιεί στην Αυτοτελή Υπηρεσία Α.Π.Ε. του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και αναρτά στην ιστοσελίδα της ή δημοσιοποιεί με οποιονδήποτε άλλο πρόσφορο τρόπο. Αν ο κάτοχος της Άδειας παραλείψει την ενημέρωση αυτή, επιβάλλονται σε βάρος του οι κυρώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 22.... 8.... Η χορήγηση Άδειας παραγωγής αποτελεί προϋπόθεση της υποβολής αιτήματος για τη χορήγηση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (Ε.Π.Ο.). Πριν από τη χορήγηση της Άδειας παραγωγής, οι αρμόδιες Υπηρεσίες οφείλουν να εξετάζουν αιτήσεις ενδιαφερομένων για την έκδοση γνωμοδοτήσεων σχετικών με την εγκατάσταση σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, που απαιτούνται στο πλαίσιο της διαδικασίας περιβαλλοντικής αδειοδότησης, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις...» [βλ. και άρθρο 21 της Υ.Α. ΥΑΠΕ/Φ1/14810/2011 «Κανονισμός Αδειών Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας με χρήση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και μέσω Συμπαραγωγής Ηλεκτρισμού και Θερμότητας Υψηλής Απόδοσης (Σ.Η.Θ.Υ.Α.)» (Β’ 2373)]. Εκ των ανωτέρω, συνάγεται ότι η έκδοση της Άδειας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. και Σ.Η.Θ.Υ.Α., η οποία εκδίδεται από τη Ρ.Α.Ε., αποτελεί εκ του Νόμου προϋπόθεση για την υποβολή αιτήματος για την έκδοση Α.Ε.Π.Ο. του οικείου έργου. Η δε υποβολή τροποποιητικής δηλώσεως στη Ρ.Α.Ε. επιτρέπει, σε συνδυασμό με την ύπαρξη της αρχικής Άδειας παραγωγής, την έκδοση της Α.Ε.Π.Ο. του έργου με τα νέα χαρακτηριστικά, κατά τις παρ. 5 και 8 του άρθρου 3 του Ν. 3468/2006, έστω κι αν η Γραμματεία της Ρ.Α.Ε. παραλείπει να εκδώσει ή δεν εκδίδει εγκαίρως τη σχετική βεβαίωση (ΣτΕ 1378/2022 ΤΝΠ Νόμος). Περαιτέρω, κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 11 του Ν. 4014/2011, του Παραρτήματος II του ίδιου Νόμου, καθώς και της 170225/20.1.2014 Αποφάσεως του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (Β’ 135), η οποία εκδόθηκε κατ’ εξουσιοδότηση του ως άνω άρθρου 11 και ρυθμίζει το περιεχόμενο των φακέλων περιβαλλοντικής αδειοδοτήσεως έργων και δραστηριοτήτων με σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον (Α’ κατηγορίας, κατά τις διακρίσεις του Νόμου), η μελέτη των περιβαλλοντικών επιπτώσεων του μελετωμένου έργου, βάσει της οποίας συντελείται η περιβαλλοντική του αδειοδότηση, πρέπει να είναι πλήρης και συνολική, να περιλαμβάνει τις πάσης φύσεως συνέπειες του έργου στο περιβάλλον, φυσικό, πολιτιστικό και ανθρωπογενές, και να λαμβάνει υπόψη τα χαρακτηριστικά των επηρεαζομένων εκτάσεων και πέραν του χώρου εκτελέσεως και λειτουργίας του, εφόσον αυτό είναι αναγκαίο και υπαγορεύεται από τη σημασία και την εμβέλεια του μελετωμένου έργου ή δραστηριότητας. Ειδικότερα, η μελέτη αυτή πρέπει να λαμβάνει υπόψη με κάθε δυνατή ακρίβεια το πραγματικό υπόβαθρο αναφοράς του έργου, στο οποίο περιλαμβάνονται άλλα έργα που έχουν ήδη εκτελεστεί ή, εφόσον συντρέχει περίπτωση, αδειοδοτηθεί περιβαλλοντικώς, δηλαδή “παρόμοια ή άλλα έργα ή δραστηριότητες (υφιστάμενα ή υπό κατασκευή)” (στ. 4.4. της ως άνω Κ.Υ.Α.) (πρβλ. ΣτΕ 456/2019). Παρόμοια πρόβλεψη υφίσταται και ειδικώς ως προς τα έργα ηλεκτροπαραγωγής από ανανεώσιμες πηγές (βλ. Παράρτημα 4.10 της ως άνω Υπουργικής Αποφάσεως), στο οποίο προβλέπεται ως περιεχόμενο της καταρτιζομένης γι’ αυτά Μ.Π.Ε. “το μέγεθος των άμεσων και έμμεσων επιπτώσεων που αναμένονται από την κατασκευή και λειτουργία του έργου ή της δραστηριότητας”, καθώς και οι “συνεργιστικές επιπτώσεις από άλλα υφιστάμενα, υπό εξέλιξη ή προγραμματισμένα έργα ή δραστηριότητες”. Κατά την εξέταση των σωρευτικών επιπτώσεων ενός έργου στο περιβάλλον, η οποία πρέπει να περιλαμβάνει τα χαρακτηριστικά της περιοχής όπου αυτό πρόκειται να εγκατασταθεί, είναι αυτονόητο ότι οφείλει να λαμβάνεται υπόψη η, τυχόν, ένταξή του σε Βιομηχανική Περιοχή του Ν. 2545/1997 (Α’ 254) [ή Επιχειρηματικό Πάρκο του Ν. 3982/2011 (Α’ 143)], δηλαδή οργανωμένους υποδοχείς βιομηχανικών και συναφών δραστηριοτήτων, χωροθετημένους ως τέτοιους με βάση ειδικές διαδικασίες και πρόσφορα κριτήρια που προβλέπει η οικεία Νομοθεσία, εντός των οποίων εξ ορισμού συναθροίζονται, κατ’ επιλογή προηγουμένως λαβόντος χώρα χωροταξικού σχεδιασμού, έργα και δραστηριότητες που ασκούν πιέσεις στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον (ΣτΕ 929/2021 ΤΝΠ Νόμος).
Επίσης, κατά τη διάταξη του άρθρου 57 §1 Α.Κ., όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του, έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Προσβολή της προσωπικότητας κατά την έννοια της άνω διατάξεως υπάρχει σε κάθε περίπτωση μειωτικής επεμβάσεως στη σφαίρα αυτής από τρίτο, δηλαδή σε οποιοδήποτε από τα αγαθά που συνθέτουν την προσωπικότητα του άλλου, που συνιστούν συντελεστές, προσδιοριστικά στοιχεία της ταυτότητας του ανθρώπου, με την οποία διαταράσσεται η κατάσταση σε μια ή περισσότερες εκδηλώσεις της σωματικής ή ψυχικής, πνευματικής και κοινωνικής προσωπικότητας του βλαπτόμενου κατά το χρονικό σημείο της προσβολής (ΑΠ 474/2020, ΑΠ 712/2011, ΑΠ 1897/2006). Παράνομη είναι η προσβολή της προσωπικότητας, όταν η βλαπτική Πράξη του τρίτου απαγορεύεται από διάταξη Νόμου ή γίνεται χωρίς δικαίωμα ή επιχειρείται κατ' ενάσκηση δικαιώματος, το οποίο είτε είναι μικρότερης σπουδαιότητας από πλευράς έννομης τάξεως είτε ασκείται υπό περιστάσεις που καθιστούν καταχρηστική την άσκησή του (ΑΠ 1354/2015, ΑΠ 849/2015, ΑΠ 1231/2014, ΑΠ 846/2010 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 660/2010 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 543/2009 ΧρΙΔ 2010/253, ΑΠ 195/2007 ΤΝΠ Νόμος, ΜΕφΘεσ 1220/2017 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΡοδ-ασφ. 322/2019 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΗρακλ-ασφ. 425/2018 ΤΝΠ Νόμος). Ειδικότερα, με τη διάταξη του άρθρου 57 Α.Κ., η προστασία του Δικαίου εκτείνεται και στους συντελεστές εκείνους που αποτελούν την ατομικότητα του προσώπου, είτε αυτοί αναφέρονται στην φυσική του υπόσταση (ζωή, σωματική ακεραιότητα, υγεία), είτε στην πνευματική, ηθική ή κοινωνική του ατομικότητα. Στην έννοια της προσωπικότητας, που αποτελεί πλέγμα αγαθών που συνθέτουν την υπόσταση του προσώπου, με το οποίο είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα, περιέχονται όλες εκείνες οι αστάθμητες αξίες, που απαρτίζουν την ουσία του ανθρώπου και προστατεύονται όλα τα αγαθά που τη συγκροτούν, δηλαδή, μεταξύ άλλων: (α) στοιχεία αναφορικά με τη ζωή, σωματική ακεραιότητα και την υγεία του προσώπου (σωματικά αγαθά), (β) στοιχεία αναγόμενα στον ψυχικό και συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου (ψυχικά αγαθά), (γ) στοιχεία σχετικά με την ελευθερία προς ανάπτυξη της προσωπικότητας, (δ) στοιχεία συνδεόμενα με την τιμή του προσώπου, που αντικατοπτρίζεται στην αντίληψη και την εκτίμηση γι' αυτόν, (ε) στοιχεία του ιδιωτικού βίου και της σφαίρας του απορρήτου (ΑΠ 43/2016, ΑΠ 543/2009, ΑΠ 261/2008) και (στ) το άσυλο της κατοικίας (ΟλΑΠ 13/1999 ΕλλΔ/νη 1999/753, ΕφΑθ 12154/1990 ΕλλΔ/νη 32/1673, ΠΠρΑθ 1322/1997 ΝοΒ 2000/285), ήτοι έννομα αγαθά προστατευόμενα ειδικότερα από το Σύνταγμα (άρθρ. 5 §2 και 9 §1), από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α. - άρθρο 8 Ν.Δ/τος 53/1974) και από το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Δ.Σ.Α.Π.Δ. - άρθρα 17 και 22 Ν. 2462/1997). Στο προστατευόμενο, εξάλλου, με την ως άνω διάταξη γενικό δικαίωμα της προσωπικότητας, μπορούν να συμπεριληφθούν και άλλοι τομείς (εκφάνσεις) της, που αναγνωρίζονται από τις σύγχρονες κοινωνικές και συναλλακτικές αντιλήψεις και των οποίων την προστασία καθιστά επιβεβλημένη η εξέλιξη της ζωής και των σύγχρονων τεχνικών μέσων, σε περίπτωση δε προσβολής τους με κάποια παράνομη ενέργεια, δικαιούται ο βλαπτόμενος να απαιτήσει την άρση της και την παράλειψή της στο μέλλον. Τα έννομα αυτά αγαθά, που περικλείονται στο δικαίωμα της προσωπικότητας, δεν αποτελούν αυτοτελή δικαιώματα, αλλά επιμέρους εκδηλώσεις, εκφάνσεις ή πλευρές του ενιαίου δικαιώματος επί της ιδίας προσωπικότητας, έτσι ώστε η προσβολή οποιοσδήποτε εκφάνσεως αυτής να σημαίνει και προσβολή της συνολικής έννοιας "προσωπικότητα”. Πάντως, στην έννοια του δικαιώματος επί της προσωπικότητας περιλαμβάνονται όλα τα άϋλα αγαθά, τα οποία είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα με το πρόσωπο και ανήκουν σε αυτό, όπως είναι και η κοινωνική ατομικότητα του ανθρώπου. Από τα ανωτέρω απορρέει και το δικαίωμα χρήσεως των κοινόχρηστων πραγμάτων (άρθρα 967, 968- 970 Α.Κ.), που εντάσσονται στην ευρύτερη έννοια του περιβάλλοντος και συμπίπτουν σε ευρεία κλίμακα με τα σημαντικότερα περιβαλλοντικά αγαθά, συνιστώντας τόσο προϋπόθεση ζωής, όσο και στοιχεία για την εξασφάλιση ποιότητας ζωής. Επίσης, συνάγεται ότι η απόλαυση ενός ήρεμου περιβάλλοντος είναι και αυτή μία έκφανση του δικαιώματος επί της προσωπικότητας. Προσβολή ως προς αυτή την πλευρά του όλου δικαιώματος μπορεί να προκαλείται και όταν διαταράσσεται η ωφέλεια από την απόλαυση του φυσικού περιβάλλοντος όσον αφορά την ατμόσφαιρα (ΑΠ 463/2021 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 1574/2014). Άρα, στην έννοια του δικαιώματος επί της προσωπικότητας περιλαμβάνονται όλα τα άυλα αγαθά, όπως και η κοινωνική ατομικότητα του ανθρώπου, αλλά και η δυνατότητα απολαύσεως των περιβαλλοντικών αγαθών, τα οποία συνιστούν τόσο προϋπόθεση ζωής όσο και στοιχεία για την εξασφάλιση ποιότητας ζωής. Επομένως, το δικαίωμα χρήσεως των κοινόχρηστων πραγμάτων αποτελεί αυτοτελή εκδήλωση του δικαιώματος της προσωπικότητας, όπως προσδιορίζεται από τη διάταξη του άρθρου 57 Α.Κ. (βλ. και ΑΠ 43/2016 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 718/2001 ΕλλΔ/νη 42/942). Το δικαίωμα επί της προσωπικότητας προσδιορίζεται εννοιολογικά και με τις διατάξεις των άρθρων 2 §1, 5 §1, 2 §5 και 24 §1 του ισχύοντος Συντάγματος, ενώ η συμπεριφορά με την οποία διαταράσσεται από τρίτους στοιχείο περιβαλλοντικό κατά τέτοιο τρόπο, ώστε είτε να αλλοιώνεται ή να καταργείται η κοινή ωφέλεια, που πηγάζει από τη χρήση του συγκεκριμένου πράγματος, είτε να καθίσταται αδύνατη η χρήση του στοιχείου αυτού, συνιστά παράνομη προσβολή κατά τις διατάξεις των άρθρων 57, 59 Α.Κ., όπως αυτές εμπλουτίζονται από το άρθρο 24 του Συντάγματος. Επομένως, το δικαίωμα του ανθρώπου στη χρήση και την απόλαυση της ωφέλειας του ζωτικού χώρου του αποτελεί την ιδιωτικού Δικαίου έκφανση της κατοχυρώσεως από το άρθρο 24 §1 του Συντάγματος, του κοινωνικού δικαιώματος στο περιβάλλον (πολιτιστικό ή φυσικό), που τριτενεργεί στις ιδιωτικές έννομες σχέσεις μέσω των διατάξεων των άρθρων 57 και 967 επ. Α.Κ. Η με οποιονδήποτε τρόπο προσβολή στοιχείου ζωτικού χώρου του ανθρώπου (ρύπανση ατμόσφαιρας κ.λπ.) συνιστά προσβολή θεμελιώδους Συνταγματικού του δικαιώματος, της αξίας του προσώπου, την οποία δεν μπορεί να νομιμοποιήσει οποιαδήποτε κανονιστική διάταξη της κοινής Νομοθεσίας, αφού μια τέτοια διάταξη θα είναι αντισυνταγματική και παράνομη (ΟλΑΠ 40/1998 ΕλλΔ/νη 1999/46). Με δεδομένο ότι κάθε πρόσωπο, ως φορέας του δικαιώματος της προσωπικότητας, νομιμοποιείται να ζητήσει δικαστική προστασία για την προσβολή του δικαιώματος χρήσεως και απολαύσεως των κοινών σε όλους και κοινόχρηστων πραγμάτων και προκειμένου να αποφευχθεί η άσκηση λαϊκής αγωγής (actio popu laris), η καθιέρωση της οποίας δεν βρισκόταν στους σκοπούς του Νομοθέτη του Αστικού Δικονομικού Δικαίου, θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο ενάγων πρέπει να βρίσκεται σε ορισμένη τοπική σχέση με το βλαπτόμενο περιβαλλοντικό αγαθό. Συνήθως, όμως, μια σημαντική προσβολή του ζωτικού χώρου διαχέεται σε ευρύτερη περιοχή, με συνέπεια να διαθέτουν έννομο συμφέρον να ζητήσουν δικαστική προστασία όλοι οι κάτοικοι της περιοχής. Έννομο συμφέρον για την έγερση αγωγής και για την παρέμβαση σε εκκρεμή δίκη, με αντικείμενο την προστασία του ζωτικού χώρου με βάση τη διάταξη του άρθρου 57 Α.Κ., θα πρέπει να αναγνωριστεί και στα νομικά πρόσωπα, στο καταστατικό των οποίων προβλέπεται αντίστοιχος σκοπός και τα οποία βρίσκονται επίσης σε τοπική σχέση με το θιγόμενο περιβαλλοντικό αγαθό (ΠΠρΑθ 3831/2011 ΤΝΠ Νόμος), αφού, ειδικότερα, το δικαίωμα χρήσεως των κοινόχρηστων πραγμάτων αποτελεί αυτοτελή εκδήλωση του δικαιώματος της προσωπικότητας, όπως προσδιορίζεται εκ του άρθρου 57 Α.Κ. (ΑΠ 718/2001). Η δε προστασία του δικαιώματος της προσωπικότητας μέσω των ανωτέρω διατάξεων του Α.Κ., απαιτεί τη συνδρομή των εξής προϋποθέσεων: (α) Προσβολή του δικαιώματος χρήσεως με οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη τρίτου, με την οποία διαταράσσεται κάποιο περιβαλλοντικό στοιχείο κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να αλλοιώνεται ή να καταργείται η κοινή ωφέλεια που πηγάζει από τη χρήση του συγκεκριμένου πράγματος ή προσβολή της υγείας (σωματικής ή ψυχικής) του προσώπου, (β) Παράνομος χαρακτήρας της προσβολής, δηλαδή ύπαρξη συμπεριφοράς αντίθετης με τις επιταγές ή απαγορεύσεις της έννομης τάξεως, προσβάλλοντας την κοινή χρήση ή την κοινή ωφέλεια κοινού σε όλους ή κοινόχρηστου πράγματος ή τη σωματική ή την ψυχική υγεία του ατόμου και δη η προσβολή είναι παράνομη όταν γίνεται χωρίς δικαίωμα ή κατ’ ενάσκηση δικαιώματος, το οποίο, όμως, είναι από άποψη έννομης τάξεως μικρότερης σπουδαιότητας ή ασκείται υπό περιστάσεις που καθιστούν την άσκηση αυτού καταχρηστική σύμφωνα με το άρθρο 281 Α.Κ. ή το άρθρο 25§3 του Συντάγματος, και (γ) Για την επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως απαιτείται και πταίσμα του προσβάλλοντος. Εξάλλου, για την κατάφαση της παρανομίας [βλ. και ΑΠ 604/2009 ΧρΙΔ 2010.119, περί δε του παράνομου χαρακτήρος της Πράξεως ή παραλείψεως που κρίνεται με βάση το νομικό καθεστώς που ισχύει όταν αυτές συντελούνται βλ. ΑΠ 1495/2009 ΕλλΔ/νη 51 (2010).30], δεν απαιτείται παράβαση συγκεκριμένου Κανόνα Δικαίου, αλλά αρκεί η αντίθεση της συμπεριφοράς στο γενικότερο πνεύμα του Δικαίου ή στις επιταγές της έννομης τάξεως. Παρανομία συνιστά και η παράβαση της γενικής υποχρεώσεως πρόνοιας και ασφάλειας στο πλαίσιο της συναλλακτικής και γενικότερα της κοινωνικής δραστηριότητας των ατόμων, δηλαδή η παράβαση της κοινωνικώς επιβεβλημένης και απορρέουσας εκ της θεμελιώδους δικαιϊκής αρχής της συνεπούς συμπεριφοράς υποχρεώσεως προς λήψη ορισμένων μέτρων επιμέλειας για την αποφυγή προκλήσεως ζημίας σε έννομα αγαθά τρίτων προσώπων [ΑΠ 846/2010 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 500/2010 ΝοΒ 58(2010)/1985, ΑΠ 1554/2008 ΝοΒ 57(2009)/109, ΑΠ 460/2007 ΝοΒ 55(2007)/1327]. Μορφή υπαιτιότητας είναι ο δόλος και η αμέλεια (άρθρο 330 Α.Κ.), χωρίς η παράνομη προσβολή να απαιτείται να είναι επιπλέον πάντα και υπαίτια (βλ. και ΕφΑθ 1688/1998 ΕλλΔ/νη 1998/667, ΕφΑθ 12154/1990 ΕλλΔ/νη 1991/1672, ΕφΑθ 6805/1987 ΕλλΔ/νη 1990/1458, ΠΠρΑθ 1763/2015 ΤΝΠ Νόμος). Για την προστασία της προσωπικότητας δεν απαιτείται η ύπαρξη πταίσματος (δόλου η αμέλειας) αυτού που προσβάλλει, πλην, όμως, τούτο απαιτείται για την αξίωση αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης, αφού το άρθρο 57 §2 Α.Κ. παραπέμπει στις διατάξεις περί αδικοπραξιών (άρθρ. 914 επ. Α.Κ., ΑΠ 463/2021 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 474/2020, ΑΠ 712/2011). Πάντως, η αξίωση που απορρέει από την προσβολή του άνω δικαιώματος συνίσταται, εκτός των άλλων, στην άρση της τελευταίας και την παράλειψή της στο μέλλον, εφόσον υπάρχει βάσιμη απειλή επικείμενης προσβολής (προληπτική αξίωση για παράλειψη). Για την άσκηση των ανωτέρω αξιώσεων νομιμοποιείται ο χρήστης του συγκεκριμένου πράγματος ή το πρόσωπο (ως προς τα σωματικά ή ψυχικά αγαθά), που υπέστη την προσβολή, ο οποίος, στην πρώτη περίπτωση, θα πρέπει να βρίσκεται σε ορισμένη τοπική σχέση με το αντίστοιχο περιβαλλοντικό αγαθό (ΑΠ 43/2016, ΜΠρΚω-ασφ. 455/2017 ΤΝΠ Νόμος). Η κατά τα ανωτέρω παρεχόμενη προστασία του δικαιώματος της προσωπικότητας περιλαμβάνει θετικώς μεν τη δυνατότητα του ατόμου να μετέρχεται όλες τις εξουσίες που περικλείονται στο άνω δικαίωμα και να απολαμβάνει όλων των αγαθών που το δικαίωμα αυτό του διασφαλίζει, αρνητικώς δε τη δυνατότητα του ατόμου να αποκρούει κάθε παράνομη προσβολή του εν λόγω δικαιώματος (ΜΠρΘεσσ- ασφ. 840/2021 ΤΝΠ Νόμος). Έτσι, από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 57 Α.Κ. και 947 §1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η επί παραλείψει αγωγή, που προβλέπει η πρώτη εξ αυτών, μπορεί να εγερθεί, πλην άλλων περιπτώσεων, κατά τις οποίες προσβάλλεται η προσωπικότητα του ανθρώπου, μεταξύ άλλων και στις περιπτώσεις προσβολής της υγείας και της σωματικής του ακεραιότητας και υπό την προϋπόθεση ότι είτε εχώρησε ήδη η προσβολή, είτε -και ανεξαρτήτως προηγουμένης προσβολής- εφόσον υφίσταται βάσιμη απειλή επικείμενης προσβολής. Πάντως, η προστασία του δικαιώματος επί της προσωπικότητας επιτυγχάνεται και με τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, εφόσον υπάρχει επείγουσα περίπτωση ή επικείμενος κίνδυνος, στοιχεία, τα οποία θεωρούνται ότι υφίστανται στην περίπτωση επανειλημμένης προσβολής της, καθ' όσον η προστασία της επιβάλλεται να είναι διαρκής, και ειδικότερα υφίστανται συνεχώς σε περίπτωση παρεμποδίσεως της χρήσεως κοινοχρήστου πράγματος, αφού η αντίστοιχη ανάγκη χρήσεώς του είναι διαρκής, απρόβλεπτη και πολυπρόσωπη (ΜΠρΠατρ 3421/2000). Ήτοι η συνδρομή της κατεπείγουσας περιπτώσεως και του επικείμενου κινδύνου θεωρείται υφιστάμενη διαρκώς στην περίπτωση παρεμποδίσεως της χρήσεως του απόλυτου δικαιώματος επί της ιδίας προσωπικότητας, γιατί η αντίστοιχη ανάγκη χρήσεώς του είναι διαρκής (ΜΠρΡοδ-ασφ. 322/2019 ΤΝΠ Νόμος με παραπομπή σε σχετ. ΜΠρΘεσ 15793/2012 ΕΠολΔ 2012/480, ΜΠρΘεσ 1847/2012 Αρμ 2014/57, ΜΠρΗρακλ 62/2017 ΤΝΠ Νόμος). Δηλαδή δεν απαιτείται να είναι η προσβάλλουσα το αγαθό συμπεριφορά απαγορευμένη από ειδική διάταξη Νόμου αλλά αρκεί το ότι είναι βλαπτική και κοινωνικά απρόσφορη και μόνο. Η αξίωση που απορρέει από την προσβολή του δικαιώματος αυτού, συνίσταται, μεταξύ άλλων, στην άρση της τελευταίας και στην παράλειψή της στο μέλλον (εφόσον υπάρχει βάσιμη απειλή επικείμενης προσβολής), με την επιβολή οποιουδήποτε πρόσφορου ασφαλιστικού μέτρου (ΜΠρΘεσσ-ασφ. 840/2021 ΤΝΠ Νόμος), για την εξασφάλιση της ασκήσεως του δικαιώματος χρήσεως του κοινοχρήστου πράγματος ή τη ρύθμιση της καταστάσεως, που δημιουργήθηκε από την αυθαίρετη χρήση του. Όπως επισημάνθηκε, για την άσκηση των άνω αξιώσεων και αγωγών προστασίας της προσωπικότητας, ως μέσου προστασίας του ζωτικού χώρου, νομιμοποιείται ο χρήστης του συγκεκριμένου πράγματος που υπέστη την προσβολή, ο οποίος θα πρέπει να βρίσκεται σε κάποια τυπική σχέση με το αντίστοιχο περιβαλλοντικό αγαθό (ΕφΑΘ 1711/1999 Αρμ 35/484, ΕφΑΘ 6805/1987 ΕλλΔ/νη 31/1458) και η προσβολή του αγαθού να οδηγεί σε ουσιώδη χειροτέρευση της ποιότητας ζωής του (ΜΠρΧαλκ 1133/2008 ΧρΙΔ 2011/21), σύμφωνα και με το άρθρο 68 ΚΠολΔ που ορίζει ότι δικαστική προστασία δικαιούται να ζητήσει ο έχων έννομο συμφέρον. Ωστόσο, πρόβλημα δημιουργείται στις περιπτώσεις στις οποίες η προσβολή του ζωτικού χώρου δεν είναι περιορισμένη, αλλά καλύπτει ολόκληρη περιοχή. Στο σημείο αυτό, υποστηρίζεται η ανάγκη διευρύνσεως του εννοιολογικού προσδιορισμού του «γείτονα», έτσι γίνεται λόγος περί «οικολογικής γειτνίασης». Σε κάθε, πάντως, περίπτωση δεν αρκεί ο γενικός ισχυρισμός ότι υπέστη κάποιος τις συνέπειες, αλλά απαιτείται επαπειλούμενη ή πραγματική προσβολή, προκειμένου να γίνει δεκτή η αίτησή του για παροχή έννομης προστασίας. Την ύπαρξη δικαιώματος για να ενεργήσει με τον επίμαχο επιβλαβή τρόπο υποχρεούται να προτείνει και να αποδείξει ο επικαλούμενος αυτό κατ' ένσταση, ενώ την ενδεχόμενη κατάχρηση του δικαιώματος αυτού ή την υστέρησή του σε σπουδαιότητα έναντι του προσβαλλόμενου μπορεί να προτείνει κατ' αντένσταση ο ενάγων ή αιτών (ΕφΑΘ 1688/98, ΜονΠρΡοδ 1503/2004 Αρμ. 2005/12, ΜΠρΒολ 2785/2003 Αρμ 2004/679, ΜΠρΚαλ 109/2003 ΝοΒ 2004/1246, ΜονΠρΚορ 2536/2001, ΜονΠρΡεθ 539/2001). Επισημαίνεται, ακόμη, ότι, με τη συνθήκη του Μάαστριχτ (άρθρ. 130 §2, ήδη νέο άρθρ. 174 §2 ΣυνθΕΚ) εισήχθη στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο η αρχή της προφύλαξης. Σε αντίθεση με την αρχή της πρόληψης, η οποία επιβάλλει τη λήψη προληπτικών μέτρων, εάν είναι αποδεδειγμένο με τα μέχρι εκείνη τη στιγμή πορίσματα και δεδομένα της επιστήμης ότι μια συγκεκριμένη δραστηριότητα είναι επιβλαβής για το περιβάλλον, η αρχή της προφύλαξης επιβάλει τη λήψη τέτοιων μέτρων (θετικών ή αρνητικών), αρκεί να υπάρχει υπόνοια ότι μια δραστηριότητα μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους στο περιβάλλον. Αρκούν, δηλαδή, οι ενδείξεις ή οι υπόνοιες για δυσμενείς επιπτώσεις στο περιβάλλον ή στη δημόσια υγεία, που θεμελιώνονται με βάση τα μέχρι μία δεδομένη στιγμή επιστημονικά δεδομένα (έστω κι αν αυτά δεν έχουν επιβεβαιωθεί ή διαψευστεί), για να ληφθούν πρόσφορα μέτρα. Με βάση τα ανωτέρω, οι Δημόσιες Αρχές πρέπει να εφαρμόζουν όσο το δυνατόν ευρύτερα την αρχή της προφύλαξης, ανάλογα με τις δυνατότητές τους, τα δε ληπτέα μέτρα δεν πρέπει να θεωρούνται ως απλή δυνατότητα παρεμβάσεως, αλλά ως υποχρέωσή τους (βλ. «Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την προσφυγή στην αρχή της προφύλαξης της 02-02-2000, COM (2000) 1 final», ΜΠρΚω-ασφ. 455/2017 ΤΝΠ Νόμος). Περαιτέρω, με τη διάταξη του άρθρου 5§1 του Συντάγματος ορίζεται ότι καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη. Η διάταξη προστατεύει, εκτός των άλλων, και την οικονομική ελευθερία, εφόσον βέβαια με αυτή δεν προσβάλλονται τα δικαιώματα των άλλων, δεν παραβιάζεται το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη. Έτσι, η επιχειρηματική δραστηριότητα, ως οικονομική ελευθερία, πρέπει να ασκείται κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να μην προσβάλλει την προσωπικότητα των άλλων, στην οποία περιλαμβάνεται και η αξίωση να ζει και να κινείται σε καθαρό και υγιές περιβάλλον. Για το λόγο αυτό, το σύγχρονο Κράτος υποβάλλει σειρά επιχειρηματικών δραστηριοτήτων σε προηγούμενη λήψη Άδειας και σε έλεγχο τηρήσεως των όρων της (ΑΠ 1632/2017, ΑΠ 43/2016). Η υποβολή της ασκήσεως της επιχειρηματικής δραστηριότητας σε προηγούμενη Άδεια της Διοικήσεως, αποτελεί εκδήλωση της εγγυητικής λειτουργίας του Κράτους και βέβαια δεν αποκλείει τη δικαστική εξέταση της προσβολής της προσωπικότητας από την άσκηση της οικονομικής ελευθερίας (ΜΠρΤρικ-ασφ. 131/2017 ΕλλΔ/νη 2018/1135). Επίσης, στο άρθρο 17 §1 του Συντάγματος ορίζεται ότι η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος. Το ατομικό δικαίωμα της ιδιοκτησίας αποτελεί μέρος της οικονομικής ελευθερίας και συνίσταται στην ελευθερία του ατόμου να απολαμβάνει, να χρησιμοποιεί και να διαθέτει την ιδιοκτησία του. Ενόψει δε της συγκρούσεως των προστατευόμενων αγαθών προς τα προστατευόμενα αγαθά της προσωπικότητας των άλλων ή προς το συμφέρον της ολότητας, θα πρέπει να αξιολογούνται και να σταθμίζονται στην εκάστοτε περίπτωση τα συγκρινόμενα έννομα αγαθά και συμφέροντα για τη διακρίβωση υπάρξεως προσβολής του δικαιώματος επί της προσωπικότητας και για τον παράνομο χαρακτήρα της (ΑΠ 463/2021 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 712/2011, ΕφΛαρ 446/2012).
Επιπλέον, κατά τη διάταξη του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ, τα ασφαλιστικά μέτρα δεν πρέπει να συνίστανται στην ικανοποίηση του δικαιώματος του οποίου ζητείται η εξασφάλιση ή η διατήρηση, με τη δε διάταξη αυτή, η ρύθμιση της οποίας υπαγορεύεται από τη φύση της προσωρινής δικαστικής προστασίας, τίθεται απαγορευτικός κανόνας, δεσμευτικός για το Δικαστήριο, κατά τον οποίο τα ασφαλιστικά μέτρα δεν πρέπει να συνίστανται στην ικανοποίηση του δικαιώματος του οποίου ζητείται η εξασφάλιση ή η διατήρηση, γιατί δεν είναι επιτρεπτή η, με τα ασφαλιστικά μέτρα, δημιουργία αμετάκλητων καταστάσεων στις σχέσεις των διαδίκων, έτσι ώστε να ματαιώνεται ο τελικός σκοπός οριστικής δικαστικής προστασίας (ΜΠρΘηβ- ασφ. 67/2021 ΤΝΠ Νόμος), ήτοι η διακριτική ευχέρεια έχει σαν στόχο την προσωρινή και όχι την οριστική δικαστική προστασία της εριζόμενης έννομης σχέσεως, οπότε υφίσταται έτσι όριο στη διακριτική ευχέρεια αυτή (ΜΠρΑθ- ασφ. 4550/2019 ΤΝΠ Νόμος). Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 692§5 ΚΠολΔ, τα ασφαλιστικά μέτρα δεν πρέπει να προσβάλλουν δικαιώματα τρίτων, ιδίως αν το ασφαλιζόμενο δικαίωμα εξαρτάται από αίρεση ή προθεσμία, ήτοι η προσβολή αυτή των δικαιωμάτων των τρίτων είναι ανεπίτρεπτη, είτε αυτή επέρχεται με τις άμεσες συνέπειες της αποφάσεως, δηλαδή με την εκτελεστότητά της, είτε με τις αντανακλαστικές συνέπειές της (ΜΠρΘεσσ 41362/2009 Αρμ 2010/270). Συνεπώς, η γραμματική διατύπωση του άρθρου 692§4 ΚΠολΔ δεν ακριβολογεί, αλλά έχει το περιορισμένο νόημα ότι απαγορεύεται η διαμέσου αυτής της προσωρινής θέσεως σε λειτουργία της εριζόμενης έννομης σχέσεως δημιουργία αμετάκλητων καταστάσεων, μη δεκτικών ανατροπής, αν στην επακολουθούσα κύρια διαγνωστική δίκη δεν δικαιωθεί ο διάδικος υπέρ του οποίου λήφθηκε το ασφαλιστικό μέτρο (ΜΠρΒολ 2785/2003 Αρμ 2004/679). Περαιτέρω, ειδικότερα, συντρεχουσών των προϋποθέσεων του άρθρου 682 ΚΠολΔ, μπορεί να ζητηθεί από τον ενδιαφερόμενο, όπως το Δικαστήριο διατάξει ασφαλιστικά μέτρα και δη τα απαιτούμενα, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 731 - 732 ΚΠολΔ, προς προσωρινή ρύθμιση της καταστάσεως, μεταξύ των οποίων, προεχόντως την προσωρινή παράλειψη των Πράξεων που προσβάλλουν τις κατά τα προαναφερθέντα εκφάνσεις της προσωπικότητας του αιτούντος, χωρίς, καταρχήν, να θίγεται η διάταξη του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ, που απαγορεύει την ικανοποίηση του δικαιώματος, με τη λήψη του ασφαλιστικού μέτρου, δεδομένου ότι, επί απολύτων δικαιωμάτων, όπως η προσωπικότητα, η υποχρέωση των τρίτων να μην την προσβάλλουν, ισχύει στο διηνεκές, με συνέπεια, ως εκ της υπάρξεως διαρκούς, στην εν λόγω περίπτωση, εννόμου σχέσεως, να μπορεί, όταν υφίσταται ανάγκη, να τεθεί προσωρινά σε λειτουργία, χωρίς, με τον τρόπο αυτό, να κινδυνεύει να ματαιωθεί ο σκοπός της κύριας δίκης (ΜΠρΑΘ-ασφ. 7341/2014 ΝοΒ 2015/27, ΜΠρΑθ 2149/2011 ΝοΒ 2012/317). Έτσι, επί ρυθμίσεως διαρκών (συμβατικών ή νομίμων) ενοχών για παροχή ή παράλειψη (τέτοια είναι και η υποχρέωση παραλείψεως προσβολής της προσωπικότητας σχετικά με το περιβάλλον) είναι συνήθως δυνατή η προσωρινή ρύθμιση της καταστάσεως, χωρίς αυτό να συνιστά ολοκληρωτική ικανοποίηση του αντίστοιχου δικαιώματος, γιατί ικανοποιούνται μερικότερες μόνον εκδηλώσεις της όλης έννομης σχέσεως (ΜΠρΘεσ 12162/1993 Αρμ.1994/182, ΜΠρΑθ 16255/1989 ΕλλΔ/νη 1990/1546, ΜΠρΑθ 15611/1989 Δ. 1990/874, ΜΠρΑθ 1347/1989 Δ. 1989/319), ωστόσο, και σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να ελέγχεται αν τα ζητούμενα ασφαλιστικά μέτρα οδηγούν τελικά σε ικανοποίηση του ασφαλιστέου δικαιώματος, αποτέλεσμα που υπάρχει όταν προκαλούν μόνιμες συνέπειες που ματαιώνουν τον πρακτικό σκοπό της κύριας δίκης, λύνοντας στην ουσία οριστικά τη διαφορά, δηλαδή συνέπειες που συνιστούν πλήρη ικανοποίηση του ασφαλιστέου δικαιώματος και οι οποίες δεν μπορούν να ανατραπούν αν υπάρξει αντίθετη οριστική κρίση, είτε η ανατροπή τους απαιτεί σημαντικές δαπάνες και ιδιαίτερες ενέργειες ή και την (αβέβαιη) σύμπραξη του αντιδίκου. Άρα, εφόσον στοιχειοθετείται προσβολή της προσωπικότητας κατ' άρθρο 57 Α.Κ., υποχωρεί υπό προϋποθέσεις (σημαντικής προσβολής) ο κανόνας του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ (ΜΠρΚεφαλ-ασφ. 108/2019 ΤΝΠ Νόμος). Εκ δε του συνδυασμού των διατάξεων των άρθρων 682 §1 και 690 §1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το Δικαστήριο, προκειμένου να διατάξει τη λήψη ασφαλιστικού μέτρου, πρέπει προηγουμένως να πιθανολογήσει ότι: (1) υφίσταται η προβαλλόμενη ως ασφαλιστέα αξίωση, δηλαδή ότι υφίστανται όλα τα κατά τη διάταξη του ουσιαστικού Νόμου, που κρίνεται in concrete εφαρμοστέα, αναγκαία για τη γέννησή της δικαιοπαραγωγικά γεγονότα της και (2) υπάρχει επείγουσα περίπτωση, η οποία επιβάλλει την ταχεία και άμεση λήψη μέτρων πριν ή κατά τη διάρκεια της διαγνωστικής δίκης, ή επικείμενος κίνδυνος, ο οποίος απειλεί το επίδικο δικαίωμα ή την απαίτηση και προς αποτροπή του. Οι ως άνω προϋποθέσεις παροχής προσωρινής δικαστικής προστασίας αποτελούν το έννομο συμφέρον του αιτούντος για λήψη ασφαλιστικού μέτρου. Η συνδρομή τους, δηλαδή, χαρακτηρίζεται ως διαδικαστική προϋπόθεση της δίκης και αν αυτή δεν πιθανολογηθεί, η αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, όπως συνάγεται από τις διατάξεις των άρθρων 682 §1 και 688 §1 ΚΠολΔ. Εξάλλου, τα ασφαλιστικά μέτρα αποτελούν παρεπόμενο της εκκρεμούς ή μέλλουσας να ανοίγει διαγνωστικής δίκης ως προς το επικαλούμενο ουσιαστικό δικαίωμα και αποβλέπουν στη διασφάλιση, διατήρηση ή προσωρινή ρύθμιση του τελευταίου, μέχρι να συντελεστεί δικαστικά η οριστική του διάγνωση και, συνεπώς, στη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης (ΕιρΛαμίας 594/2018). Η ικανοποίηση, επομένως, του ουσιαστικού δικαιώματος, δηλαδή η δημιουργία οριστικής καταστάσεως που ανταποκρίνεται στην έννομη συνέπεια, που προκύπτει από το ουσιαστικό δικαίωμα, βρίσκεται έξω από το σκοπό των ασφαλιστικών μέτρων, γι’ αυτό και απαγορεύεται ρητά από το Νόμο και ειδικότερα από τη διάταξη του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ, η οποία καθιερώνει τη γενική αρχή, σύμφωνα με την οποία με τα ασφαλιστικά μέτρα δεν επιτρέπεται η δημιουργία αμετακλήτων καταστάσεων στις σχέσεις των διαδίκων, αφού, με τον τρόπο αυτό, ματαιώνεται ο τελικός σκοπός της οριστικής δικαστικής προστασίας. Ο κανόνας αυτός έχει εφαρμογή και στο ασφαλιστικό μέτρο της προσωρινής ρύθμισης της καταστάσεως των άρθρων 731, 732 ΚΠολΔ, το οποίο κατά το σκοπό του δεν διαφέρει από τα υπόλοιπα ασφαλιστικά μέτρα, αφού και αυτό συνδέεται τελολογικά με κάποιο δικαίωμα που πρέπει να προστατευθεί προσωρινά για την αποτροπή δημιουργίας, ως την περάτωση της κύριας διαγνωστικής δίκης, αμετακλήτων καταστάσεων, που θα μπορούσαν να ματαιώσουν τον πραγματικό σκοπό της δίκης αυτής (ΜΠρΛαμ-ασφ. 129/2017 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΑθ 5801/2008 Δ 33/1149, ΜΠρΑθ 5658/2005, ΜΠρΘεσ 17800/2002 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΑθ 10691/1998 ΝοΒ 47/434). Ο κανόνας δε αυτός υποχωρεί μόνο στις ακραίες εκείνες περιπτώσεις που πιθανολογείται κίνδυνος σημαντικής προσβολής της αξίας του ανθρώπου, που διασφαλίζεται συνταγματικώς (αρθρ. 20 §1 Συντ.) και όχι απλώς περιουσιακών ζημιών (ΜΠρΛαμ 401/2013 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΘεσ 35887/2008 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΑθ 16803/82 Δ 14.54, ΜΠρΑθ 2139/81 ΝοΒ 29.733). Η διακριτική ευχέρεια του άρθρου 732 ΚΠολΔ, σύμφωνα με το οποίο το Δικαστήριο δικαιούται να διατάξει ως ασφαλιστικό μέτρο και κάθε μέτρο που κατά τις περιστάσεις είναι κατά την κρίση του πρόσφορο για την εξασφάλιση ή διατήρηση δικαιώματος ή τη ρύθμιση καταστάσεως, δεν αποτελεί εξαίρεση στον απαγορευτικό κανόνα του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ, εφόσον ο τελευταίος αποτελεί οριοθέτηση της με το άρθρο 732 ΚΠολΔ παρεχόμενης στο Δικαστήριο διακριτικής ευχέρειας. Εξαίρεση αποτελεί μόνον η διάταξη του άρθρου 728 ΚΠολΔ, κατά την οποία το Δικαστήριο ως ασφαλιστικό μέτρο μπορεί να επιδικάσει προσωρινά το σύνολο ή μέρος των απαιτήσεων που αναφέρονται σ' αυτήν και πάντως με τους περιορισμούς που προβλέπονται από τις διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 729 ΚΠολΔ. Οι άνω διατάξεις απηχούν τις βασικές αρχές του Δικαίου των ασφαλιστικών μέτρων, σύμφωνα με τις οποίες η προσωρινή δικαστική προστασία πρέπει: (α) να μην ταυτίζεται με το αντικείμενο της οριστικής δικαστικής προστασίας, αλλά να διαφέρει και να υπολείπεται από αυτό και (β) να μην δημιουργεί αμετάκλητες καταστάσεις που δεν μπορούν να ανατραπούν όταν ανακληθεί η σχετική Απόφαση ασφαλιστικών μέτρων ή διαγνωσθεί στην κύρια δίκη με ισχύ δεδικασμένου η ανυπαρξία του δικαιώματος που εξασφαλίστηκε, ώστε να μη ματαιώνεται ο πρακτικός σκοπός της κύριας δίκης (ΜΠρΚεφαλ-ασφ. 108/2019 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠΡόδου 28/2016 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΘεσ 41417/2008 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΑθ 2535/2008 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΑθ 1377/2004 ΝοΒ 2005/305, ΜΠρΡοδ 837/2004, ΜΠρΑθ 5801/2001 Δ. 33/1149, ΜΠρΠειρ 2524/1999 ΕλλΔ/νη 40/1627). Επομένως, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 731, 732 και 692 §4 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το Δικαστήριο έχει το δικαίωμα να διατάξει, ως ασφαλιστικό μέτρο, κάθε πρόσφορο κατά την κρίση του μέτρο που επιβάλλεται από τις περιστάσεις και αποσκοπεί στην εξασφάλιση ή διατήρηση του δικαιώματος ή τη ρύθμιση της καταστάσεως, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι θα τηρηθεί ο κανόνας της τελευταίας διατάξεως του άρθρου 692 §4 του ΚΠολΔ, με την οποία ορίζεται ότι τα ασφαλιστικά μέτρα δεν πρέπει να συνίστανται στην ικανοποίηση του δικαιώματος του οποίου ζητείται η εξασφάλιση ή διατήρηση, με εξαίρεση μόνο τη διάταξη του άρθρου 728 ΚΠολΔ, αφού, όπως ήδη επισημάνθηκε, σκοπός των ασφαλιστικών μέτρων είναι να τεθεί σε προσωρινή λειτουργία η επίδικη σχέση και όχι να ματαιωθεί ο πρακτικός σκοπός της κύριας δίκης στην οποία και μόνο θα κριθεί οριστικά η έννομη σχέση. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 682 και 688 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η λήψη ασφαλιστικών μέτρων επιτρέπεται και διατάσσεται σε περίπτωση υπάρξεως επικείμενου κινδύνου, ο οποίος απειλεί το επίδικο δικαίωμα ή απαίτηση, και προς αποτροπή αυτού ή σε περίπτωση συνδρομής επείγουσας περιπτώσεως, η οποία επιβάλλει την ταχεία και άμεση λήψη δικαστικών μέτρων προφυλάξεως πριν ή κατά τη διάρκεια της τακτικής διαγνωστικής δίκης. Σε περίπτωση ανυπαρξίας ή μη πιθανολογήσεως των πραγματικών αυτών προϋποθέσεων, δεν δικαιολογείται η λήψη ασφαλιστικών μέτρων, τα οποία αποτελούν την εξαίρεση του κανόνος, κατά τον οποίο τα εξαναγκαστικά μέτρα κατά της περιουσίας ή κάποιου προσώπου διατάσσονται και λαμβάνονται μόνο μετά την οριστική και τελεσίδικη διάγνωση της αιτήσεως και με τις εγγυήσεις και διατυπώσεις της τακτικής διαδικασίας (ΜΠρΘεσσ-ασφ. 840/2021 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΑθ-ασφ. 4550/2019 ΤΝΠ Νόμος). Ειδικότερα, επείγουσα περίπτωση είναι αυτή που χρήζει άμεσης ρυθμίσεως με δικαστική παρέμβαση, από την ανάγκη ταχείας απολαύσεως του ασφαλιστέου ουσιαστικού δικαιώματος από μέρους του δικαιούχου και επιβάλλει την ταχεία και άμεση λήψη δικαστικών μέτρων προφυλάξεως πριν ή κατά τη διάρκεια της διαγνωστικής δίκης (ΕφΘεσ 1284/2008 Αρμ 2009/250), ενώ επικείμενος κίνδυνος είναι αυτός που απειλεί ήδη το επίδικο δικαίωμα. Δεν αρκεί, δηλαδή, η αφηρημένη δυνατότητα ή το ενδεχόμενο να προκύψει κίνδυνος, αλλά απαιτείται η ύπαρξη συγκεκριμένων περιστατικών, που κάνουν φανερή την ύπαρξη συγκεκριμένου κινδύνου, όποτε λαμβάνονται ασφαλιστικά μέτρα για να μη προξενηθεί ουσιαστική και «αναπότρεπτη» βλάβη. Ο κίνδυνος, δηλαδή, θα πρέπει να είναι παρών και όχι μόνον απλώς ενδεχόμενος να προκύψει στο μέλλον (ΠΠΑΘ 133/2002 ΑρχΝ 2005,219). Πρέπει, επομένως, να υπάρχει ανάγκη έκτακτης δικαστικής προστασίας του διαδίκου, που δικαιολογείται από την ύπαρξη και συνδρομή παρόντων πραγματικών περιστατικών συγκεκριμένου κινδύνου ματαιώσεως της απαιτήσεως ή επείγουσας περιπτώσεως της παρούσας στιγμής, ενώ η πάροδος του χρόνου για την άσκηση τακτικής αγωγής θα επιφέρει ουσιώδη βλάβη στο αντικείμενο του δικαιώματος (ΜΠρΑθ 4205/2016 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠΛαμ 215/2015, ΜΠΑΘ 4901/2012 ΤΝΠ Νόμος).
Πάντως, κατ' άρθρο 281 Α.Κ., η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, "καλή πίστη" θεωρείται η συμπεριφορά του χρηστού και συνετού ανθρώπου, που επιβάλλεται κατά τους συνηθισμένους τρόπους ενεργείας, ενώ ως κριτήριο των "χρηστών ηθών" χρησιμεύουν οι ιδέες του κατά γενική αντίληψη χρηστώς και εμφρόνως σκεπτόμενου ανθρώπου. Για την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, δεν αρκεί καταρχήν μόνη η επί μακρό χρόνο αδράνεια του δικαιούχου να ασκήσει το δικαίωμά του, ούτε η καλόπιστη πεποίθηση του υπόχρεου ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα κατ' αυτού ή ότι δεν πρόκειται τούτο να ασκηθεί, ούτε κατ' ανάγκην από την άσκησή του να δημιουργούνται απλώς δυσμενείς ή και αφόρητες επιπτώσεις για τον υπόχρεο, αλλά απαιτείται κατά περίπτωση συνδυασμός των ανωτέρω και γενικώς η συνδρομή ιδιαίτερων περιστάσεων, αναγομένων στη συμπεριφορά τόσο του δικαιούχου όσο και του υπόχρεου, εφόσον όμως αυτή του τελευταίου τελεί σε αιτιώδη σχέση με εκείνη του δικαιούχου και δεν είναι άσχετη με αυτήν, ώστε η άσκηση του δικαιώματος να αποβαίνει αντίθετη στις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου (ΟλΑΠ 33/2005 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 207/2014 ΤΝΠ Νόμος). Έτσι, το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικώς όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου που προηγήθηκε ή η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ή οι περιστάσεις που μεσολάβησαν, χωρίς κατά Νόμο να εμποδίζουν τη γένεση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος, καθιστούν μη ανεκτή τη μεταγενέστερη άσκησή του, κατά τις περί Δικαίου και Ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, αφού τείνουν στην ανατροπή καταστάσεως που δημιουργήθηκε υπό ορισμένες ειδικές συνθήκες και διατηρήθηκε για πολύ χρόνο με το επακόλουθο να συνεπάγεται επαχθείς συνέπειες για τον υπόχρεο. Απαιτείται, δηλαδή, για να χαρακτηριστεί καταχρηστική η άσκηση του δικαιώματος, να έχει δημιουργηθεί στον υπόχρεο, από τη συμπεριφορά του δικαιούχου σε συνάρτηση με εκείνη του υπόχρεου, και μάλιστα ευλόγως, η πεποίθηση ότι ο δικαιούχος δεν πρόκειται να ασκήσει το δικαίωμά του. Απαιτείται, ακόμη, οι πράξεις του υπόχρεου και η υπ' αυτού δημιουργηθείσα κατάσταση, που συνεπάγεται ιδιαιτέρως επαχθείς για τον ίδιο επιπτώσεις, να τελούν σε ουσιώδη σχέση με την προηγούμενη συμπεριφορά του δικαιούχου. Το ζήτημα δε, αν οι συνέπειες, που συνεπάγεται η άσκηση του δικαιώματος, είναι επαχθείς για τον υπόχρεο, πρέπει να αντιμετωπίζεται σε συνάρτηση με τις αντίστοιχες συνέπειες που μπορεί να επέλθουν σε βάρος του δικαιούχου από την παρακώλυση της ικανοποιήσεως του δικαιώματος του (ΑΠ 521/2011 ΤΝΠ Νόμος, ΕφΑθ 2154/2011 ΕΔικΠολ 2012/70). Επομένως, εκ του άρθρου 281 Α.Κ., προκύπτει ότι τάσσονται ως αντικειμενικά κριτήρια ασκήσεως των δικαιωμάτων: (α) η καλή πίστη, δηλαδή η στον έντιμο και εχέφρονα άνθρωπο υπαγορευόμενη συμπεριφορά, (β) ή τα χρηστά ήθη, δηλαδή οι ιδέες του κατά γενική αντίληψη ηθικού και συνετού, μέσου κοινωνικού ανθρώπου, (γ) ή ο εγκείμενος στο δικαίωμα κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του και απαγορεύεται η άσκησή του, όταν υπερβαίνει ολοφάνερα τα τασσόμενα με τα κριτήρια αυτά ακραία όρια, είτε διότι προηγήθηκε μακρά αδράνεια του δικαιούχου που δημιούργησε εύλογη πεποίθηση στον υπόχρεο ότι δεν θα είχε ασκηθεί το δικαίωμα, του οποίου η άσκηση πλέον συνεπάγεται δυσανάλογα μεγαλύτερη ζημία για τον δικαιούχο από την ωφέλεια που προσδοκά από την άσκησή του ο υπόχρεος (ΟλΑΠ 2101/1984), είτε διότι η προηγηθείσα της ασκήσεως του δικαιώματος συμπεριφορά του δικαιούχου καθ' εαυτή και η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά το μεσολαβήσαν χρονικό διάστημα δεν δικαιολογούν επαρκώς τη μεταγενέστερη άσκησή του, από την οποία προκύπτει προφανής υπέρβαση των ορίων της καλής πίστεως (ΟλΑΠ 62/1990), είτε για άλλους λόγους, εφόσον τα προβαλλόμενα και αποδεικνυόμενα με αυτοτελή ισχυρισμό πραγματικά περιστατικά μπορούν να υπαχθούν σε μία από τις προαναφερόμενες περιπτώσεις υπερβάσεως των ανεκτών από το Νόμο ορίων ασκήσεως του δικαιώματος (πρβλ. ΟλΑΠ 472/1983). Σημειωτέον, ωστόσο, ότι δεν αποτελεί ισχυρισμό (δικαιοκωλυτική ένσταση) κατ’ άρθρ. 281 Α.Κ. η αμφισβήτηση της υπάρξεως αυτού καθ’ εαυτού του δικαιώματος του ενάγοντας / αιτούντος λόγω είτε μη επελεύσεως των σχετικών δικαιογόνων πραγματικών περιστατικών ή λόγω επελεύσεως δικαιοφθόρων (αποσβεστικών περιστατικών), καθ' ότι το άρθρο 281 Α.Κ. δεν δύναται να αντιταχθεί κατά δικαιωμάτων, αλλά του τρόπου ασκήσεώς τους κατά τις προαναφερόμενες προϋποθέσεις (ΕφΘεσσ 601/2005 ΝοΒ 53/1119), ήτοι η εφαρμογή της προϋποθέτει ότι ο ενιστάμενος καταφάσκει την ύπαρξη του δικαιώματος (ΕφΘεσσ 721/2010 Αρμ 2011/951).
Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 62 εδ. α' ΚΠολΔ, συνάγεται ότι ικανός να είναι διάδικος είναι αυτός που μπορεί να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, ικανότητα δε διαδίκου δεν έχει οιαδήποτε Υπηρεσία του Ελληνικού Δημοσίου, διότι σε αυτήν δεν απονέμεται από κάποια διάταξη Νόμου ικανότητα να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων αυτή ως Υπηρεσία ανεξάρτητη από το Ελληνικό Δημόσιο (ΑΠ 1274/2003 ΤΝΠ Νόμος, ΕφΑθ 6978/1989). Πάντως, όπως ήδη επισημάνθηκε, το άτομο του οποίου η προσωπικότητα θίγεται πρέπει να βρίσκεται σε τυπικό σύνδεσμο με το θιγόμενο περιβαλλοντικό αγαθό και η προσβολή του αγαθού να οδηγεί σε ουσιώδη χειροτέρεψη της ποιότητας ζωής του. Εξάλλου, ως προς το έννομο συμφέρον, ο Δήμος, στα όρια του οποίου υπάγεται η επίδικη έκταση (βλ. και ΣτΕ 533/2017 ΤΝΠ Νόμος), καθώς και ο Δήμαρχος αυτού, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, κάτοικοι του Δήμου και ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας, διαθέτουν έννομο συμφέρον για την άσκηση αιτήσεως, στο βαθμό που επικαλούνται διακινδύνευση της εύρυθμης λειτουργίας της τοπικής κοινωνίας και επιπτώσεις στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, καθ' όσον η, κατ' άρθρο 102 του Συντάγματος, αρμοδιότητά τους για τη διοίκηση των τοπικών υποθέσεων και την προστασία των τοπικών συμφερόντων δεν εξαντλείται απλά στη διεκπεραίωση των διοικητικών υποθέσεων των δημοτών ή γενικότερα των συναλλασσόμενων με τον Δήμο, αλλά περιλαμβάνει και την προάσπιση της κοινωνικής ειρήνης και γαλήνης της τοπικής κοινωνίας, ως έκφανση της δημόσιας τάξεως σε τοπικό επίπεδο, καθώς και την εξασφάλιση της κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας των κατοίκων (ΟλομΣτΕ 671/2021 ΤΝΠ Νόμος). Ωστόσο, κατά τις διατάξεις του Ν. 3852/2010, όπως ισχύουν, αυτές καθ' εαυτές οι Τοπικές Κοινότητες και ήδη Δημοτικές Κοινότητες, στερούνται νομικής προσωπικότητας και δεν έχουν ικανότητα διαδίκου, αφού δεν συνιστούν αυτοτελείς, σε σχέση με τον Δήμο, πρωτοβάθμιους Ο.Τ.Α. (ΣτΕ 48/2023 ΤΝΠ Νόμος, πρβλ. ΣτΕ 2390/2020, 3712/2015). Πάντως, σωματεία, στους καταστατικούς σκοπούς των οποίων περιλαμβάνεται η μέριμνα για τη βελτίωση, την προστασία και την προαγωγή των επαγγελματικών συμφερόντων των επιχειρήσεων μελών τους και των επιχειρηματικών συμφερόντων του αντίστοιχου (τουριστικού κ.λπ.) κλάδου στην εν λόγω περιοχή, επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα, κάτοικοι (βλ. και ΣτΕ 258/2021 ΤΝΠ Νόμος, ΣτΕ 901/2018 ΤΝΠ Νόμος, ΔΕφΑθ-ακυρ. 2222/2019 ΤΝΠ Νόμος), έχουν έννομο συμφέρον, κατ' επίκληση ότι υφίστανται ανεπανόρθωτη ή δυσχερώς επανορθώσιμη βλάβη (ΣτΕ-αναστ. 101/2020 ΤΝΠ Νόμος, βλ. όμως και ΣτΕ 2187/2018 ΤΝΠ Νόμος, ΣτΕ 469/2018 ΤΝΠ Νόμος). Ειδικότερα, για την έγερση των αγωγών προστασίας της προσωπικότητας ως μέσου προστασίας του ζωτικού χώρου, νομιμοποιείται ο χρήστης του συγκεκριμένου στοιχείου του ζωτικού χώρου που υπέστη προσβολή. Αυτό είναι σύμφωνο με το άρθρο 68 ΚΠολΔ που ορίζει ότι δικαστική προστασία δικαιούται να ζητήσει ο έχων έννομο συμφέρον. Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε, ζήτημα δημιουργείται στις περιπτώσεις στις οποίες η προσβολή του ζωτικού χώρου δεν είναι περιορισμένη, αλλά καλύπτει ολόκληρη περιοχή, και πάντως δεν αρκεί ο γενικός ισχυρισμός ότι υπέστη κάποιος τις συνέπειες, αλλά απαιτείται να επικαλεστεί επαπειλούμενη ή πραγματική προσβολή, προκειμένου να γίνει δεκτή η αίτηση του για παροχή έννομης προστασίας και επιπλέον το άτομο του οποίου η προσωπικότητα θίγεται πρέπει να βρίσκεται σε τυπικό σύνδεσμο με το θιγόμενο περιβαλλοντικό αγαθό και η προσβολή του αγαθού να οδηγεί σε ουσιώδη χειροτέρεψη της ποιότητας ζωής του (ΜΠρΡεθυμν 539/2001 DE LEGE 2005/102). Εξάλλου, στο πλαίσιο διευρύνσεως του έννομου συμφέροντος στη σημερινή εποχή, που έχει αναπτυχθεί έντονη δραστηριότητα από μέρους των νομικών προσώπων, έχει επικρατήσει και στη νομολογία η άποψη ότι το δικαίωμα προστασίας του περιβάλλοντος με αίτηση, στο αρμόδιο Δικαστήριο, περί παροχής έννομης προστασίας πρέπει να αναγνωριστεί όχι μόνο στα φυσικά αλλά και τα νομικά πρόσωπα ή άλλους συλλογικούς φορείς, όταν αυτοί ενεργούν ως εκπρόσωποι των ατομικών δικαιωμάτων των μελών τους (ΕφΑθ 1711/1999 Αρμ. 35/484, ΕφΑθ 6805/1987 ΕλλΔ/νη 31/1458, ΜΠρΗρακλ 3064/2008 ΤΝΠ Νόμος). Επίσης, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 73 ΚΠολΔ, το Δικαστήριο εξετάζει αυτεπαγγέλτως τις διαδικαστικές προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων και αυτή του άρθρου 62 ΚΠολΔ, δηλαδή της ικανότητας του να είναι κάποιος διάδικος, η έλλειψη της οποίας καθιστά την αίτηση για παροχή δικαστικής προστασίας απαράδεκτη (ΜΠρΗρακλ-ασφ. 24/2018 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΘεσ 18558/2002). Εκ δε των διατάξεων των άρθρων 68 και 73 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι, μεταξύ των διαδικαστικών προϋποθέσεων διεξαγωγής της δίκης, είναι και η ενεργητική και παθητική νομιμοποίηση των διαδίκων, η ύπαρξη της οποίας ερευνάται σε κάθε στάση της δίκης και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο (ΕΠειρ 133/1987 ΝοΒ 35/1069, ΕφΑθ 6152/1982 ΝοΒ 30/1282). Εξάλλου, η νομιμοποίηση σε στενή έννοια, δηλαδή η ύπαρξη δικαιώματος υπερασπίσεως της υποθέσεως, στην οποία δικάζεται κάποιος, ως ενάγων ή εναγόμενος, ή η εξουσία για διεξαγωγή της δίκης, που αναφέρεται σε συγκεκριμένο δικαίωμα ή έννομη σχέση, συμπίπτει, εκτός ορισμένων εξαιρέσεων (περιπτώσεις, μη υπόχρεων ή μη δικαιούχων διαδίκων), με την ιδιότητα του υποκειμένου του δικαιώματος ή της έννομης σχέσεως. Από τις διατάξεις αυτές, προκύπτει ότι ενεργητικώς μεν νομιμοποιείται να ζητήσει έννομη προστασία εκείνος που ισχυρίζεται ότι είναι δικαιούχος του επιδίκου δικαιώματος, παθητικώς δε εκείνος που, κατά τους ισχυρισμούς του ενάγοντος, μετέχει στην επίδικη έννομη σχέση. Για τη νομιμοποίηση, αρκεί ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι αυτός και ο εναγόμενος είναι τα υποκείμενα της επίδικης έννομης σχέσεως, χωρίς να ασκεί επιρροή αν αυτός είναι αναληθής. Η νομιμοποίηση αυτή, ενεργητική ή παθητική, κατά περίπτωση, πρέπει να υφίσταται κατά την πρώτη συζήτηση στο ακροατήριο και σε ολόκληρη τη διάρκεια της δίκης, έτσι ώστε να είναι δυνατή η έκδοση αποφάσεως από το Δικαστήριο και για να μπορεί να ικανοποιηθεί το δικαίωμα, του οποίου φέρεται δικαιούχος ο διάδικος. Η έλλειψη της νομιμοποιήσεως αυτής, και υπό την ευρεία ακόμη έννοια, δηλαδή των θεμελιωτικών περιστατικών που συνδέουν το διάδικο με το επικαλούμενο δικαίωμα ή την έννομη σχέση, έχει ως συνέπεια την απόρριψη της αγωγής ως απαράδεκτης, λόγω ελλείψεως διαδικαστικής προϋποθέσεως της δίκης (ΑΠ 13/1987 ΕλλΔ/νη 29/114, ΕφΑθ 9544/1998 ΕΕμπΔ 1999/773, ΕφΑθ 2685/1998 ΕλλΔ/νη 39/919, ΕΠειρ 318/1998 ΕλλΔ/νη 39/919). Ενόψει δε της φύσεως της νομιμοποιήσεως, ως διαδικαστικής προϋποθέσεως της δίκης, για κάθε αίτηση παροχής έννομης προστασίας, η από τον εναγόμενο αμφισβήτηση των επικαλούμενων από τον ενάγοντα θεμελιωτικών της νομιμοποιήσεως περιστατικών συνιστά, όχι ένσταση ελλείψεως νομιμοποιήσεως, αλλά άρνηση της βάσεως της αγωγής του ενάγοντος (ΑΠ 954/1997 ΕλλΔ/νη 40/339, ΕφΑθ 4561/2010, ΕφΑθ 5685/1999 ΕλλΔ/νη 41/526, βλ. και ΜΠρΘεσσ 2446/2016). Δηλαδή, για τη θεμελίωση της νομιμοποιήσεως προς διεξαγωγή συγκεκριμένης δίκης, καταρχήν αρκεί ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι αυτός και ο εναγόμενος είναι υποκείμενα της επίδικης έννομης σχέσεως και ειδικότερα ότι ο πρώτος είναι φορέας του επίδικου δικαιώματος και ο δεύτερος της αντίστοιχης υποχρεώσεως (ΑΠ 954/1997 ΕλλΔ/νη 40/339). Αν, τελικώς, προκύψει ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, η αγωγή δεν απορρίπτεται λόγω ελλείψεως νομιμοποιήσεως, αλλά για λόγους ουσιαστικούς, δηλαδή ως αβάσιμη κατ' ουσίαν (ΕΑ 3829/2005, ΜΠρΘεσσ 3452/2016).
Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 686 §6 ΚΠολΔ, όπως ισχύει, «στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων στο Μονομελές Πρωτοδικείο ή στο Ειρηνοδικείο η πρόσθετη παρέμβαση μπορεί να ασκηθεί και προφορικά». Από δε τον συνδυασμό των άρθρων 80 και 68 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την άσκηση πρόσθετης παρεμβάσεως, είναι η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος, το οποίο πρέπει να προσδιορίζεται στο δικόγραφο της παρεμβάσεως κατά τη ρητή διάταξη του άρθρου 81 §1 εδ.β' ΚΠολΔ. Έννομο συμφέρον προς παρέμβαση υπάρχει όταν με αυτήν μπορεί να προστατευθεί δικαίωμα του παρεμβαίνοντος ή να αποτραπεί η δημιουργία σε βάρος του νομικής υποχρεώσεως. Πρέπει, όμως, είτε αυτά να απειλούνται από τη δεσμευτικότητα ή την εκτελεστότητα της αποφάσεως που θα εκδοθεί είτε να υπάρχει κίνδυνος προσβολής τους από τις αντανακλαστικές συνέπειές της. Έτσι, για την άσκηση πρόσθετης παρεμβάσεως, δεν αρκεί η επίκληση -από τον προσθέτως παρεμβαίνοντα- γενικότερων ηθικών ή κοινωνικών συμφερόντων, αλλά απαιτείται η έκβαση της δίκης, στην οποία παρεμβαίνει, να θίγει, από την άποψη του πραγματικού και νομικού ζητήματος, τα έννομα συμφέροντά του (ΑΠ 1341/2013, ΑΠ 422/2011). Ως τρίτος δε, κατά την έννοια της ίδιας διατάξεως του άρθρου 80 ΚΠολΔ, νοείται εκείνος ο οποίος δεν είχε προσλάβει την ιδιότητα του διαδίκου με οποιονδήποτε τρόπο στην αρχική δίκη ή σε στάδιο προηγούμενης δίκης επί της υποθέσεως (ΑΠ 433/2020 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 1329/2017, ΑΠ 611/2013, ΑΠ 1171/2012 /περί αυτοτελούς πρόσθετης παρεμβάσεως βλ. ΜΠρΛαμ-ασφ. 157/2021 ΤΝΠ Νόμος).
Εν προκειμένω, με την υπ' αριθμ. καταθέσεως Μασφ …/01-06-2023 κρινόμενη αίτηση, κατ' εκτίμηση του περιεχομένου του εν λόγω εισαγωγικού της δίκης δικογράφου [όπως παραδεκτώς διορθώθηκε αλλά μόνον ως προς τα εσφαλμένα εκ παραδρομής αναγραφόμενα στην αίτηση στοιχεία που αφορούν αποκλειστικώς στις δεύτερη και τρίτη εκ των καθ' ων η αίτηση, σύμφωνα με δηλώσεις στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων τους και με το σημείωμά τους (με την επισήμανση, όμως, ότι είναι απαράδεκτες οι διορθώσεις ως προς την επωνυμία της πρώτης καθ' ης η αίτηση, καθ' ότι άγουν σε μεταβολή προσώπου διαδίκου που δεν κλητεύθηκε για τη δίκη κατά τα κατωτέρω αναλυτικώς αναφερόμενα)], οι αιτούντες, επικαλούμενοι έννομο συμφέρον (ως μόνιμοι και περιοδικοί -κατέχοντας ακίνητη περιουσία- κάτοικοι του Οικισμού της Καλαμιάς, Δ.Ε. Κοζάνης του Δήμου Κοζάνης), εκθέτουν -μεταξύ άλλων- και τα εξής: Ότι, στα τέλη Απριλίου 2023, διαπιστώθηκε ότι χωματουργικά μηχανήματα εκκινούσαν προκαταρκτικές χωματουργικές εργασίες πολύ κοντά στο χωριό τους και ότι ταυτοχρόνως φορτηγά οχήματα άρχισαν να ξεφορτώνουν χιλιάδες φωτοβολταϊκά πάνελ σε παλαιό σταβλική εγκατάσταση πλησίον του χωριού, ώστε να ξεκινήσουν άμεσα την τοποθέτησή τους, μετά την επιπεδοποίηση της προς εγκατάσταση εκτάσεως με βαρέα εκσκαφικά μηχανήματα (μπουλντόζες, γκρέιντερ κ.λπ.). Ότι ήταν μεν γνωστό ότι σχεδιαζόταν η εγκατάσταση ενός τεράστιου φωτοβολταϊκού σταθμού (Φ/Σ), όμως σε καμία περίπτωση οι αιτούντες δεν γνώριζαν ότι χωροθετείται σε απόσταση 2-30 μέτρων από τις οικίες τους και 4-5 μέτρων από τα όρια του Οικισμού τους και δη μολονότι πρόκειται για Οικισμό υφιστάμενο προ του 1923 (οπότε σε ακτίνα 500 μ. από τα όριά του δεν επιτρέπεται η εγκατάσταση δραστηριοτήτων ούτε και χαμηλής οχλήσεως, όπως είναι ο υπό κρίση Φ/Σ.) και ότι τοιουτοτρόπως όλο το χωριό περί κυκλώνεται από τον επίδικο Φ/Σ, που καταλαμβάνει συνολική έκταση 739.111,76 τ.μ. Ότι, κατόπιν μεθοδεύσεων εκ μέρους του φορέα υλοποιήσεως για την επίτευξη της αδειοδοτήσεώς του, έγινε παράνομη κατάτμηση του ενιαίου έργου σε τρία υποτιθέμενα διακριτά φωτοβολταϊκά πάρκα, με σκοπό την αποφυγή της αξιολογήσεως των σωρευτικών - συνεργιστικών τους επιπτώσεων λόγω δημιουργίας τεράστιου Φ/Σ, εξέλιξη που θα εκμηδενίσει την αξία των ιδιοκτησιών των αιτούντων, οδηγώντας τους σε εγκατάλειψη των εστιών τους. Ότι, παρά τις διαμαρτυρίες τους αφενός προς τους εκπροσώπους της Εταιρείας που έχει αναλάβει την κατασκευή του Φ/Σ (που είναι η ίδια η οποία είχε αρχικώς αιτηθεί την αδειοδότησή του, πωλώντας εν συνεχεία τις οικείες άδειες σε θυγατρική πολυεθνικού Ομίλου) και αφετέρου προς τις τοπικές Αρχές (Δήμο Κοζάνης και Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας), ωστόσο, η στάση των καθ' ων, δια των προστηθέντων τους, ήταν αδιάλλακτη με σκοπό την κατασκευή του εν λόγω φωτοβολταϊκού έργου. Ότι οι επίδικοι Φ/Σ χωροθετούνται εντός της ζώνης των 500 μέτρων από τα όρια του Οικισμού της Καλαμιάς (που είναι προϋφιστάμενος του 1923), κατά παράβαση του άρθρου 9 του Π.Δ. της 2-13.3.1981, κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στην υπό κρίση αίτηση [κι επομένως δεν ισχύει η εντός των από Οκτώβριο 2020 Μελετών Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Μ.Π.Ε.) των επίδικων Φ/Σ επίκληση ότι το εν λόγω έργο είναι χαμηλής οχλήσεως και συνεπώς δεν βρίσκουν εφαρμογή οι περιορισμοί αποστάσεων που προκύπτουν από το άρθρο 7 παρ.3 του από 24.4.1985 Π.Δ. (Φ.Ε.Κ. Δ’ 181) όπως τροποποιήθηκε με το από 16.5.1989 Π.Δ. (Φ.Ε.Κ. Δ’ 293), οι οποίοι εφαρμόζονται στις περιπτώσεις έργων μέσης και υψηλής οχλήσεως)]. Ότι η συνολική έκταση των γηπέδων εγκαταστάσεως των επίδικων Φ/Σ επιφάνειας 739.111,76 τ.μ., είναι μεγαλύτερη από την έκταση του ίδιου του Οικισμού, που ανέρχεται σε 680.000 περίπου τ.μ., επιφέροντας επιδείνωση στο οικιστικό περιβάλλον του σε ευθεία αντίθεση με το άρθρο 24 του Συντάγματος και προσβάλλοντας την προσωπικότητά των αιτούντων. Ότι, επειδή, όπως επισημάνθηκε, οι Φ/Σ των τριών καθ' ων εταιρειών αποτελούν ουσιαστικά ένα ενιαίο έργο, που έχει παρανόμως κατατμηθεί σε τρεις «διακριτούς» φωτοβολταϊκούς σταθμούς (αφού ανήκουν στον ίδιο φορέα υλοποιήσεως και ακολουθήθηκε ταυτόχρονη αδειοδοτική διαδικασία, κατά τα ειδικώς αναγραφόμενα στην κρινόμενη αίτηση), με σκοπό την αποφυγή εκτιμήσεως των συνεργιστικών - σωρευτικών επιπτώσεων του ενιαίου έργου στο περιβάλλον της περιοχής εγκαταστάσεως, στοιχειοθετείται παράβαση υπ’ αριθμ. ΥΠΕΝ/ΔΙΠΑ/53510/3616 από 15.5.2023 Αποφάσεως του Υφυπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Φ.Ε.Κ. τ.Β’ 3327/19.5.2023 αφού άπαντες οι επίδικοι σταθμοί θα χρησιμοποιήσουν κοινές υποδομές και κοινή διασύνδεση (ήτοι κοινή οδοποιία προσβάσεως, κοινό υποσταθμό ανυψώσεως τάσεως και κοινό υπόγειο δίκτυο μέσης και υψηλής τάσεως) και, επιπροσθέτως, τα γήπεδα εγκαταστάσεως των επίδικων σταθμών είναι απολύτως εφαπτόμενα και χωροθετούνται σε απόσταση 4-5 μέτρων από τον εν λόγω Οικισμό. Ότι η τοπική κοινωνία δεν είχε τη δυνατότητα να αντιληφθεί ουσιαστικά το μέγεθος της σχεδιαζόμενης επεμβάσεως, προκειμένου να συμμετάσχει στη διαδικασία δημόσιας διαβουλεύσεως της μίας και ενιαίας Μ.Π.Ε. που θα έπρεπε να είχε συνταχθεί, αφού ιδίως για τον Φ/Σ της 3ης εκ των καθ' ων δεν προβλέπεται καν διαδικασία δημόσιας διαβουλεύσεως, λόγω του ότι υπήχθη στην Κατηγορία Β’ δια της επικαλούμενης ως παράνομης κατατμήσεώς του και ότι, μάλιστα, στις γενόμενες Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων των επίδικων Φ/Σ έχει αποκρυβεί η απόστασή τους από τον Οικισμό κατά παράβαση του άρθρου 11 και του Παραρτήματος II του Ν. 4014/2011, σε συνδυασμό με την Υ.Α. 170225/2014 (Β' 135), κατά τα ειδικώς αναφερόμενα στην ένδικη αίτηση, και ότι τοιουτοτρόπως δεν γίνεται λόγος για τις επιπτώσεις των φωτοβολταϊκών πάνελς στο οικιστικό και το φυσικό περιβάλλον, παρότι σχεδιάζεται να εγκασταταθούν σε απόσταση μόλις ολίγων μέτρων από οικίες, οπότε θα υπάρξει απόλυτη γειτνίαση των επίδικων Φ/Σ με τον Οικισμό, με αποτέλεσμα να μην έχουν αξιολογηθεί, από την αρμόδια Περιβαλλοντική Αρχή, οι πραγματικές επιπτώσεις τους στο τοπίο, στο οικιστικό περιβάλλον, στις οικονομικές δραστηριότητες, στην αξία των ιδιοκτησιών, στην προσωπικότητα και στην καθημερινή ζωή των κατοίκων, κατά παράβαση του άρθρου 24 του Συντάγματος και της συνταγματικώς κατοχυρωμένης αρχής της προλήψεως και της προφυλάξεως, επίσης κατά καταστρατήγηση των αρχών της αειφορίας και της βιώσιμης ανάπτυξης (που επιτάσσουν όπως η οικονομική δραστηριότητα ασκείται και αναπτύσσεται υπό το πρίσμα της προστασίας του περιβάλλοντος και του «ζωτικού χώρου» των πολιτών, ώστε σε κάθε περίπτωση να διασφαλίζεται η ισόρροπη σχέση μεταξύ εκμεταλλεύσεως και εξελίξεως των οικοσυστημάτων χάριν και των επομένων γενεών) σε συνάρτηση και με την αρχή του «πολεοδομικού και οικιστικού κεκτημένου». Ότι, ειδικότερα, η εν προκειμένω σκοπούμενη εγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων φωτοβολταϊκών πάνελς σχεδόν εξ ολοκλήρου εντός της Ζώνης των 500 μ. από τα όρια του Οικισμού και δη σε έκταση που υπερβαίνει την ίδια την έκταση του εν λόγω Οικισμού, συνιστά ανεπίτρεπτη προσβολή του δικαιώματος της προσωπικότητας των κατοίκων, επιδείνωση των όρων διαβιώσεως, υποβάθμιση / αλλοίωση του υπάρχοντας φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος, καθώς και σημαντική μείωση των αξιών των ιδιοκτησιών, κατά παράβαση όλων των προαναφερόμενων αρχών και διατάξεων του Συντάγματος και της κείμενης Εθνικής και Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας (άρθρο 191 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης / ΣΛΕΕ). Ότι, επίσης, συντρέχει επείγουσα περίπτωση και επικείμενος κίνδυνος για τη λήψη των αιτούμενων ασφαλιστικών μέτρων και δη για τη μη συνέχιση και τη μη πραγματοποίηση των προκαταρκτικών αλλά και των κυρίως εργασιών εγκαταστάσεως των φωτοβολταϊκών σταθμών των καθ' ων εταιρειών στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ – ΚΑΛΑΜΙΑ», στα όρια του Οικισμού της Καλαμιάς (βάσει των ήδη εκδοθεισών υπ’ αριθ. πρωτ. .../24.3.2023 και .../8.5.2023 εγκρίσεων εργασιών δόμησης μικρής κλίμακας και με επίκληση εκ μέρους των αντιδίκων τους ότι τα γήπεδα εγκαταστάσεως των επίδικων Φ/Σ έχουν παραχωρηθεί έναντι ανταλλάγματος από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων / ΥΠΑΑΤ, δια των υπ’ αριθμ. πρωτ.... από 15.3.2023 και... από 15.3.2023 Αποφάσεων παραχωρήσεως -με τίμημα- της χρήσεως ακινήτων, με σκοπό την εγκατάσταση φωτοβολταϊκού πάρκου, αποφάσεις που όμως ουδόλως επηρεάζουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο, δεδομένου ότι ο Οικισμός είναι προϋφιστάμενος του 1923 και άρα σε ακτίνα 500 μέτρων από τα όριά του δεν επιτρέπεται να εγκατασταθεί δραστηριότητα, όπως οι επίδικοι Φ/Σ, αφού ο περιορισμός αυτός δεσμεύει όλες τις Διοικητικές Αρχές που εκδίδουν κάθε είδους σχετική άδεια. Ενόψει όλων των προεκτεθέντων, οι αιτούντες ζητούν να απαγορευθεί προσωρινώς στις καθ' ων και στους προστηθέντες αυτών να πραγματοποιήσουν οποιαδήποτε εργασία επιπεδοποιήσεως, εκσκαφών, διενέργειας δοκιμαστικών τομών, τοποθετήσεως οικίσκων ή λοιπού εξοπλισμού και εγκαταστάσεως φωτοβολταϊκών πάνελς [και δη, κατόπιν παραδεκτών διορθώσεων, ως προς τη δεύτερη καθ' ης, εντός του γηπέδου εγκαταστάσεως του φωτοβολταϊκού σταθμού ισχύος 19,9843 MW με Βεβαίωση Παραγωγού 1075/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ» (με τις αναλυτικώς αναγραφόμενες στην αίτηση συντεταγμένες, όπως αναφέρονται στην υπ’ αριθ. πρωτ. .../8,3.2022 τροποποιητική Α.Ε.Π.Ο. της Α.Δ.Η.Δ.Μ.), ως προς την πρώτη καθ' ης, εντός του γηπέδου εγκαταστάσεως του φωτοβολταϊκού σταθμού ισχύος 19,9843 MW με Βεβαίωση Παραγωγού 1087/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ» (με τις αναλυτικώς αναγραφόμενες στην αίτηση συντεταγμένες, όπως αναφέρονται στην υπ’ αριθ. πρωτ. .../24.12.2020 Α.Ε.Π.Ο. του Συντονιστή της Α.Δ.Η.Δ.Μ.), ως προς την τρίτη καθ' ης, εντός του γηπέδου εγκαταστάσεως του φωτοβολταϊκού σταθμού ισχύος 4,996 MW με βεβαίωση Παραγωγού …/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ» (με τις αναλυτικώς αναγραφόμενες στην αίτηση συντεταγμένες, σύμφωνα με την υπ’ αριθ. πρωτ. …/15.4.2021 Απόφαση Υπαγωγής σε Π.Π.Δ. του Συντονιστή της ΔΙΠΕΧΩΣ της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας), επίσης να απαγγελθεί κατά των καθ’ ων χρηματική ποινή ύψους δεκαπέντε χιλιάδων ευρώ (15.000,00€) για κάθε μελλοντική διατάραξη, καθώς και να καταδικασθούν σε καταβολή των εν γένει δικαστικών εξόδων των αιτούντων.
Με αυτό το περιεχόμενο και αιτήματα, η υπ' αριθμ. καταθέσεως Μασφ …. / 01-06-2023 υπό κρίση αίτηση [όπως παραδεκτώς διορθώθηκε αλλά μόνον ως προς εσφαλμένα εκ παραδρομής αναγραφόμενα στην αίτηση στοιχεία που αφορούν αποκλειστικώς στις δεύτερη και τρίτη εκ των καθ' ων η αίτηση, σύμφωνα με δηλώσεις στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων τους και με το σημείωμά τους (όμως, είναι απαράδεκτες οι διορθώσεις ως προς την επωνυμία της πρώτης καθ' ης η αίτηση, καθ' ότι άγουν σε μεταβολή προσώπου διαδίκου που δεν κλητεύθηκε για τη δίκη κατά τα κατωτέρω αναλυτικώς αναφερόμενα)] παραδεκτώς (η αίτηση) εισάγεται ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, που έχει δικαιοδοσία για την εκδίκαση της υποθέσεως (καθ' ότι πρόκειται για διαφορά ιδιωτικού Δικαίου, επιδιώκεται δε η προστασία των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων των αιτούντων με ασφαλιστικά μέτρα κατ' επίκληση επείγοντος λόγου και όχι η προσβολή -με αίτημα την ακύρωση- Διοικητικής Πράξεως, για την οποία άλλωστε αρμόδια τυγχάνουν τα Διοικητικά Δικαστήρια), η δε ανάγκη χρήσεως των περιβαλλοντολογικών αγαθών είναι διαρκής, απρόβλεπτη, πολυπρόσωπη και η χρήση αυτή ικανοποιεί μαζική κοινωνική ανάγκη (ΑΕΔ 1997 ΕλλΔ/νη 32/1480, ΠΠρΜυτιλ- ασφ. 207/2005 ΤΝΠ Νόμος, ΠΠρΑθ 1026/1994 ΑρχΝ 1995/59, ΜΠρΗρακλ- ασφ. 24/2018 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΡοδ-ασφ. 2046/2009 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΗρακλ 3064/2008 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΧαλκ 1133/2008 ΧρΙΔ 2011/21, ΜΠρΑλεξ 1082/2008 Δίκη 2009/841, ΜΠρΒολ 2785/2003 Αρμ 2004/679, ΜΠρΚαλαμ 109/2003 ΝοΒ 2004/1246, ΜΠρΚορινθ 2536/2001 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΡεθυμν 539/2001 DE LEGE 2005/102). Συγκεκριμένα, η εν προκειμένω απαίτηση των -εχόντων έννομο συμφέρον- αιτούντων δεν έχει περιουσιακό περιεχόμενο, αφού δεν ζητείται η καταψήφιση σε αυτούς χρηματικού ποσού, οπότε το παρόν Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να δικάσει την κρινόμενη αίτηση, καθ' όσον όλες οι διαφορές που προκύπτουν από την προσβολή του δικαιώματος της προσωπικότητας και δεν έχουν περιουσιακό χαρακτήρα, όπως είναι η αξίωση για άρση της προσβολής και για παράλειψή της στο μέλλον, ανήκουν στη δικαιοδοσία των Πολιτικών Δικαστηρίων [ενώ, εκ των άρθρων 105 και 106 ΕισΝΑΚ σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 1, 2 και 9 παρ. 1 του Ν. 1406/1983, προκύπτει ότι από 11.6.1985 και εφεξής οι απαιτήσεις για υλική αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από την παράνομη και υπαίτια προσβολή προσωπικότητας εξαιτίας προσβολής της λόγω παρεμποδίσεως ατόμου να κάνει ελεύθερη χρήση κοινοχρήστου πράγματος με συγκεκριμένες υλικές πράξεις Δημοσίου, Δημοτικού ή Κοινοτικού οργάνου που δεν έχουν νομικό έρεισμα, υπάγονται στη δικαιοδοσία των Διοικητικών Δικαστηρίων (ΕιρΘεσσ-ασφ. 4694/2011 Αρμ 2011/987)]. Επίσης, το παρόν Δικαστήριο είναι αρμόδιο καθ' ύλην και κατά τόπον, κατά την προκειμένη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (ΚΠολΔ 686 επ.). Περαιτέρω, απορριπτέα ως μη νόμιμη κρίνεται η (εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση και του προσθέτως παρεμβαίνοντος Ελληνικού Δημοσίου) προβαλλόμενη ένσταση περί απαραδέκτου και περί μη νόμιμης λήψεως ασφαλιστικών μέτρων κατά κατόχων Βεβαιώσεων Παραγωγής Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (Α.Π.Ε.), κατ' επίκληση διατάξεων για τη Δ.Ε.Η. (προ της μετατροπής της σε Α.Ε., σύμφωνα με το Π.Δ. 333/2000, εκδοθέν δυνάμει της §1 του άρθρου 43 του Ν. 2773/1999) και δη βάσει των άρθρων 37 του Β.Δ. 28/28.1.1951 (κατ’ εξουσιοδότηση του άρθρου 1 §2 του Ν. 1468/1950), 1 του Ν. 2773/1999, 9 §7 του Ν. 2941/2001, 1 του Ν. 3468/2006 ως ισχύει μετά την τροποποίησή του με τον Ν. 3851/2010 και ακολούθως με τον Ν. 4951/2022 (άρθρο 11 §5). Ειδικότερα, η διάταξη του άρθρου 9 §7 του Ν. 2941/2001 αναφέρεται ειδικώς στην αναγκαστική εκτέλεση, ορίζοντας ότι «δεν χωρεί αναγκαστική εκτέλεση ούτε λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατά των παγίων στοιχείων του ενεργητικού της Δ.Ε.Η. Α.Ε. ή κατά των εκτελούμενων από τη Δ.Ε.Η. Α.Ε. έργων ή εγκαταστάσεων που είναι απαραίτητα για την άσκηση των δραστηριοτήτων κοινής ωφέλειας, που σχετίζονται με την παροχή υπηρεσιών παραγωγής, μεταφοράς, διανομής και προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας, οι οποίες διενεργούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 2773/1999» και άρα δεν αφορά σε απαγόρευση λήψεως εν γένει ασφαλιστικών μέτρων, που θα αντέβαινε, άλλωστε, στο Συνταγματικό δικαίωμα παροχής δικαστικής προστασίας. Επίσης, κατά την παρ. 3 του άρθρου 11 του Ν. 3468/2006, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 4 (ένταξη και σύνδεση σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε.) Ν. 3851/2010 (Φ.Ε.Κ. Α’ 85/04-06-2010), προβλέπεται μεν ότι για τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής από Α.Π.Ε. και τα έργα σύνδεσής τους με το Σύστημα ή το Δίκτυο, εφαρμόζονται αναλόγως, υπέρ του κατόχου της άδειας παραγωγής, οι διατάξεις της παρ. 8 του άρθρου 9 του Ν. 2941/2001 (Φ.Ε.Κ. 201 Α’), που ορίζουν ότι οι διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 4 του Ν. 1468/1950 (Φ.Ε.Κ. 169 Α’) (ειδικώς για αναγκαστική απαλλοτρίωση και εμπράγματα δικαιώματα), του άρθρου 37 του Β.Δ. της 28ης Ιανουάριου 1951 (Φ.Ε.Κ. 35 Α’) (για μη εφαρμογή της ενώπιον Ειρηνοδίκη εξαιρετικής διαδικασίας προσωρινών μέτρων κατά εκτελουμένων έργων ή εγκαταστάσεων και δη για ζήτημα νομής και κατοχής για το οποίο δεν πρέπει να παρακωλύεται η εκτέλεση έργων κοινής ωφελείας, όχι όμως και ασφαλιστικά μέτρα για προστασία άλλων δικαιωμάτων και δη του δικαιώματος της προσωπικότητας κατ' άρθρο 57 Α.Κ. και των μετά τούτου συνοδευομένων εννόμων αγαθών, ΠΠρΑθ-ασφ. 48/2002), των άρθρων 12, 13 και 14 του Α.Ν. 1672/1951 (Φ.Ε.Κ. 36 Α’) (αντιστοίχως, για χρησιμοποίηση οδών, διάβαση γραμμών και καλωδίων, σύσταση δουλειών), της παραγράφου 4 του άρθρου 12 του Ν. 4483/1965 (Φ.Ε.Κ. 118 Α’) (για εγκατάσταση υποσταθμού διανομής ηλεκτρικής ενεργείας και βλαπομένης ιδιοκτησίας με καταβολή αποζημιώσεως εφαρμοζομένων των διατάξεων περί αναγκαστικής απαλλοτριώσεως διατηρούντων των ιδιοκτητών και το δικαίωμα εκμισθώσεως), όπως ισχύουν, καθώς και τα υφιστάμενα κατά τη δημοσίευση του Νόμου αυτού προνόμια ή δικαιώματα απαλλοτριώσεως ακινήτων, συστάσεως δουλειών, χρήσεως οδών, πλατειών, πεζοδρομίων, διέλευσης γραμμών ή καλωδίων ή διανοίξεως υπόγειων σηράγγων ή εκτελέσεως υπέργειων ή υπόγειων εργασιών, τοποθέτησης στύλων, εγκατάστασης υποσταθμών, που είναι αναγκαίες για την κατασκευή, συντήρηση, επισκευή, εκμετάλλευση, ανάπτυξη και διατήρηση της λειτουργικής και τεχνικής αρτιότητας του Συστήματος Μεταφοράς και του Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας, κυριότητας της Δ.Ε.Η., και εν γένει την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και παροχή υπηρεσιών ή άσκηση δραστηριοτήτων κοινής ωφέλειας παραμένουν σε ισχύ και εφαρμόζονται αναλόγως και υπέρ του Διαχειριστή Συστήματος Ηλεκτρικής Ενέργειας, ωστόσο, δεν απαγορεύεται αίτηση και μάλιστα για την προστασία των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων. Εξάλλου, ακόμη κι αν ήθελε θεωρηθεί ότι περιλαμβάνεται τέτοια απαγόρευση ασφαλιστικών μέτρων, ωστόσο πλέον οι διατάξεις με τις οποίες η Δ.Ε.Η. απολάμβανε των δικαστικών προνομίων του Δημοσίου, έρχονται σε αντίθεση με τις διατάξεις του Ν. 2773/1999 και του Π.Δ. 333/2000, με τις οποίες αυτή μετατράπηκε σε Ανώνυμη Εταιρεία και λειτουργεί πλέον κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, αναπτύσσοντας επιχειρηματική δραστηριότητα, αφού έχει ως σκοπό την άσκηση εμπορικής και βιομηχανικής δραστηριότητας στον τομέα της ενέργειας, δυναμένη για την επίτευξη του σκοπού της να προβαίνει, μεταξύ άλλων, σε ανάληψη κάθε εμπορικής ή άλλης δραστηριότητας και στη διενέργεια κάθε υλικής πράξεως ή δικαιοπραξίας άμεσα ή έμμεσα συνδεόμενης με τους σκοπούς της Εταιρείας, όπως και να συνάπτει κάθε είδους συμβάσεις ή συμφωνίες με ημεδαπά ή αλλοδαπά φυσικά ή νομικά πρόσωπα και διακρατικούς Οργανισμούς και να συμμετέχει στο κεφάλαιο υφιστάμενων ή ιδρυόμενων Εταιρειών, να δανειοδοτεί τις Εταιρείες αυτές και να εγγυάται υπέρ αυτών (ΑΠ 1764/2014 ΧρΙΔ 2015/288). Επομένως, εφόσον η Δ.Ε.Η., από 1-1-2001, έχει μετατραπεί σε Ανώνυμη Εταιρεία, που λειτουργεί με βάση τους κανόνες του ιδιωτικού Δικαίου και με όρους ελεύθερης αγοράς και έχει ως σκοπό την άσκηση εμπορικής και βιομηχανικής δραστηριότητας στον τομέα της ενέργειας και επιπλέον με τους άνω Νόμους 2773/1999 και 4001/2001 έχει απελευθερωθεί η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα στους τομείς παραγωγής και εμπορίας ηλεκτρικής ενέργειας, ώστε η Δ.Ε.Η. να είναι ισότιμη πλέον με κάθε άλλη Ανώνυμη Εταιρεία που παρέχει ηλεκτρική ενέργεια αναπτύσσοντας επιχειρηματική δραστηριότητα με ανταγωνιστικούς όρους, δεν δικαιολογείται να ισχύουν υπέρ αυτής τα προνόμια που προβλέπονται μόνο για το Δημόσιο και Φορείς που ασκούν Δημόσια εξουσία, οπότε δεν ισχύουν ούτε για τις λοιπές Εταιρείες που είναι πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς, σε αντίθετη περίπτωση παραδοχής προνομίων, θα ετίθετο ζήτημα νοθεύσεως του ανταγωνισμού και άνισης μεταχειρίσεως σε σχέση με λοιπές Εταιρείες που παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια (ΕφΛαρ 186/2021 ΤΝΠ Νόμος). Επιπλέον, ειδικώς για την περίπτωση αποκλεισμού της δυνατότητας ασκήσεως αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων (πολλώ δε μάλλον κατ' επίκληση παραβιάσεως δικαιωμάτων εκ της προσωπικότητας και για προστασία του περιβάλλοντος), θα ετίθετο ζήτημα στερήσεως του Συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος παροχής έννομης προστασίας από τα Δικαστήρια σε κάθε πρόσωπο προς προάσπιση δικαιωμάτων και εννόμων συμφερόντων του. Επομένως, εν προκειμένω, δεδομένου ότι οι καθ' ων είναι Ανώνυμες Εταιρείες και λειτουργούν κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας (όπως και η Δ.Ε.Η. μετά τη μετατροπή της σε Ανώνυμη Εταιρεία), δεν απολαμβάνουν προνομίων (ΑΠ 1764/2014, ΕφΛαρ 186/2021, ΜΠρΠατρ 211/2022 ΤΝΠ Νόμος), που αφορούν σε φορολογικής φύσεως ατέλειες και σε δικαστικά, δικονομικά (και όχι ουσιαστικού Δικαίου) προνόμια του Δημοσίου (ΑΕΔ 28/12 ΕλλΔνη 54/76, ΑΠ 1764/2014 ΕλλΔ/νη 56/1402, ΑΠ 1444/2011 ΕλλΔ/νη 53/455, ΑΠ 1405/08 ΕλλΔ/νη 50/1384, ΑΠ 1694/06 ΕλλΔ/νη 49/1389, ΑΠ 74/03 ΕλλΔ/νη 44/1291, ΕφΑθ 2063/2022 ΤΝΠ Νόμος), ούτε, άλλωστε, είναι κατά Νόμο δυνατή η απαγόρευση ασκήσεως αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων και δη για την προστασία του δικαιώματος της προσωπικότητας (άρθρ. 57 Α.Κ.) και των μετά τούτου συνοδευομένων εννόμων αγαθών της ζωής, υγείας, προστασίας περιβάλλοντος κ.λ.π. περί των οποίων προνοεί το άρθρο 732 ΚΠολΔ, οι δε ανωτέρω διατάξεις που θεσπίζουν εξαιρετικό Δίκαιο, αφού καθιερώνονται διαδικαστικά προνόμια, είναι ατενώς ερμηνευτέες και δεν είναι δεκτικές διασταλτικής ερμηνείας ή αναλόγου επεκτάσεως (ΠΠρΑθ-ασφ. 48/2002). Εξάλλου, δεδομένου ότι οι εν προκειμένω καθ' ων είναι Ανώνυμες Εταιρείες, τίθεται ζήτημα σε σχέση προς πλείονες διατάξεις και δη ως προς τα άρθρα 4 §§1-2 του Συντάγματος (περί ισότητας του Νόμου και έναντι αυτού) και 20 §1 του Συντάγματος (περί παροχής έννομης προστασίας από τα Δικαστήρια, ΜΠρΚαλαβρ 2/2021) και 6 §1 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.) (για το δικαίωμα της δίκαιης δίκης) και 14 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Δ.Σ.Α.Π.Δ. - Ν. 2462/1997) (περί ισότητας όλων ενώπιον των Δικαστηρίων και περί δίκαιης δίκης), κατά δε την έννοια των προαναφερόμενων διατάξεων, η αρχή της ισότητας των διαδίκων, που συνιστά ειδική εκδήλωση της αρχής της ισότητας, επιβάλλει την ίση μεταχείρισή τους από τους Νόμους που προσδιορίζουν τους όρους της δικαστικής προστασίας. Επομένως, διατάξεις Νόμων, με τις οποίες άνευ λόγου αναγνωρίζεται υπέρ ενός διαδίκου ευνοϊκή μεταχείριση ως προς το ανωτέρω δικαίωμα, με αποτέλεσμα να τίθεται αυτός σε θέση πλεονεκτικότερη από εκείνη του αντιδίκου του, είναι ανίσχυρες (ΕιρΠατρ 32/2021 Αρμ 2021/428). Συνεπώς, εν προκειμένω, η επικαλούμενη εφαρμογή προνομίων για τις καθ' ων, αντίκειται στις ως άνω διατάξεις του Συντάγματος, της Ε.Σ.Δ.Α. και του Δ.Σ.Α.Π.Δ., καθ' ότι πρόκειται για Ανώνυμες Εταιρείες, που λειτουργούν κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας και είναι ισότιμες με κάθε άλλη Ανώνυμη Εταιρεία, αναπτύσσοντας και επιχειρηματική δραστηριότητα, με την άσκηση εμπορικής και βιομηχανικής δραστηριότητας στον τομέα της ενέργειας (ΟλΑΠ 11/2008, ΑΠ 1764/2014, ΑΠ 538/2011, ΑΠ 1006/2008 Δ. 39/1106, ΜΠρΚαλαβρ-ασφ. 2/2021), ως προς δε την εκ μέρους τους επίκληση δημοσίου συμφέροντος σχετικά με την παραγωγή ενέργειας, επισημαίνεται ότι επίκληση τούτου γίνεται και από την πλευρά των αιτούντων (κατ' εκτίμηση του εισαγωγικού της δίκης δικογράφου) ως προς επικαλούμενα δικαιώματα ευρύτερης ομάδας προσώπων για παροχή έννομης προστασίας. Περαιτέρω, απορριπτέος ως μη νόμιμος κρίνεται και ο επιμέρους επικουρικώς προβαλλόμενος ισχυρισμός των καθ' ων περί καταχρηστικής ασκήσεως δικονομικού δικαιώματος των αιτούντων ως προς την άσκηση της υπό κρίση αιτήσεώς τους (κατ' επίκληση ότι θα έπρεπε να έχει εισαχθεί στα Διοικητικά Δικαστήρια και δη στο Συμβούλιο της Επικράτειας -για ακύρωση των αδειών- και όχι ενώπιον των Πολιτικών Δικαστηρίων), καθ' ότι, κατά την έννοια του άρθρου 281 Α.Κ., η απαγόρευση της ασκήσεως δικαιώματος υπό τους διαλαμβανόμενους σε αυτήν όρους είναι παραδεκτή, μόνον όταν πρόκειται για δικαιώματα που απορρέουν από διατάξεις ουσιαστικού Δικαίου και όχι από διατάξεις δικονομικού Δικαίου (ΑΠ 683/1999), ο δε ως άνω επικουρικός ισχυρισμός βάλλει κατά δικονομικού δικαιώματος (ΜΠρΑθ 3451/2013 ΤΝΠ Νόμος). Περαιτέρω, η ένδικη αίτηση είναι επαρκώς ορισμένη, απορριπτομένης της αντίθετης αιτιάσεως των καθ' ων η αίτηση και του προσθέτως παρεμβαίνοντος Ελληνικού Δημοσίου περί αοριστίας (κατ' επίκληση ότι δεν γίνεται προσδιορισμός παράνομων ενεργειών ή παραλείψεων των καθ' ων Εταιρειών, ούτε επείγουσας περιπτώσεως, ούτε επικείμενου κινδύνου, ούτε βλάβης, ούτε -ως προς το παρεπόμενο αίτημα- σε τι συνίσταται η διατάραξη), αφού σαφώς γίνεται εκ μέρους των αιτούντων (κατοίκων μονίμως ή περιστασιακώς) παράθεση, στο εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο της αιτήσεως, όλων των αναγκαίων για το ορισμένο αυτής στοιχείων (μεταξύ των οποίων και όλων των προαναφερόμενων στοιχείων (με την επισήμανση ότι ειδικώς το παρεπόμενο αίτημα στηρίζεται -κατ' εκτίμηση του δικογράφου- στο άρθρο 947 §1 ΚΠολΔ και όχι σε σχέση ειδικώς προς τη νομή). Ειδικότερα, στην κρινόμενη αίτηση αναφέρονται και οι επικαλούμενες συνέπεις εκ των επίμαχων έργων και δη ως προς την υποβάθμιση των όρων διαβιώσεώς τους, την αλλοίωση του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος, τη σημαντική μείωση των αξιών των ιδιοκτησιών τους), λοιπά δε επιμέρους ζητήματα αποτελούν αντικείμενο της αποδεικτικής διαδικασίας και της επί της ουσίας κρίσεως της υποθέσεως. Επιπλέον, η εν λόγω αίτηση είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις αναφερόμενες στη μείζονα πρόταση διατάξεις καθώς και σε εκείνες των άρθρων 2 §1, 24 του Συντάγματος, 57 Α.Κ., 176, 731, 732, 947 §1 ΚΠολΔ και, όπως προαναφέρθηκε, είναι κατά Νόμο δυνατή η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ειδικώς και κατά κατόχων Βεβαιώσεων Παραγωγής Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (Α.Π.Ε.), καθ' ότι αντικείμενο της παρούσας δίκης είναι η έρευνα της λόγω των έργων τυχόν προσβολής δικαιωμάτων εκ της προσωπικότητας των αιτούντων με στάθμιση εννόμων αγαθών βάσει των διατάξεων του Συντάγματος και της Νομοθεσίας, που επίσης άπτονται του δημοσίου συμφέροντος. Επισημαίνεται, ακόμη, ότι η αίτηση τυγχάνει νόμιμη, χωρίς να πρόκειται για συλλογική αγωγή με στόχο την υποκατάσταση της προσφυγής στη διοικητική διαδικασία, όπως αβασίμως ισχυρίζονται οι καθ' ων και το προσθέτως παρεμβαίνον Ελληνικό Δημόσιο, αφού αντικείμενο της διοικητικής δίκης είναι η ακύρωση ή μη διοικητικών πράξεων, ενώ αντικείμενο της παρούσας δίκης αποτελεί η διά των εν λόγω διοικητικών πράξεων τυχόν προσβολή των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων των αιτούντων, κατοίκων μονίμως ή περιστασιακώς του εν λόγω Οικισμού. Εξάλλου, στα πλαίσια του -κατ' άρθρο 20 §1- Συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος παροχής δικαστικής προστασίας, είναι έτερο το δικαίωμα προσφυγής ενώπιον των Διοικητικών Δικαστηρίων (για προσβολή διοικητικών πράξεων και προσωρινώς για αναστολή εκτελέσεως αυτών) και έτερο το δικαίωμα ασκήσεως της ένδικης αιτήσεως ενώπιον των Πολιτικών Δικαστηρίων (για προστασία των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων), χωρίς το ένα να αποκλείει το άλλο, αφού πρόκειται για διαφορετικά αντικείμενα και διαφορετικές δικαιοδοσίες. Σημειωτέον, επίσης, ότι κρίνεται απορριπτέος ως νόμω αβάσιμος και ο επιμέρους ισχυρισμός των καθ' ων η αίτηση και του προσθέτως παρεμβαίνοντος Ελληνικού Δημοσίου περί ελλείψεως επείγουσας περιπτώσεως κι επικείμενου κινδύνου (κατ' επίκληση άπρακτης παρελεύσεως τουλάχιστον διετίας από τη γνώση των αιτούντων), καθ' όσον τα εν λόγω στοιχεία του κατεπείγοντος και του κινδύνου θεωρείται ότι υφίστανται διαρκώς σε περίπτωση παρεμποδίσεως της χρήσεως των δικαιωμάτων, που απαρτίζουν την προσωπικότητα (ΜΠρΑθ 1702/2016, ΜΠρΑθ 2122/2007 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΛαρ 3867/2005 Δικ/φία 2005/557, ΜΠρΠατρ 3421/2000 ΤΝΠ Νόμος), ιδία δε σε περίπτωση σοβαρής προσβολής διαφόρων εννόμων αγαθών (ΜΠρΚω-ασφ. 455/2017 ΤΝΠ Νόμος). Εξάλλου, τα αιτούμενα ασφαλιστικά μέτρα δεν προσκρούουν ούτε στον απαγορευτικό κανόνα του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ, καθ' ότι δεν δημιουργούνται αμετάκλητες καταστάσεις που να οδηγούν σε πλήρη ικανοποίηση του δικαιώματος, του οποίου ήδη διώκεται η εξασφάλιση, αφού, στα πλαίσια της προκείμενης διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, πρόκειται για προσωρινή μόνο (όχι οριστική) διακοπή επίδικων εργασιών (επιπεδοποιήσεως, εκσκαφών, διενέργειας δοκιμαστικών τομών, τοποθετήσεως οικίσκων ή λοιπού εξοπλισμού και εγκαταστάσεως φωτοβολταϊκών πάνελς), οπότε δεν δημιουργούνται αμετάκλητες καταστάσεις που οδηγούν σε ολοσχερή ικανοποίηση του δικαιώματος (ΜΠρΑθ-ασφ. 590/2019 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΚορ-ασφ. 346/2018 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΠατρ-ασφ. 303/2017 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΚεφαλ-ασφ. 157/2017 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΑλεξ 1082/2008 Δίκη 2009/841, ΜΠρΣαμ 58/2008 ΤΝΠ Νόμος), απορριπτομένης ως μη νόμιμης της ενστάσεως των καθ' ων η αίτηση και του προσθέτως παρεμβαίνοντος Ελληνικού Δημοσίου περί πλήρους ικανοποιήσεως δικαιώματος. Επομένως, η ένδικη αίτηση πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω και ως προς την ουσιαστική βασιμότητά της.
Από την άλλη πλευρά, με δηλώσεις στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων τους και με το κατατεθέν σημείωμά τους, οι καθ' ων Εταιρείες αρνούνται την υπ' αριθμ. καταθέσεως Μασφ … / 01-06-2023 αίτηση, ζητώντας την καθ' ολοκληρίαν απόρριψή της και την καταδίκη των αιτούντων σε καταβολή των εν γένει δικαστικών εξόδων. Ειδικότερα, η πρώτη καθ' ης η αίτηση Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» επικαλείται έλλειψη παθητικής νομιμοποιήσεώς της, ισχυρισμός που πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω βάσει και των μετ' επικλήσεως αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν μαζί με τα σημειώματα των διαδίκων. Περαιτέρω, πέραν των ισχυρισμών που ήδη απορρίφθηκαν κατά τα προαναφερθέντα, επιπλέον οι καθ' ων η αίτηση επικαλούνται ότι τα έργα εκτελούνται βάσει νομίμων και εν ισχύ περιβαλλοντικών αδειών φωτοβολταϊκών σταθμών, που δεν έχουν ανακληθεί από τη Διοίκηση, ούτε έχουν εισέτι προσβληθεί, ούτε έχουν ακυρωθεί από το αρμόδιο Δικαστήριο (Συμβούλιο της Επικράτειας) από οιονδήποτε και άρα διαθέτουν το τεκμήριο της νομιμότητας και συνεχίζουν να παράγουν τα έννομα αποτελέσματα τους, οπότε, σύμφωνα με τον εν λόγω ισχυρισμό τους, το παρόν Δικαστήριο οφείλει να απόσχει από οποιαδήποτε κρίση σχετικά με τη νομιμότητά τους, και ότι, σε ενδεχόμενη περίπτωση μη αναπτύξεως των έργων δημοσίου συμφέροντος παρά την ύπαρξη των νομίμων αδειών, το Ελληνικό Δημόσιο θα αναγκασθεί να αποζημιώσει τις Εταιρείες και τοιουτοτρόπως θα υποστεί ζημία. Στο σημείο τούτο, πρέπει να επισημανθεί, πάντως, ότι το παρόν Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε οιαδήποτε κρίση σχετικά με το ζήτημα της ακυρώσεως ή μη διοικητικών πράξεων, αλλά εξετάζει μόνον το περιεχόμενό τους σε σχέση με την εκ μέρους των αιτούντων επικαλούμενη προσβολή των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων τους. Περαιτέρω, οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι δεν στοιχειοθετείται οιαδήποτε προσβολή της προσωπικότητας των αιτούντων εκ της αναπτύξεως των επίμαχων φωτοβολταϊκών σταθμών βάσει νομίμων αδειών εκ των αρμοδίων Αρχών. Επίσης, οι καθ' ων εκθέτουν ότι ουδεμία παράνομη κατάτμηση των έργων έλαβε χώρα, αλλά ότι, ακόμα κι αν τα έργα ήταν εφικτό να υποβληθούν ενιαίως προς αδειοδότηση (παρά την επικαλούμενη τεχνική και λειτουργική αδυναμία) και πάλι θα κατατάσσονταν στην ίδια κατηγορία που έχουν καταταγεί τα δύο πρώτα μεμονωμένα έργα και ότι συνεπώς η περιβαλλοντική αδειοδοτική διαδικασία, συμπεριλαμβανομένης της διαβουλεύσεως, των έργων, ουδόλως θα διέφερε από αυτή που εν τέλει ακολουθήθηκε και ότι, για τη χωροθέτηση των επίδικων έργων εφαρμόζεται το Ειδικό Χωροταξικό, που δεν προβλέπει αποστάσεις από Οικισμούς. Όλοι δε οι ανωτέρω ισχυρισμοί των καθ' ων (εκτός όσων ήδη απορρίφθηκαν κατά τα προαναφερθέντα) πρέπει να εξετασθούν περαιτέρω ως προς τη βασιμότητά τους.
Περαιτέρω, σύμφωνα με την (ασκηθείσα με δηλώσεις στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων της και με αντίστοιχο εντός προθεσμίας κατατεθέν σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβασή της υπέρ όλων των αιτούντων και κατά των καθ' ων η αίτηση, η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, εκθέτει -μεταξύ άλλων- και τα εξής: Ότι το μέγεθος της επενδύσεως που είναι μεγαλύτερο της εκτάσεως του Οικισμού της Καλαμιάς και μάλιστα σε απόσταση μόλις ελάχιστων μέτρων από τον Οικισμό, συνιστά προσβολή του οικιστικού περιβάλλοντος και του δικαιώματος αναπτύξεως προσωπικότητας σε περιβάλλον υγιεινό, καλαίσθητο και υψηλής ποιότητας (Α.Κ. 57). Ότι η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, ως Ο.Τ.Α. Β’ βαθμού, έχει αρμοδιότητα να σχεδιάζει προγραμματίζει και υλοποιεί πολιτικές σε περιφερειακό επίπεδο στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της, σύμφωνα με τις αρχές της αειφόρου ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής της Χώρας, λαμβάνοντας υπόψη και τις Εθνικές και Ευρωπαϊκές πολιτικές. Ότι το Περιφερειακό Συμβούλιο της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, με την από 9-5-2023 απόφασή του, με το Πρακτικό της 16ης Συνεδρίασης, αποφάσισε ομόφωνα να στηρίξει το νομικό αγώνα των κατοίκων της Καλαμιάς με τη συνδρομή των αρμόδιων Υπηρεσιών της Περιφέρειας σε κάθε δικαστική και εξώδικη διαδικασία. Ότι, στην περιοχή της Καλαμιάς, υπάρχουν τρία έργα, εκ των οποίων στα δύο πρώτα, που είναι και τα μεγαλύτερα, η σχετική αδειοδότηση προήλθε από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου Δυτικής Μακεδονίας και ότι η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας ουδεμία σχέση είχε με τα εν λόγω έργα, ούτε κατατέθηκε φάκελος προς εξέταση στις Υπηρεσίες της, που (λόγω της ισχύος των έργων αυτών) αδειοδοτούνται από τις Υπηρεσίες της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου Δυτικής Μακεδονίας. Ότι, στα δύο αυτά έργα, ζητήθηκε, ως ο Νόμος ορίζει, η παροχή γνώμης από την αρμόδια Επιτροπή Περιβάλλοντος της Π.Δ.Μ., η οποία, με τις υπ' αριθμ. 14/2021 και 15/2021 αποφάσεις της, παρέπεμψε αυτά στο Περιφερειακό Συμβούλιο Δυτικής Μακεδονίας, που γνωμοδότησε αρνητικά με τις υπ' αριθμ. 18/2021 και 19/2021 αποφάσεις του για τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων των δύο αυτών έργων αντίστοιχα. Ότι, λόγω της άνω αρνητικής γνωμοδοτήσεως, έπρεπε να αποφασίσει πλέον σε δεύτερο βαθμό το ΠΕΣΠΑ, που είναι όργανο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου Δυτικής Μακεδονίας. Ότι, ως προς το τρίτο έργο της μικρότερης ισχύος και το πιο απομακρυσμένο από το χωριό της Καλαμιάς, πάλι ουδεμία άδεια εξεδόθη από Υπηρεσία της προσθέτως παρεμβαίνουσας. Ότι η μόνη συμμετοχή της είναι η έγκριση των πρότυπων περιβαλλοντικών δεσμεύσεων, δηλαδή του περιεχομένου της δηλώσεως που συντάσσει ο Μηχανικός των προς αδειοδότηση Εταιρειών σε ένα προδιατυττωμένο έντυπο, που δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση άδεια ούτε Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και ότι, εν προκειμένω, η αρμόδια Υπηρεσία της Περιφέρειας, κατά την εξέταση αυτών των Πρότυπων Περιβαλλοντικών Δεσμεύσεων, δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει την ύπαρξη των δύο άλλων αδειοδοτημένων διπλανών έργων, των οποίων ο φάκελος κατατέθηκε και ελέγχθηκε από τις Υπηρεσίες της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου Δυτικής Μακεδονίας. Ενόψει των ανωτέρω, η προσθέτως παρεμβαίνουσα ζητεί την παραδοχή της ασκηθείσας πρόσθετης παρεμβάσεώς της υπέρ όλων των 193 αιτούντων και κατά των καθ' ων η αίτηση, καθώς και την παραδοχή της ένδικης αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων και την καταδίκη των αντιδίκων σε καταβολή των εν γένει δικαστικών εξόδων.
Με το ανωτέρω περιεχόμενο και αιτήματα, η (ασκηθείσα με δήλωση στο ακροατήριο και με κατατεθέν εντός της ταχθείσας προσθεσμίας σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβαση της -έχουσας άμεσο και ενεστώς έννομο συμφέρον- Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, νομίμως εκπροσωπούμενης, παραδεκτώς ασκήθηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (ΚΠολΔ 686 §6), που έχει δικαιοδοσία για την εκδίκαση της κύριας αιτήσεως κατά τα προαναφερθέντα και είναι αρμόδιο καθ' ύλην και κατά τόπον, κατά την προκειμένη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (ΚΠολΔ 686 επ.). Επίσης, η κρινόμενη πρόσθετη παρέμβαση είναι επαρκώς ορισμένη, απορριπτομένης της αντίθετης αιτιάσεως περί αοριστίας, καθώς και νόμιμη, στηριζόμενη στις αναφερόμενες στη μείζονα σκέψη διατάξεις καθώς και σε εκείνες των άρθρων 57 Α.Κ., 68, 80, 182, 731, 732 ΚΠολΔ. Επομένως, η ένδικη πρόσθετη παρέμβαση πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω και κατ' ουσίαν, συνεκδικαζόμενη με την κύρια αίτηση και με έτερη πρόσθετη παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου, λόγω της προφανούς μεταξύ τους συνάφειας (ΚΠολΔ 31 §1, 246, ΜΠρΡοδ-ασφ. 342/2019 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΚορινθ-ασφ. 227/2019 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΚορ-ασφ. 346/2018 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΗρακλ-ασφ. 24/2018 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΚεφαλ-ασφ. 157/2017 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΗρακλ 3064/2008 ΤΝΠ Νόμος), των μεν αιτούντων ζητώντας την παραδοχή της, των δε καθ' ων η αίτηση και του έτερου προσθέτως παρεμβαίνοντος ζητώντας την απόρριψη της εν λόγω πρόσθετης παρεμβάσεως (λόγω επικαλούμενης αντιφατικής στάσεως αφού η προσθέτως παρεμβαίνουσα ζητεί παύση εργασιών, τις οποίες η ίδια έχει εγκρίνει να υλοποιηθούν, θεωρώντας ότι δεν υφίσταται ζήτημα από τη χωροθέτηση των επίδικων έργων, και ότι συμμετείχε στην αδειοδότησή τους, ισχυρισμοί που πρέπει να ερευνηθούν ως προς τη βασιμότητά τους).
Περαιτέρω, σύμφωνα με την (ασκηθείσα με δήλωση στο ακροατήριο της πληρεξούσιας του και με αντίστοιχο εντός προθεσμίας κατατεθέν σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβασή του υπέρ των καθ' ων η αίτηση και κατά όλων των αιτούντων, το Ελληνικό Δημόσιο νομίμως εκπροσωπούμενο από τον Υπουργό Οικονομικών, εκθέτει -μεταξύ άλλων- και τα εξής: Ότι όλες οι άδειες, δυνάμει των οποίων αναπτύσσονται τα έργα, τυγχάνουν νόμιμες και εν ισχύ, καθ' ότι δεν έχουν ανακληθεί από τη Διοίκηση, ούτε έχουν προσβληθεί από οιονδήποτε, ούτε έχουν ακυρωθεί από το αρμόδιο Δικαστήριο (Συμβούλιο της Επικράτειας), και συνεπώς έχουν εξοπλιστεί με το τεκμήριο νομιμότητας και παράγουν τα έννομα αποτελέσματά τους, στη δε περίπτωση που, παρά την ύπαρξη των νομίμων αδειών, οι Εταιρείες που τυγχάνουν κάτοχοι των βεβαιώσεων Παραγωγού για τα επίδικα έργα (ως προς τα οποία ουδεμία παράνομη κατάτμηση έλαβε χώρα), εμποδιστούν στην ανάπτυξη των έργων, το Ελληνικό Δημόσιο θα αναγκασθεί να τις αποζημιώσει και τοιουτοτρόπως θα υποστεί ζημία. Ότι, ακόμα κι αν τα έργα ήταν εφικτό να υποβληθούν ενιαίως (αν και εκ των πραγμάτων θα ήταν τεχνικώς και λειτουργικώς αδύνατο) και πάλι θα κατατάσσονταν στην ίδια κατηγορία που έχουν καταταγεί τα δύο πρώτα μεμονωμένα έργα. Ότι, για τη χωροθέτηση των έργων, εφαρμόζεται το Ειδικό Χωροταξικό, το οποίο δεν προβλέπει απόσταση από Οικισμούς. Ότι πρόκειται για έργα δημόσιας ωφέλειας, τα οποία γίνονται με σεβασμό στο περιβάλλον και είναι σύμφωνα με το οικείο ρυθμιστικό πλαίσιο. Ότι, ενόψει όλων των προαναφερθέντων, ελλείπει και το στοιχείο του παρανόμου το οποίο ο Νόμος απαιτεί για την στοιχειοθέτηση της προσβολής προσωπικότητας αναφορικά με το ζωτικό τους χώρο, αφού οι επίδικοι φωτοβολταϊκοί σταθμοί έχουν χωροθετηθεί, κατά τρόπο συμβατό με τις ρυθμίσεις του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας [υπ’ αριθμ. 49828/12.11.2008 απόφαση της Επιτροπής Συντονισμού της Κυβερνητικής Πολιτικής στον Τομέα του Χωροταξικού Σχεδιασμού και της Αειφόρου Ανάπτυξης (Β’ 2464)], χωρίς να υπάρχει υποχρέωση τηρήσεως αποστάσεως 500 μέτρων από τον Οικισμό. Ενόψει των ανωτέρω και αρνούμενο την υπό κρίση αίτηση καθώς και την υπέρ των αιτούντων ασκηθείσα εκ μέρους της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας κρινόμενη πρόσθετη παρέμβαση (ως αντιφατική σε συνάρτηση με επικαλούμενες προηγηθείσες πράξεις και παραλείψεις της), το προσθέτως παρεμβαίνον Ελληνικό Δημόσιο υπέρ των καθ' ων η αίτηση, ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως και της έτερης πρόσθετης παρεμβάσεως, κατά παραδοχή της δικής του προφορικώς ασκηθείσας με δήλωση στο ακροατήριο πρόσθετης παρεμβάσεως, καθώς και να καταδικαστούν οι αντίδικοι σε καταβολή των εν γένει δικαστικών εξόδων.
Με το ανωτέρω περιεχόμενο και αιτήματα, η (ασκηθείσα με δήλωση στο ακροατήριο και με κατατεθέν εντός της ταχθείσας προσθεσμίας σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβαση του -έχοντος άμεσο και ενεστώς έννομο συμφέρον- Ελληνικού Δημοσίου νομίμως εκπροσωπούμενου (απορριπτομένης αντίθετης αιτιάσεως των αιτούντων διά του σημειώματός τους), ενόψει της εκ μέρους του προσθέτως παρεμβαίνοντος συναγόμενης επικλήσεως δημοσίου συμφέροντος εκ των επίμαχων έργων, παραδεκτώς ασκήθηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (ΚΠολΔ 686 §6), που έχει δικαιοδοσία για την εκδίκαση της κύριας αιτήσεως κατά τα προαναφερθέντα και είναι αρμόδιο καθ' ύλην και κατά τόπον, κατά την προκειμένη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (ΚΠολΔ 686 επ.). Επίσης, η κρινόμενη πρόσθετη παρέμβαση είναι επαρκώς ορισμένη και νόμιμη, στηριζόμενη στις αναφερόμενες στη μείζονα σκέψη διατάξεις καθώς και σε εκείνες των άρθρων 57 Α.Κ., 68, 80, 182, 731, 732 ΚΠολΔ. Επομένως, η ένδικη πρόσθετη παρέμβαση πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω και κατ' ουσίαν, συνεκδικαζόμενη με την κύρια αίτηση και με έτερη πρόσθετη παρέμβαση της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας λόγω της προφανούς μεταξύ τους συνάφειας (ΚΠολΔ 31 §1, 246, ΜΠρΡοδ-ασφ. 342/2019 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΚορινθ-ασφ. 227/2019 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΚορ-ασφ. 346/2018 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΗρακλ-ασφ. 24/2018 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΚεφαλ-ασφ. 157/2017 ΤΝΠ Νόμος, ΜΠρΗρακλ 3064/2008 ΤΝΠ Νόμος), των δε αιτούντων και της έτερης προσθέτως παρεμβαίνουσας ζητώντας την απόρριψη της εν λόγω πρόσθετης παρεμβάσεως, των δε καθ' ων η αίτηση ζητώντας την παραδοχή της.
Από τη (συν)εκτίμηση όλων των εκατέρωθεν μετ' επικλήσεως προσκομισθέντων (των δε εγγράφων μαζί με τα σημειώματα των διαδίκων) αποδεικτικών μέσων και στοιχείων και, ειδικότερα, από την ένορκη στο ακροατήριο κατάθεση του μάρτυρος των καθ' ων η αίτηση (... του …, Μηχανολόγου Μηχανικού) (οι δε αιτούντες και οι προσθέτως παρεμβαίνοντες δεν πρότειναν μάρτυρες προς κατάθεση στο ακροατήριο), η οποία -ένορκη κατάθεση- εκτιμάται κατά το λόγο της γνώσεως και κατά το μέτρο της αξιοπιστίας του μάρτυρος και λαμβάνεται υπ' όψιν σε συνδυασμό και με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, επίσης από τη χωρίς όρκο εξέταση στο ακροατήριο του τρίτου (3ου) αιτούντος (... του …), η οποία -χωρίς όρκο εξέταση- εκτιμάται ελεύθερα σε συνδυασμό και με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, επιπλέον από όλα τα εκατέρων νομίμως επικαλούμενα και προσκομισθέντα έγγραφα, άλλα εκ των οποίων λαμβάνονται υπ' όψιν προς άμεση απόδειξη και άλλα για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (ΚΠολΔ 336 §3, 339, 340, 395, 432 επ.), μερικά δε εκ των εγγράφων αναφέρονται κατωτέρω, χωρίς ωστόσο να παραλείπεται κάποιο κατά την ουσιαστική εκτίμηση της υποθέσεως (μεταξύ των εγγράφων περιλαμβάνονται διάφορες άδειες, αποφάσεις, μελέτες, βεβαιώσεις κ.λπ.), καθώς και από τεχνικές εκθέσεις που συνεκτιμώνται ελεύθερα σε συνδυασμό και με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα (ΚΠολΔ 390), όπως το εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση μετ' επικλήσεως προσκομισθέν και με ημερομηνία 04.07.2023 Γνωμοδοτικό Σημείωμα του Καθηγητή ..., καθώς και η εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση μετ' επικλήσεως προσκομισθείσα και με ημερομηνία 04/07/2023 Τεχνική Έκθεση του Πολιτικού Μηχανικού ..., περαιτέρω από εκατέρωθεν μετ' επικλήσεως προσκομισθείσες φωτογραφίες εφόσον δεν αμφισβητείται η γνησιότητά τους (ΚΠολΔ 444 §3, 448 §2, 457 §4), επιπλέον από ρητές και σιωπηρές ομολογίες (ΚΠολΔ 261, 352 §1, 353) και από τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής που λαμβάνονται αυτεπαγγέλτως υπ' όψιν από το Δικαστήριο (ΚΠολΔ 336), από την εν γένει δικονομική στάση των διαδίκων καθώς και από όλη τη διαδικασία στο ακροατήριο (η δε κατωτέρω αναγραφή ορισμένων μόνο στοιχείων εκ των αποδεικτικών μέσων είναι ενδεικτική, αφού ουδενός η συνεκτίμηση παραλείφθηκε και με την επισήμανση ότι το παρόν Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε τυχόν λοιπές αστικές, ποινικές, διοικητικές διαφορές μεταξύ των διαδίκων, που δεν αποτελούν αντικείμενο της εν λόγω δίκης), πιθανολογούνται τα ακόλουθα ουσιώδη στοιχεία για την υπόθεση τούτη (ήτοι επί της ένδικης αιτήσεως και επί των δύο συνεκδικαζόμενων πρόσθετων παρεμβάσεων): Εκ των -μετ' επικλήσεως προσκομισθέντων με τα σημειώματα των διαδίκων- εγγράφων της δικογραφίας, προκύπτει ότι η πρώτη καθ’ ης Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» ουδόλως σχετίζεται με τα τρία επίδικα έργα κατά των οποίων βάλλουν οι αιτούντες. Ειδικώς, το επίδικο έργο με Βεβαίωση Παραγωγού 1087/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, για εγκατάσταση φωτοβολταϊκού σταθμού ισχύος 19,9843 MW στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ» με τις συντεταγμένες που αναφέρονται στην υπ’ αριθμ. πρωτ. .../24.12.2020 τροποποιητική Α.Ε.Π.Ο. της Α.Δ.Η.Δ.Μ., κατά του οποίου (έργου) βάλλει η ένδικη αίτηση, αφορά στην Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» (με Α.Φ.Μ. ...). Η πρώτη καθ' ης δεν είναι κάτοχος της προαναφερόμενης Βεβαιώσεως Παραγωγού για το φωτοβολταϊκό πάρκο που αποτελεί αντικείμενο της κρινόμενης αιτήσεως, αλλά είναι κάτοχος μόνον της υπ’ αριθμ. …/2020 Βεβαιώσεως Παραγωγού, ως ισχύει, και αφορά σε έτερο φωτοβολταϊκό σταθμό ισχύος 14.98824 MW, σε διάφορη θέση από την επίδικη και δη στη θέση Μελισόβουνο - Βατερό Κοζάνης, ήτοι πρόκειται για διαφορετικό έργο με άλλες συντεταγμένες που ουδεμία σχέση και εγγύτητα έχει με τον Οικισμό της Καλαμιάς (γεγονός που σιωπηρώς συνομολογούν και οι αιτούντες και γι' αυτό άλλωστε προέβησαν σε διόρθωση της αιτήσεώς τους), γενομένου δεκτού του ισχυρισμού περί ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως, με συνέπεια τη γι' αυτό το λόγο απόρριψη της αιτήσεως ως προς την πρώτη καθ' ης η αίτηση. Εξάλλου, μόνον εφόσον από το δικόγραφο προκύπτει χωρίς αμφιβολία η ταυτότητα και η διαδικαστική θέση του διαδίκου, τότε η εσφαλμένη αναγραφή του ονόματος ή του επωνύμου κ.λπ. του διαδίκου δεν επηρεάζει, αντιθέτως, όμως, υφίσταται δικονομικό ζήτημα εκ δικογράφου από το οποίο δεν προκύπτει με σαφήνεια η ταυτότητα των διαδίκων και η εκπροσώπηση με νόμιμο αντιπρόσωπο (ΠΠρΑθ 7953/1990 Δ. 1991/234). Σημειωτέον ότι δεν αρκεί απλή δήλωση στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων των αιτούντων ούτε είναι κατά Νόμο επιτρεπτός ούτε παραδεκτός ο δι' αυτής καθορισμός ή η αντικατάσταση των στοιχείων διαδίκου με τα στοιχεία άλλου προσώπου που δεν αναφέρεται στην αίτηση ως διάδικος και μάλιστα δεν αρκεί κατά Νόμο ακόμη και τυχόν δήλωση όλων των διαδίκων (που εν προκειμένω ουδόλως έλαβε χώρα) ότι συμφωνούν να θεωρηθεί διάδικος κάποιος που δεν αναφέρεται στην αίτηση, καθ' ότι τοιουτοτρόπως δεν μπορεί να αναπληρωθεί η προδικασία, ούτε να αρθεί το από την έλλειψη αυτή απαράδεκτο. Εν προκειμένω, εκτός του ότι πρόκειται για κατ' άρθρα 223-224 ΚΠολΔ απαράδεκτη μεταβολή στοιχείων ταυτότητας διαδίκου, επιπλέον δεν έχουν τηρηθεί ούτε η νόμιμη προδικασία ούτε η αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως των διαδίκων, καθ' ότι ουδόλως κλητεύθηκε το εν λόγω πρόσωπο για να παραστεί κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο. Συγκεκριμένα, εκ μέρους των αιτούντων προσκομίστηκαν μετ' επικλήσεις οι υπ’ αριθμ. .../21-06-2023, .../21-06-2023 και .../21-06-2023 εκθέσεις επιδόσεως της Δικαστικής Επιμελήτριας της Περιφέρειας του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας με έδρα το Πρωτοδικείο Γρεβενών, ..., και δη προς τις αναγραφόμενες στο δικόγραφο της αιτήσεως καθ' ων αντιστοίχως, ενώ δεν προσκομίστηκε Έκθεση επιδόσεως αντιγράφου της ένδικης αιτήσεως με κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο 05/07/2023 προς την Εταιρεία της οποίας τα στοιχεία οι αιτούντες αναφέρουν βάσει δηλώσεως διορθώσεως. Συνεπώς, πρόκειται για απαράδεκτη διόρθωση της αιτήσεως ως προς προσδιορισμό / αντικατάσταση διαδίκου και δη ειδικώς ως προς την πρώτη καθ' ης η αίτηση, αφού τοιουτοτρόπως μεταβάλλεται παντελώς η ταυτότητα του εν λόγω προσώπου και δημιουργείται αμφιβολία περί τούτου (ΕφΛαρ 511/2007). Εξάλλου, εν προκειμένω, ειδικώς ως προς την πρώτη καθ' ης η αίτηση, δεν πρόκειται για απλή αντικατάσταση της λέξεως «…» με την λέξη «…» (με συνακόλουθες διορθώσεις αριθμών αποφάσεων και λοιπών συναφών στοιχείων κατά τα αναλυτικώς αναγραφόμενα στο δικόγραφο των αιτούντων, με την επισήμανση πάντως ότι είναι παραδεκτές οι λοιπές διορθώσεις ως προς εσφαλμένα εκ παραδρομής αναγραφόμενα στην αίτηση στοιχεία για τις δεύτερη και τρίτη εκ των καθ' ων η αίτηση), αλλά πρόκειται για καθ' ολοκληρίαν μεταβολή του προσώπου διαδίκου, που μάλιστα δεν έχει κλητευθεί για την παρούσα δίκη. Η δε θεμελιώδης αρχή της τηρήσεως προδικασίας αφορά στη δημόσια τάξη και, κατ' άρθρο 111 παρ. 2 εδ. β' ΚΠολΔ, η μη τήρηση της αρχής αυτής επιφέρει την απόρριψη της αιτήσεως αυτεπαγγέλτως ανεξαρτήτως βλάβης (ΑΠ 915/1980 ΝοΒ 1981/296, ΜΠρΚαβ 1/1975 Αρμ 1978/976). Συγκεκριμένα, η εν προκειμένω γενόμενη διόρθωση αφορά στοιχεία έτερου νομικού προσώπου που, ακόμη κι αν έχει -όπως οι αιτούντες επικαλούνται- όμοια μετοχική σύνθεση, διοίκηση, έδρα, αποτελώντας θυγατρική Εταιρεία της ίδιας μητρικής Εταιρείας, είναι ωστόσο διαφορετικό νομικό πρόσωπο με διαφορετική επωνυμία και διαφορετικά στοιχεία (η μεν πρώτη καθ' ης έχει Α.Φ.Μ. ..., η δε Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» έχει Α.Φ.Μ. ... και αριθμ. Γ.Ε.ΜΗ. ...) και μάλιστα δεν προκύπτει ότι έχει κληθεί για την παρούσα δίκη (αφού οι αιτούντες δεν επικαλούνται ούτε προσκομίζουν σχετική Έκθεση επιδόσεως), ούτε παραστάθηκε στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση (οι δε πληρεξούσιοι Δικηγόροι των καθ' ων η αίτηση παραστάθηκαν ρητώς γι' αυτές και μάλιστα αντιλέγοντας στην εν λόγω διόρθωση στοιχείων διαδίκων). Συνεπώς, ουδόλως είναι δυνατό να αποστερηθεί από οιοδήποτε (φυσικό ή νομικό) πρόσωπο το κατοχυρωμένο και δη Συνταγματικώς (κατ' άρθρο 20 §1 του ισχύοντος Συντάγματος) δικαίωμα προς παροχή έννομης προστασίας από τα Δικαστήρια, όπου καθένας μπορεί να αναπτύξει τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή τα συμφέροντά του όπως Νόμος ορίζει. Σημειωτέον, επίσης, ότι, έστω και στα πλαίσια της προκείμενης διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, δεν προκύπτει στοιχειοθέτηση περιπτώσεως κατ' άρθρο 687 ΚΠολΔ, αφού αφενός η αίτηση όπως κατατέθηκε στη Γραμματεία του παρόντος Δικαστηρίου δεν απευθύνεται κατά του αληθούς προσώπου εναντίον του οποίου στην πραγματικότητα στρέφεται και το οποίο δεν έχει κληθεί ούτε παραστάθηκε στη δίκη και αφετέρου με τη -σε ορθή επανάληψη και από 14/06/2023- Πράξη Δικαστή περί ορισμού συζητήσεως αιτήσεως, διατάχθηκε ρητώς η κλήτευση των διαδίκων και δη όλων των καθ' ων η αίτηση Εταιρειών και λοιπών προσώπων (ήτοι Δήμος Κοζάνης, Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας και Ελληνικό Δημόσιο). Επομένως, λόγω μη τηρήσεως της νόμιμης προδικασίας, ούτε της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως των διαδίκων εξαιτίας μη παραστάσεως του προσώπου με τα νέα στοιχεία [έλλειψη που δεν θεραπεύεται κατά Νόμο με διόρθωση των στοιχείων του διαδίκου (με δήλωση στο ακροατήριο και με το σημείωμα), αφού πρόκειται για μεταβολή του προσώπου της πρώτης καθ' ης η αίτηση] και προς αποφυγή προσβολής του Συνταγματικού δικαιώματος προσώπου (που εν προκειμένω δεν κλητεύθηκε και δεν παραστάθηκε) περί παροχής έννομης προστασίας από τα Δικαστήρια, κρίνεται ως απάραδεκτη η γενόμενη διόρθωση και περαιτέρω ως απορριπτέα η υπό κρίση αίτηση ως προς την πρώτη καθ' ης, Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.», και συνακόλουθα το παρόν Δικαστήριο δεν εξετάζει την ένδικη αίτηση ούτε προβαίνει σε οιαδήποτε κρίση ως προς τον φωτοβολταϊκό σταθμό ισχύος 19,9843 MW με Βεβαίωση Παραγωγού 1087/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ» (με τις αναγραφόμενες στην υπ’ αριθ. πρωτ. .../24.12.2020 τροποποιητική Α.Ε.Π.Ο. της Α.Δ.Η.Δ.Μ. συντεταγμένες, βλ. και υπ’ αριθμ. πρωτ. .../15.3.2023 Απόφαση της Γενικής Διεύθυνσης Διοικητικών Υπηρεσιών και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με θέμα «παραχώρηση με τίμημα στην Εταιρεία με την επωνυμία ... Μ.Α.Ε. της χρήσης ακινήτου εμβαδού 302.207,83 τ.μ. εκ των οποίων 276.155,4 τ.μ. στο Αγρ/μα Καλαμιάς και 26.052,4 τ.μ. στο Αγρ/μα Λυγερής Ν. Κοζάνης με σκοπό την εγκατάσταση φωτοβολταϊκού πάρκου”). Ήτοι το μέρος της υποθέσεως ως προς το οποίο -λόγω απαράδεκτης διορθώσεως- το παρόν Δικαστήριο δεν δύναται κατά Νόμο να εκφέρει οιαδήποτε κρίση, θα ήταν ενδεχομένως κατά Νόμο δυνατό να ερευνηθεί και να κριθεί μόνο σε νέα δίκη κατόπιν καταθέσεως αυτοτελούς δικογράφου και κατόπιν τηρήσεως της νόμιμης προδικασίας κλητεύσεων, αφού εν προκειμένω δεν κλητεύθηκε η ενδιαφερόμενη Εταιρεία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» (που δεν είναι διάδικος, ούτε -κατόπιν απαράδεκτης διορθώσεως- καθίσταται κατά Νόμο διάδικος στην παρούσα δίκη) ούτε παραστάθηκε προς παράθεση των απόψεών της και υπεράσπιση εννόμων συμφερόντων της (το δε επικαλούμενο από τους αιτούντες άρθρο 692 ΚΠολΔ αφορά στα ληπτέα ασφαλιστικά μέτρα, εφόσον έχει προηγηθεί η τήρηση της νόμιμης προδικασίας για τη συζήτηση της αιτήσεως). Εξάλλου, η έστω και εκ παραδρομής των αιτούντων εσφαλμένη αναγραφή των στοιχείων άλλου νομικού προσώπου (που όμως δεν νομιμοποιείται παθητικώς στην παρούσα δίκη), δεν μπορεί να αποβεί σε βάρος των νομίμων δικαιωμάτων του προσώπου που πράγματι νομιμοποιείται παθητικώς αλλά δεν έχει κληθεί, ούτε το εν λόγω δικονομικό σφάλμα τους είναι κατά Νόμο δυνατό να θεραπευτεί σε βάρος θεμελιωδών αρχών της δίκης, μεταξύ των οποίων της ακροάσεως και της ισότητας όλων ενώπιον του Νόμου και των Δικαστηρίων. Ούτε είναι δυνατό κατά Νόμο να διορθωθεί η ως άνω εσφαλμένη αναγραφή στοιχείων διαδίκου με απλές δηλώσεις στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων τους και με το κατατεθέν σημείωμά τους, αφού άλλως θα επρόκειτο για παραβίαση των προαναφερόμενων θεμελιωδών αρχών και της τηρήσεως της νόμιμης προδικασίας, δεδομένου ότι το πρόσωπο που πράγματι νομιμοποιείται παθητικώς ως προς το εν λόγω επίδικο έργο (ακόμη κι αν έχει κοινά στοιχεία με τις λοιπές Εταιρείες, πρόκειται όμως για έτερο νομικό πρόσωπο), ουδέποτε κλητεύθηκε, ούτε έλαβε γνώση για την ένδικη αίτηση, ούτε παραστάθηκε στη δίκη. Περαιτέρω, απορριπτομένης ως απαράδεκτης της σχετικώς γενόμενης διορθώσεως της αιτήσεως με δήλωση στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων των αιτούντων και με το κατατεθέν σημείωμά τους και συνακόλουθα απορριπτομένης της ένδικης αιτήσεως ως προς την πρώτη καθ' ης λόγω ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεώς της (χωρίς, συνεπώς, να ερευνώνται λοιπά ζητήματα ως προς το αντίστοιχο φωτοβολταϊκό έργο), επίσης, αφενός πρέπει να γίνει δεκτή η (ασκηθείσα με δήλωση στο ακροατήριο της πληρεξούσιας του και με αντίστοιχο σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών και δη ειδικώς μόνον κατά το μέρος που αφορά στο αίτημα απορρίψεως της αιτήσεως ως προς την πρώτη καθ' ης η αίτηση, αφετέρου πρέπει να απορριφθεί η (ασκηθείσα με δηλώσεις στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων και με αντίστοιχο σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβαση της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας και δη ειδικώς μόνον κατά το μέρος που αφορά στο αίτημά της για παραδοχή της αιτήσεως ως προς την πρώτη καθ' ης η αίτηση. Όλα δε εν γένει τα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης, και δη κατά το μέρος που αφορά στην απόρριψη ως προς την πρώτη καθ' ης η αίτηση, πρέπει να συμψηφιστούν μεταξύ των διαδίκων, καθ' ότι η ερμηνεία των εν προκειμένω εφαρμοσθέντων κανόνων δικαίου ήταν ιδιαιτέρως δυσχερής (ΚΠολΔ 179, σε συνδ. και με άρθρ. 22§1 Ν. 3693/1957 ως ισχύει και υπ’ αριθμ. 134423/08-12-1992 απόφαση Υπουργών Οικονομικών & Δικαιοσύνης, Φ.Ε.Κ. Β’ 11/20-11-1993, κατ’ εξουσιοδότηση άρθρ. 5 §12 Ν. 1738/1987), κατά τα διαλαμβανόμενα και στο διατακτικό.
Περαιτέρω, από τη (συν)εκτίμηση όλων των προαναφερόμενων εκατέρωθεν μετ' επικλήσεως προσκομισθέντων (των δε εγγράφων μαζί με τα σημειώματα των διαδίκων) αποδεικτικών μέσων [ειδικότερα, ένορκη στο ακροατήριο κατάθεση του μάρτυρος των καθ' ων η αίτηση (... του …, Μηχανολόγου Μηχανικού), χωρίς όρκο εξέταση στο ακροατήριο του τρίτου (3ου) αιτούντος (... του …), εκατέρωθεν έγγραφα, από 04.07.2023 Γνωμοδοτικό Σημείωμα του Καθηγητή ... και από 04/07/2023 Τεχνική Έκθεση του Πολιτικού Μηχανικού ... (ΚΠολΔ 390), εκατέρωθεν φωτογραφίες εφόσον δεν αμφισβητείται η γνησιότητά τους (ΚΠολΔ 444 §3, 448 §2, 457 §4), ρητές και σιωπηρές ομολογίες (ΚΠολΔ 261, 352 §1, 353), διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής (ΚΠολΔ 336)], καθώς και από την εν γένει δικονομική στάση των διαδίκων και από όλη τη διαδικασία στο ακροατήριο, πιθανολογούνται -κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου και δη κατά το μέρος της προκείμενης υποθέσεως (αιτήσεως και συνεκδικαζόμενων πρόσθετων παρεμβάσεων) που αφορά στις δεύτερη και τρίτη καθ' ων η αίτηση (και χωρίς το παρόν Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε οιαδήποτε κρίση ούτε ως προς θέματα που τίθενται με την κρινόμενη αίτηση και αφορούν ειδικώς στην πρώτη καθ' ης, ως προς την οποία ήδη απορρίφθηκε η αίτηση ούτε ως προς τυχόν λοιπές αστικές, ποινικές, διοικητικές διαφορές μεταξύ των διαδίκων, που δεν αποτελούν αντικείμενο της παρούσας δίκης)- (πιθανολογούνται) τα εξής ουσιώδη στοιχεία: Οι δεύτερη και τρίτη καθ’ ων η αίτηση είναι Εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην κατασκευή, εγκατάσταση, λειτουργία και εν γένει εκμετάλλευση μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και στη διάθεση της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. και άλλες πηγές ενέργειας. Ήδη προέβησαν σε υποβολή αιτήσεων για αδειοδότηση φωτοβολταϊκών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές και δη για τα επίδικα έργα στην τοποθεσία Κοκκινοραχι - Καλαμιά Κοζάνης. Ειδικότερα, η δεύτερη καθ’ ης Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» επιδιώκει την εγκατάσταση και ανάπτυξη φωτοβολταϊκού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας εγκατεστημένης ισχύος 19,9843 MW και μέγιστης ισχύος παραγωγής 19,9843 MW στη θέση Κοκκινοραχι - Καλαμιά Κοζάνης. Συγκεκριμένα, η Εταιρεία ... Μ.Ι.Κ.Ε. υπέβαλε στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (Ρ.Α.Ε.) αίτημα για χορήγηση Άδειας Παραγωγής για τον ως άνω φωτοβολταϊκό σταθμό, εκδόθηκε δε στις 26.09.2020 η υπ’ αριθμ. …/2020 Βεβαίωση Παραγωγού, για το εν λόγω έργο με διάρκεια ισχύος 25 ετών (έως 26/09/2045) (βλ. και από Οκτώβριο 2020 Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων). Στη συνέχεια, η Εταιρεία «... Μ.Ι.Κ.Ε.» υπέβαλε στις 09.09.2021 αίτηση για τροποποίηση της ως άνω βεβαιώσεως Παραγωγού (α) ως προς τη μείωση των ορίων του γηπέδου εγκαταστάσεως του σταθμού βάσει των γεωγραφικών συντεταγμένων που υποβλήθηκαν στη Ρ.Α.Ε. και (β) για μεταβίβαση της ως άνω βεβαιώσεως Παραγωγού στη δεύτερη καθ’ ης Εταιρεία, που τότε είχε τη μορφή Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Ι.Κ.Ε.», εκδόθηκε δε στις 26.10.2021 η υπ’ αριθμ. 862/2021 απόφαση του Προέδρου της Ρ.Α.Ε., για το εν λόγω έργο με διάρκεια ισχύος 25 ετών (έως 26/09/2045) (βλ. και από Οκτώβριο 2021 Μελέτη Περιβάλλοντος για την Τροποποίηση Α.Ε.Π.Ο.). Ακολούθως, κατόπιν μετατροπής της δεύτερης καθ’ ης σε Ανώνυμη Εταιρεία, υποβλήθηκε στις 11.02.2022 αίτησή της προς τη Ρ.Α.Ε. για την αλλαγή της επωνυμίας που αναγράφεται επί της βεβαιώσεως Παραγωγού, ήτοι από «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥΧΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» σε «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», εκδόθηκε δε στις 23.02.2022 η υπ’ αριθμ. 178/2022 απόφαση του Προέδρου της Ρ.Α.Ε., με την οποία τροποποιήθηκε η -αναγραφόμενη επί της βεβαιώσεως Παραγωγού- επωνυμία της δεύτερης καθ’ ης, για το εν λόγω έργο με διάρκεια ισχύος 25 ετών (έως 26/09/2045). Γι’ αυτό το έργο με βεβαίωση Παραγωγού 1075/2020 και δη για τον φωτοβολταϊκό σταθμό της Εταιρείας «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.», ισχύος 19,9843 MW, με διάρκεια 25 ετών (έως 26/09/2045), εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. πρωτ. οικ. 167146/24.12.2020 Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (Α.Ε.Π.Ο.) του Συντονιστή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας. Ακολούθως, η ανωτέρω υπ’ αριθμ. πρωτ. οικ. 167146/ 24.12.2020 Α.Ε.Π.Ο. τροποποιήθηκε με την υπ’ αριθμ. πρωτ. οικ. 24693 / 08.03.2022 απόφαση του Προϊσταμένου της Γενικής Δ/νσης Χωροταξικής και Περιβαλλοντικής Πολιτικής της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας, με φορέα πλέον του έργου την εν προκειμένω δεύτερη καθ' ης. Περαιτέρω, η τρίτη καθ’ ης Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» επιδιώκει την εγκατάσταση και ανάπτυξη φωτοβολταϊκού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας εγκατεστημένης ισχύος 4,996 MW και μέγιστης ισχύος παραγωγής 4,996 MW στη θέση Κοκκινοράχι - Καλαμιά Κοζάνης. Συγκεκριμένα, η Εταιρεία με την επωνυμία ... Μ.Ι.Κ.Ε. υπέβαλε στη Ρ.Α.Ε. αίτημα για χορήγηση Άδειας Παραγωγής για τον ως άνω φωτοβολταϊκό σταθμό, εκδόθηκε δε στις 26.09.2020 η υπ’ αριθμ. …/2020 Βεβαίωση Παραγωγού για το εν λόγω έργο με διάρκεια ισχύος 25 ετών (έως 26/09/2045). Στη συνέχεια, η Εταιρεία «... Μ.Ι.Κ.Ε.» υπέβαλε την 01.11.2021 αίτηση για μεταβίβαση της ως άνω Βεβαιώσεως Παραγωγού στην τρίτη καθ’ ης Εταιρεία, εκδόθηκε δε στις 16.11.2021 η υπ' αριθμ. 931/2021 απόφαση του Προέδρου της Ρ.Α.Ε. για το ως άνω έργο με διάρκεια ισχύος 25 ετών (έως 26/09/2045). Μάλιστα, για τον εν λόγω φωτοβολταϊκό σταθμό, εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. πρωτ. οικ. 187294/15.04.2021 Απόφαση Υπαγωγής σε Πρότυπες Περιβαλλοντικές Δεσμεύσεις (Π.Π.Δ.) της Δ/νσης Περιβάλλοντος και Χωρικού Σχεδιασμού της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Ακολούθως, εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. πρωτ. 194294/23.12.2021 Απόφαση Υπαγωγής σε Πρότυπες Περιβαλλοντικές Δεσμεύσεις (Π.Π.Δ.) της Δ/νσης Περιβάλλοντος και Χωρικού Σχεδιασμού της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας (βλ. και την από Νοέμβριο 2021 τεχνική Έκθεση για τροποποίηση Προτύπων Περιβαλλοντικών Δεσμεύσεων). Σημειωτέον, επίσης, ότι ο Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (Α.Δ.Μ.Η.Ε.) χορήγησε την υπ’ αριθμ. ΔΣΣΑΣ/20095/25.02.2021 Προσφορά Σύνδεσης, που κατόπιν τροποποιήθηκε με την υπ’ αριθμ. πρωτ. ΔΣΣΑΣ/20159/ 23.03.2021 Τροποποίηση [βλ. και υπ’ αριθμ. 1648/2020 απόφαση Ρ.Α.Ε. για τη «Διενέργεια Κοινής Ανταγωνιστικής Διαδικασίας υποβολής προσφορών για σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 7 παρ. 5 του Ν. 4414/2016», καθώς και την υπ’ αριθμ. 461/2021 απόφαση Ρ.Α.Ε., με την οποία επιλέχθηκαν οι φωτοβολταϊκοί σταθμοί προκειμένου να ενταχθούν σε καθεστώς στηρίξεως με τη μορφή λειτουργικής ενισχύσεως κατόπιν της υπ’ αριθμ. 4/2020 Προκηρύξεως και της υπ’ αριθμ. 1648/2020 Αποφάσεως Ρ.Α.Ε., βλ. επίσης και υπ’ αριθμ. πρωτ. ΔΣΣΑΣ/698/22.03.2021 και ΔΣΣΑΣ/912/21.04.2021 και ΔΣΣΑΣ/1369/19.04.2023 Δηλώσεις αποδοχής προς ΑΔΜΗΕ Α.Ε., βλ. επίσης και υπ’ αριθμ. 4929/28.02.2022 Πρότυπη Σύμβαση Λειτουργικής Ενίσχυσης Διαφορικής Προσαύξησης μεταξύ του Διαχειριστή Α.Π.Ε. & Εγγυήσεων Προέλευσης Α.Ε. (Δ.Α.Π.Ε.Ε.Π.) και της δεύτερης καθ' ης Εταιρείας]. Επιπλέον, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. πρωτ. 1143/114492/12-04-2023 Απόφαση της Προϊσταμένης της Γενικής Δ/νσης Διοικητικών Υπηρεσιών και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για την παραχώρηση με τίμημα στη δεύτερη καθ' ης Εταιρεία με την επωνυμία «... Μ.Α.Ε.”, της χρήσεως ακινήτου εμβαδού 316.734,50 τ.μ. στη θέση "Κοκκινοραχι - Καλαμιά" Κοζάνης (για 40 έτη από 12/04/2023 έως 12/04/2063, αντί ετήσιου τιμήματος), με σκοπό την εγκατάσταση φωτοβολταϊκού πάρκου. Επιπλέον, ως προς τη δεύτερη καθ' ης Εταιρεία με την επωνυμία «... Μ.Α.Ε.”, έχει εκδοθεί η υπ’ αριθμ. 677218/08-05-2023 Έγκριση Εργασιών Δόμησης Μικρής Κλίμακας από ΥΔΟΜ Δήμου Κοζάνης, ενώ, ως προς την τρίτη καθ' ης Εταιρεία, δεν προκύπτει η λήψη σχετικής Εγκρίσεως Εργασιών Δόμησης. Ενόψει όλων των προαναφερθέντων, προκύπτει ότι οι δεύτερη και τρίτη καθ' ων η αίτηση είναι κάτοχοι αντίστοιχων βεβαιώσεων Παραγωγού και ότι έλαβαν χώρα διάφορες διαδικασίες, άδειες κ.λπ. (βλ. επίσης και την από Οκτώβριο 2020 Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων καθώς και την από Οκτώβριο 2021 Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για Τροποποίηση Α.Ε.Π.Ο.). Ωστόσο, αντικείμενο της παρούσας δίκης δεν είναι η ακύρωση των εν λόγω Αδειών και Πράξεων, που παράγουν τεκμήριο νομιμότητας για τη διεξαγωγή έργων στα γήπεδα χωροθετήσεως των φωτοβολταϊκών σταθμών, αλλά η τυχόν προσβολή των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων των αιτούντων, ακόμη και από χορηγηθείσες Άδειες και Πράξεις, που εν τέλει βαίνουν κατά σημαντικών εννόμων αγαθών τους. Εξάλλου, παρά την ύπαρξη των προαναφερόμενων αδειών, τίθεται ζήτημα και ως προς τις αποστάσεις των δύο επίδικων φωτοβολταϊκών σταθμών από τα όρια του εν λόγω Οικισμού. Ειδικότερα, σύμφωνα με το από 19/12/1918 Β.Δ. "περί συστάσεως Κοινοτήτων εν τω Νομώ Κοζάνης" (Φ.Ε.Κ. Α’ 260/31-12-1918), «αναγνωρίζονται Κοινότητες εν τω Νομώ Κοζάνης... (44) ο Συνοικισμός Σαριχανλάρ υπό το όνομα "Κοινότης Σαριχανλάρ" και έδραν τον ομώνυμον Συνοικισμόν· προς ταύτην ενούται και ο Συνοικισμός Καλιάμπαση». Μάλιστα, στην απογραφή της 19ης.12.1920 (σελ. 176), αναφέρεται πληθυσμός 683 κατοίκων σε Σαριχανλάρ και 368 κατοίκων σε Καλιάμπαση, υφίστατο δηλαδή διακριτός Οικισμός. Κατόπιν, σύμφωνα με το από 19/07/1928 Διάταγμα "περί μετονομασίας Κοινοτήτων και Συνοικισμών" (Φ.Ε.Κ. Α’ 156/08-08-1928), «ο Συνοικισμός Καλιόμπασι της Κοινότητος Αλωνακίων μετονομάζεται εις "Καλαμιά”». Ακολούθως, σύμφωνα με το από 12/04/1930 Διάταγμα "περί αναγνωρίσεως Κοινότητας Καλαμιάς εν τω Νομώ Κοζάνης" (Φ.Ε.Κ. Α’ 120/19-04-1930), «αναγνωρίζεται εις ιδίαν Κοινότητα ο εν τω Νομώ Κοζάνης Επαρχία Κοζάνης Συνοικισμός Καλαμιά υπό το όνομα "Κοινότης Καλαμιάς" και με έδραν τον ομώνυμον Συνοικισμόν, αποσπώμενος της Κοινότητος Αλωνακίων του αυτού Νομού και Επαρχίας». Μετά, με το Ν. 2539/1997 "περί συστάσεως των Δήμων και των Κοινοτήτων" (Φ.Ε.Κ. Α’ 244/04-12-1997), «οι πρωτοβάθμιοι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης συγκροτούνται ανά Νομό ως εξής:... (27) Νομός Κοζάνης: (Α.) Συνιστώνται οι κατωτέρω Δήμοι και Κοινότητες:... (27.10) Δήμος Κοζάνης αποτελούμενος από το Δήμο Κοζάνης και τις Κοινότητες:... (5.) Καλαμιάς...». Επισημαίνεται, μάλιστα, ότι με τη (μη ακυρωθείσα και άρα ισχύουσα και δεσμευτική για τις Διοικητικές Αρχές) υπ' αριθμ. 463/09-12-1986 (Φ.Ε.Κ. Δ’ 188/11-03-1987) Απόφαση του Νομάρχη Κοζάνης "περί καθορισμού ορίων και όρων και περιορισμών δόμησης στους Οικισμούς... (30) Καλαμιά...”, και μάλιστα με συνημμένα σχεδιάγραμμα οριοθετήσεως οικισμών και πίνακα, καθορίστηκαν τα όρια και του εν λόγω Οικισμού και καθορίστηκαν Γενικοί και Ειδικοί Όροι και περιορισμοί δόμησης και «κατά τα λοιπά ισχύουν τα οριζόμενα στο Δ/γμα της 24.4.1985 (Φ.Ε.Κ. 181Δ’/03-05-1985)» και επιπλέον ο Οικισμός Καλαμιάς χαρακτηρίζεται μεσαίος Οικισμός. Άρα, ο εν προκειμένω Οικισμός Καλαμιάς Νομού Κοζάνης είναι Οικισμός προϋφιστάμενος του 1923 και τα όριά του καθορίστηκαν με την προαναφερόμενη υπ' αριθμ. 463/09-12-1986 Απόφαση του Νομάρχη Κοζάνης, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και μάλιστα μαζί με σχεδιάγραμμα ορίων και σχετικό πίνακα (Φ.Ε.Κ. Δ’ 188/11-03-1987). Σημειωτέον, επίσης, ως προς τον ισχυρισμό ότι η οριοθέτηση του Οικισμού πρέπει να γίνει κατ' άρθρο 12 του Ν. 4759/2020 όπως ισχύει, πιθανολογείται ότι δεν έχει εισέτι εκδοθεί νέο σχετικό Προεδρικό Διάταγμα (που ουδείς εκ των διαδίκων επικαλείται ούτε προσκομίζει, βλ. και το υπ' αριθμ. πρωτ. 1985/04-07-2023 έγγραφο του Δήμου Κοζάνης ότι η οριοθέτηση του Οικισμού Καλαμιάς με την προαναφερόμενη απόφαση Νομάρχη, δημοσιευθείσα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως έγινε βάσει των διατάξεων του από 24/04/1985 Π.Δ/τος) και άρα, σύμφωνα με την παρ. 3 του ίδιου άρθρου 12 του Ν. 4759/2020, μέχρι τη δημοσίευση του Προεδρικού Διατάγματος της παρ. 1, για τον προσδιορισμό των ορίων των Οικισμών, λαμβάνονται υπόψη τα προσφορότερα διαθέσιμα ιστορικά και σύγχρονα χαρτογραφικά στοιχεία κατάλληλης κλίμακας και εφαρμόζονται τα κριτήρια που ορίζονται κατά περίπτωση στις διατάξεις του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας, ανάλογα με το είδος, τη φυσιογνωμία και την κατηγορία του Οικισμού. Συνακόλουθα, ενόψει των ανωτέρω, οι διατάξεις της Αποφάσεως του Νομάρχη ισχύουν και δεσμεύουν όχι μόνον τις Πολεοδομικές Αρχές αλλά και όλες τις αρμόδιες για τη χορήγηση αδειών ιδρύσεως και λειτουργίας οχλουσών εγκαταστάσεων Αρχές. Επομένως, εφόσον επετράπη η κατασκευή φωτοβολταϊκών σταθμών σε απόσταση μικρότερη των 500 μέτρων από τον εν λόγω Οικισμό (και μάλιστα χωρίς να εξειδικεύονται σαφώς οι αποστάσεις από αυτόν, όπως, αντιθέτως, έγινε ως προς άλλους Οικισμούς σύμφωνα με τη σχετική Μ.Π.Ε.), ο οποίος, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας, προϋφίσταται του έτους 1923 και έχει πληθυσμό κάτω των 2000 κατοίκων, τα όριά του έχουν καθορισθεί με την υπ’ αριθμ. 463/09-12-1986 απόφαση του Νομάρχη Κοζάνης (Φ.Ε.Κ. Δ’ 188/11-03-1987) (ΣτΕ 864/2020 ΤΝΠ Νόμος) (χωρίς να προκύπτει ότι έχει εισέτι εκδοθεί σχετικό Προεδρικό Διάταγμα κατ' άρθρο 12 του Ν. 4759/2020) και επιπλέον, σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 49828/12.11.2008 απόφαση της Επιτροπής Συντονισμού της Κυβερνητικής Πολιτικής στον Τομέα του Χωροταξικού Σχεδιασμού και της Αειφόρου Ανάπτυξης (Φ.Ε.Κ. Β’ 2464/03-12-2008), προβλέπεται ότι, ειδικώς για την εγκατάσταση Φωτοβολταϊκών Σταθμών, πρέπει, στο πλαίσιο της σχετικής περιβαλλοντικής αδειοδοτήσεως, να καθορίζονται τα κατά περίπτωση κατάλληλα μέτρα για να μην υπάρχει οπτική όχληση, εν προκειμένω μάλιστα τίθεται ζήτημα προσβολής των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων των κατοικούντων στον εν λόγω Οικισμό αιτούντων. Σημειωτέον, επίσης, ότι δεν δύναται να υποκατασταθεί η ελλείπουσα νόμιμη αιτιολογία (ως προς την απόσταση από τον εν λόω Οικισμό) με παραπομπή στο περιεχόμενο του χάρτη, αφού δεν εξετάζεται η σημειακή ένταξη των έργων σε σχέση με τον Οικισμό, δηλαδή πόσο απέχουν από το συνεκτικό τμήμα του Οικισμού, πόσο από το μη συνεκτικό και πόσο από τα όρια του Οικισμού που καθορίσθηκαν με την άνω Απόφαση του Νομάρχη Κοζάνης, ανεξαρτήτως της εγκυρότητας του καθορισμού αυτού, προκειμένου το στοιχείο αυτό να αξιολογηθεί για τη χορήγηση των αδειών εγκαταστάσεως (ΣτΕ 870/2020 ΤΝΠ Νόμος). Ήτοι, εν προκειμένω, λόγω των ανωτέρω και παρά την ύπαρξη αδειών για έργα δημόσιας ωφέλειας, λόγω της μη προβλέψεως των κατά Νόμο αποστάσεων από τα καθορισμένα όρια του Οικισμού τίθεται ζήτημα προσβολής δικαιωμάτων πλειόνων προσώπων, τα οποία (δικαιώματα) άπτονται και στοιχείων δημοσίου συμφέροντος. Με τα δεδομένα, όμως, αυτά, εφόσον δηλαδή τα επίδικα έργα, καίτοι περιλαμβάνονται στις δραστηριότητες χαμηλής οχλήσεως, όμως, ενόψει των κριθέντων με την απόφαση 3218/2010 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικράτειας, εμπίπτουν στην απαγόρευση της παρ. 1 του άρθρου 9 του Π.Δ/τος της 2.3-13.3.1981, η διάταξη δε του άρθρου 39 παρ. 1 περ. β' του Ν. 3325/2005, με την οποία καταργήθηκε η ως άνω παράγραφος 1 του άρθρου 9 του Π.Δ/τος της 2-13.3.1981, κρίθηκε ανίσχυρη με την προαναφερόμενη απόφαση 3218/2010 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικράτειας (ως επιφέρουσα επιδείνωση του οικιστικού περιβάλλοντος, βλ. και ΣτΕ 1411/2016), λαμβανομένης εν προκειμένω υπόψη και την ιδιαιτέρως κοντινή απόσταση των φωτοβολταϊκών σταθμών από τον Οικισμό χωρίς αιτιολόγηση. Μάλιστα, σύμφωνα με την ένορκη στο ακροατήριο κατάθεση του μάρτυρας των καθ' ων αλλά και όπως ρητώς προκύπτει εκ της από Οκτώβριο 2020 Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (εισαγωγή υπό στοιχεία 1.3.1. σελ. 2 αυτής), αναφέρεται ότι «το προαναφερόμενο έργο θα εγκατασταθεί σε δημόσια έκταση... πλησίον του Οικισμού Καλαμιάς”, η δε αναγραφόμενη λέξη "πλησίον”, όμως, χωρεί διαφόρων υποκειμενικών εκτιμήσεων (γι' αυτό το λόγο ενδεχομένως δεν έγινε εξ αρχής αντιληπτή η έκταση των έργων και οι αποστάσεις τους από τα όρια του Οικισμού και από τις οικίες) και χωρίς να αρκεί μόνον η απεικόνιση στο συνημμένο στη Μ.Π.Ε. χάρτη (ενώ, αντιθέτως, μάλιστα, σύμφωνα και με την ένορκη στο ακροατήριο κατάθεση του μάρτυρος, στη σχετική Μ.Π.Ε. ως προς τους λοιπούς Οικισμούς αναφέρονται αποστάσεις), χωρίς να προκύπτει νόμιμος λόγος για τον οποίο δεν αναφέρθηκαν σαφώς οι αποστάσεις και ως προς τον Οικισμό της Καλαμιάς και χωρίς να αρκεί μόνον απλή απεικόνιση επί του χάρτη και δεδομένου ότι τα επίμαχα έργα βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 500 μέτρων από τα όρια του προϋφιστάμενου του έτους 1923 Οικισμού και μάλιστα η εν λόγω απαγόρευση της παρ. 1 του άρθρου 9 του Π.Δ/τος της 2-13.3.1981 ισχύει ανεξάρτητα από την οριοθέτηση με Πολιτειακή Πράξη του Οικισμού (ΣτΕ 870/2020 ΤΝΠ Νόμος, ΣτΕ 3521/2017 ΤΝΠ Νόμος, πρβλ. ΣτΕ 1528/2008, 3603/2007), για όλους τους ανωτέρω λόγους πιθανολογείται περίπτωση προσβολής των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων των αιτούντων κατοίκων. Συνεπώς, για τους προϋφισταμένους του 1923 Οικισμούς, των οποίων τα όρια έχουν καθορισθεί βάσει των διατάξεων του Π.Δ/τος της 24-4/3-5-1985, εξακολουθεί να ισχύει η διάταξη της §1 του άρθρου 9 του Π.Δ/τος της 2-3/13-3-1981, η οποία απαγορεύει την ανέγερση και τη λειτουργία οχλουσών επαγγελματικών εγκαταστάσεων εντός των ορίων των Οικισμών αυτών, αλλά και εκτός αυτών σε απόσταση τουλάχιστον 500 μέτρων περιμετρικώς των καθοριζομένων ορίων, δεσμεύοντας τοιουτοτρόπως και τις Αρχές (βλ. υπ' αριθμ. πρωτ. 1465/16-01-2020 και 1466/16-01-2020 έγγραφα του Δήμου Κοζάνης περί μη θεσμοθετημένης χρήσεως γης). Συνεπώς, δεν αρκεί για την προστασία των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων των αιτούντων, η (σύμφωνα με τον διά του σημειώματος ισχυρισμό των καθ' ων) τυχόν κατά βούληση των ιδίων των καθ' ων μελλοντική κατασκευή των επίμαχων έργων σε απόσταση τουλάχιστον 50,00 μ. από τον Οικισμό (οι δε σχετικές άδειες προβλέπουν μικρότερες αποστάσεις από τον εν λόγω Οικισμό και συνακόλουθα έτερες διαστάσεις των έργων) και τα οποία δεν προκαλούν μεν ηχητική όχληση, αλλά εξαιτίας αυτών τίθενται διάφορα άλλα ζητήματα, όπως παρέμβαση σε μεγάλη έκταση στο φυσικό περιβάλλον ιδίως κατόπιν συναθροίσεως της επιφάνειας των επίμαχων έργων (που, άλλωστε, αποτελούν εγκαταστάσεις έστω και χαμηλής οχλήσεως), με συνέπεια την υποβάθμισή του και με συνακόλουθο αποτέλεσμα και την επιδείνωση των όρων διαβιώσεως των αιτούντων κατοίκων, επίσης θέματα οπτικής αισθητικής, μειώσεως της αξίας των παρακείμενων και λοιπών ιδιοκτησιών του Οικισμού κ.λπ. κατά τα κατωτέρω αναφερόμενα, χωρίς πάντως να προκύπτει η δημιουργία πλείστων νέων θέσεων εργασίας λόγω των εγκαταστάσεων (όπως διατείνονται οι καθ' ων διά του σημειώματος τους, λαμβανομένων υπ' όψιν και των διδαγμάτων της κοινής πείρας και λογικής) κι επιπροσθέτως έστω κι αν προβλέπεται να κατασκευαστούν εκτός των ορίων του Οικισμού εντός όμως της αποστάσεως 500 μέτρων από τα όριά του, ωστόσο θα βρίσκονται επί πολλά έτη σε ιδιαιτέρως κοντινή απόσταση ολίγων μόλις μέτρων σε σχέση με τα όριά του και με οικίες, απορριπτομένων όλων των αντίθετων ισχυρισμών των καθ' ων με το σημείωμά τους. Εξάλλου, ακόμη και υπό τις ρυθμίσεις του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας [υπ’ αριθμ. 49828/12.11.2008 απόφαση της Επιτροπής Συντονισμού της Κυβερνητικής Πολιτικής στον Τομέα του Χωροταξικού Σχεδιασμού και της Αειφόρου Ανάπτυξης (Β’ 2464)], πρέπει να γίνει δεκτός ο άνω περιορισμός, αφού και στο άρθρο 17 (περί κριτηρίων χωροθετήσεως εγκαταστάσεων εκμεταλλεύσεως της ηλιακής ενέργειας), εκτός από την παρ. 2 (όπου ορίζονται ζώνες αποκλεισμού για τη χωροθέτηση εγκαταστάσεων εκμεταλλεύσεως της ηλιακής ενέργειας, δηλαδή ζώνες στις οποίες πρέπει να αποκλείεται η εγκατάστασή τους και δη σε συγκεκριμένες οριζόμενες κατηγορίες περιοχών), επιπλέον στην παρ. 3 προβλέπεται ρητώς ότι «ειδικώς για την εγκατάσταση Φωτοβολταϊκών Σταθμών σε πολυσύχναστους χώρους πρέπει, στο πλαίσιο της σχετικής περιβαλλοντικής αδειοδότησης, να καθορίζονται τα κατά περίπτωση κατάλληλα μέτρα για να μην υπάρχει οπτική όχληση”, εν προκειμένω μάλιστα ο εν λόγω Οικισμός δύναται να θεωρηθεί ως τέτοιο μέρος όπου διαβιούν εκατοντάδες κάτοικοι (είναι δε διαφορετικές έννοιες αφενός ο πολυσύχναστος τόπος ως τέτοιος νοούμενος και πάντως πιθανολογούμενος ότι είναι και ο Οικισμός όπου διαβιούν εκατοντάδες πρόσωπα και αφετέρου ο αναφερόμενος στην αίτηση χαρακτηρισμός περί ήσυχου χωριού), χωρίς εν προκειμένω να προκύπτει καθορισμός των κατάλληλων μέτρων ώστε να μην υπάρχει οπτική όχληση, λαμβανομένων υπ' όψιν και στοιχείων όπως της ιδιαιτέρως μεγάλης εκτάσεως των επίδικων φωτοβολταϊκών σταθμών, που αθροιστικώς υπερβαίνει την έκταση του Οικισμού και της πολύ μεγάλης εγγύτητας αυτών από οικίες, καθώς και του ότι πρόκειται να εγκατασταθούν συνολικώς περίπου 80.000 πάνελς, με καθένα εξ αυτών να καταλαμβάνει επιφάνεια περίπου 2,2 τ.μ. και θα βρίσκονται εκεί επί 25 έτη σε μισθωμένες για 40 έτη εκτάσεις (σύμφωνα και με την ένορκη στο ακροατήριο κατάθεση του μάρτυρος των καθ' ων). Με την κρινόμενη αίτηση προβάλλεται και ο ισχυρισμός περί κατατμήσεως σε τρία έργα με σκοπό την αποφυγή εκτιμήσεως των σωρευτικών επιπτώσεων του ενιαίου έργου στο περιβάλλον της περιοχής εγκαταστάσεως. Ωστόσο, υπό τα στοιχεία της παρούσας δικογραφίας (έστω κι αν πιθανολογείται η ύπαρξη κοινής οδοποιίας προσβάσεως, κοινού υποσταθμού ανυψώσεως τάσεως, κοινού υπόγειου δικτύου τάσεως), δεν είναι όμως δυνατό να πιθανολογηθεί επακριβώς το τεχνικό ζήτημα των αθροιστικών συνεπειών όλων των έργων, όπως πάντως επιβάλλεται από το Ν. 1650/1986, την Οδηγία 85/337/ΕΟΚ και την αρχή της σφαιρικής εκτιμήσεως των επιπτώσεων. Άλλωστε, έγινε χορήγηση πλειόνων περιβαλλοντικών αδειών κατά την προπεριγραφόμενη νόμιμη διαδικασία, χωρίς να είναι δυνατό να προσδιοριστούν -τουλάχιστον επί του παρόντος- τα αποτελέσματα σωρευτικώς από την πραγματική λειτουργία των οικείων εγκαταστάσεων, ούτε παρέχονται (εκ των στοιχείων της δικογραφίας) επαρκή δεδομένα για τις περιβαλλοντικές τους επιπτώσεις, ζήτημα που άπτεται εξάλλου και τεχνικών θεμάτων. Κατά συνέπεια, οι αθροιστικές επιπτώσεις των επίμαχων φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων δεν θα μπορούσαν να εξετασθούν κατά τον παρόντα χρόνο ως προς τη συμβατότητά τους ή μη με τη Νομοθεσία, αφού άλλωστε απαιτείται η προηγούμενη γνώμη ειδικών για τεχνικά ζητήματα (βλ. και ΣτΕ 2419/2022 ΤΝΠ Νόμος). Όμως, είναι έτερο το ζήτημα της ανά περιβαλλοντική κατηγορία κατατάξεως των έργων διακριτώς ή ενιαίως και άλλο το θέμα ότι, σύμφωνα και με τα διαλαμβανόμενα στην οικεία μείζονα πρόταση, πρέπει κατά Νόμο και ειδικώς ως προς τα έργα ηλεκτροπαραγωγής από Ανανεώσιμες Πηγές, περιεχόμενο της καταρτιζομένης γι’ αυτά Μ.Π.Ε. να είναι και “το μέγεθος των άμεσων και έμμεσων επιπτώσεων που αναμένονται από την κατασκευή και λειτουργία του έργου ή της δραστηριότητας”, καθώς και οι “συνεργιστικές επιπτώσεις από άλλα υφιστάμενα, υπό εξέλιξη ή προγραμματισμένα έργα ή δραστηριότητες”, εν προκειμένω, όμως, στις εν λόγω Μ.Π.Ε. επισυνάπτονται μόνο χάρτες με τα έργα, χωρίς να γίνεται ρητή επίκληση από την αρμόδια περιβαλλοντική Αρχή σχετικά με τις συνεργιστικές επιπτώσεις των επιδίκων έργων στο περιβάλλον, τις οποίες οφείλει σαφώς να λάβει υπ' όψιν. Επιπλέον, σύμφωνα και με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, η εν προκειμένω συνολικώς καταλαμβανόμενη έκταση των επίδικων φωτοβολταϊκών έργων είναι ιδιαιτέρως εκτεταμένη και βρίσκεται εξαιρετικώς κοντά και δη σε απόσταση μόλις ολίγων μέτρων από κατοικημένη περιοχή και οικίες. Άλλωστε, σύμφωνα με την πλέον ισχύουσα (μη εισέτι θεσπισθείσα κατά την ως άνω αδειοδότηση των καθ' ων) ΥΠΕΝ/ΔΙΠΑ/53510/3616 από 15.5.2023 απόφαση του Υφυπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας (Φ.Ε.Κ. τ. Β’ 3327/19.5.2023), «Έργα Α.Π.Ε. σε όμορες ή παρακείμενες θέσεις (σε απόσταση μικρότερη των 100 m μεταξύ των εγγύτερων σημείων τους), με αιτήματα περιβαλλοντικής αδειοδότησης ή απαλλαγής που υποβάλλονται ταυτόχρονα ή διαδοχικά, από φορέα έργου ίδιο ή αναγόμενο στα ίδια φυσικά ή νομικά πρόσωπα, και τα οποία χρησιμοποιούν ή θα χρησιμοποιήσουν κοινές υποδομές που θα υλοποιηθούν στο πλαίσιο ενός εξ αυτών, θεωρούνται ως ενιαίο έργο, κατατασσόμενο στην κατηγορία/υποκατηγορία που αντιστοιχεί στο άθροισμα της ισχύος τους ή του μήκους της γραμμής σύνδεσης. Όταν έργα της περίπτωσης αυτής υποβάλλουν κοινό αίτημα για χορήγηση οριστικής προσφοράς σύνδεσης κατά το άρθρο 14 του Ν. 4951/2022 όπως ισχύει, εξετάζεται εάν έχουν αντιμετωπιστεί (ως προς την περιβαλλοντική τους αδειοδότηση) ως ενιαίο έργο ή μεμονωμένα. Στην τελευταία περίπτωση, απαιτείται εκ νέου περιβαλλοντική αδειοδότηση του συνολικού έργου ή η τροποποίηση τυχόν υφιστάμενης περιβαλλοντικής Άδειας, εφόσον ένα από αυτά μπορεί να εκληφθεί ως κύριο έργο λόγω του μεγαλύτερου μεγέθους του. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το συνολικό έργο κατατάσσεται λαμβάνοντας υπόψη μόνο τη συνολική ισχύ». Πάντως, δεν πιθανολογείται ούτε η ύπαρξη ρέματος μεταξύ των Σταθμών (βλ. από Οκτώβριο 2020 Μ.Π.Ε., βλ. επίσης και άρθρο 5 Ν. 3010/2002 Φ.Ε.Κ. τ. Α’ 91/25.4.2002, καθώς και Ν. 4258/2014 Φ.Ε.Κ. τ. Α’ 94/14.4.2014), ούτε η ύπαρξη δρόμου μεταξύ των Σταθμών (βλ. Δήλωση Υπαγωγής σε Π.Π.Δ.). Επίσης, ως προς τα αναφερόμενα στην από 04.07.2023 Τεχνική Έκθεση του Πολιτικού Μηχανικού ... ότι, σε ακτίνα 500 μέτρων από τα όρια του Οικισμού, είναι εγκατεστημένες και λειτουργούν οχλούσες επιχειρήσεις, όπως σταυλικές εγκαταστάσεις, θερμοκήπια, φωτοβολταϊκό κ.τλ., αφενός δεν πρόκειται για συγκρίσιμες καταστάσεις ιδίως από άποψη μεγέθους και οχλήσεως [μεταξύ από τη μια πλευρά τέτοιων επιχειρήσεων περιορισμένης εμβέλειας για τις οποίες πάντως δεν προκύπτουν ακριβή στοιχεία τυχόν βαθμού οχλήσεως κ.λπ. και από την άλλη πλευρά φωτοβολταϊκών έργων που βρίσκονται εξαιρετικά πλησίον οικιών και καταλαμβάνουν συνολική επιφάνεια 739.111,76 τ.μ. (και εξ αυτής αφαιρουμένης περαιτέρω της εκτάσεως για το έργο της έτερης Εταιρείας, μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, σχετικά με το οποίο δεν εκφέρεται κρίση), ήτοι συνολικώς μεγαλύτερη από την έκταση του ίδιου του Οικισμού που ανέρχεται σε 680.000 περίπου τ.μ. (ακόμη δε κι αν καταληφθούν από αυτά καθ' εαυτά τα φωτοβολταϊκό πάνελς λιγότερα τετραγωνικά μέτρα λόγω και της μεταξύ τους αποστάσεως που πρέπει να υπάρχει, πιθανολογείται ότι εν τέλει αυτά θα εκτείνονται στην προαναφερόμενη ιδιαιτέρως εκτεταμένη έκταση, αποτελώντας εγκατάσταση οχλήσεως έστω και χαμηλής)], αφετέρου σε κάθε περίπτωση (ήτοι ακόμη κι αν θεωρηθεί ότι υπάρχουν και λοιπές οχλούσες επιχειρήσεις) -πέραν από τη διαφορά των δεδομένων και των μεγεθών- επιπροσθέτως δεν είναι κατά Νόμο ανεκτή η ισότητα σε καταστάσεις που τυχόν αντιβαίνουν στην κείμενη Νομοθεσία. Ως προς τον ισχυρισμό περί ανυπαρξίας υπαιτιότητας των καθ' ων η αίτηση και περί ελλείψεως παρανόμου χαρακτήρος (σε συνάρτηση και με την εκ μέρους τους επικαλούμενη νόμιμη αδειοδότηση), επισημαίνεται ότι, σύμφωνα και με τα διαλαμβανόμενα στην οικεία μείζονα πρόταση ως προς την προσωπικότητα, αρκεί και η παράβαση της γενικής υποχρεώσεως πρόνοιας και ασφάλειας, ύπαρξη δε πταίσματος απαιτείται για την αξίωση αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης, αφού το άρθρο 57 §2 Α.Κ. παραπέμπει στις διατάξεις περί αδικοπραξιών (άρθρ. 914 επ. Α.Κ., ΑΠ 463/2021 ΤΝΠ Νόμος), χωρίς ωστόσο να υπάρχει τέτοιο αίτημα στην ένδικη αίτηση εκδικαζόμενη κατά την προκειμένη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων. Επίσης, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην οικεία μείζονα πρόταση, απορριπτέος τυγχάνει και ο επικουρικώς προβαλλόμενος ισχυρισμός των καθ' ων περί καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος, καθ' ότι (πέραν των προαναφερθέντων ότι δεν νοείται κατάχρηση δικονομικού δικαιώματος, ούτε κατάχρηση ως προς επικαλούμενη προσβολή δικαιώματος εκ της προσωπικότητας), περαιτέρω και δη ως προς ουσιαστικά δικαιώματα, ουδόλως στοιχειοθετείται συμπεριφορά των αιτούντων αντιβαίνουσα στα χρηστά ήθη και στην καλή πίστη, σχετικά δε με την εκ μέρους των καθ' ων επίκληση καταχρήσεως ως προς το χρονικό σημείο ασκήσεως της αιτήσεως και δη λόγω του προχωρημένου αδειοδοτικού σταδίου που βρίσκονται τα επίδικα έργα, πρέπει να επισημανθεί ότι αφενός πιθανολογείται ότι μόνο μετά την έναρξη των εργασιών έγινε αντιληπτό το εύρος της επεμβάσεως στο περιβάλλον και αφετέρου κατά Νόμο σε κάθε χρονικό σημείο τα δικαιώματα της προσωπικότητας χρήζουν έννομης προστασίας. Περαιτέρω, οι καθ' ων προβάλλουν και τον ισχυρισμό περί ζημίας αυτών (και δη αορίστως ανερχομένης στο συνολικό ποσό των 4.000.000 - 6.000.000 ευρώ) λόγω καθυστερήσεως των εργασιών για την εγκατάσταση των έργων και λόγω εκπρόθεσμης εκπληρώσεως των υποχρεώσεών τους και καθυστερήσεως δηλώσεως ετοιμότητας σε σχέση με τη διασύνδεση με το σύστημα ηλεκτροδοτήσεως (άρθρο 56 παρ. 4 Ν. 4951/2022) κατ' επίκληση εγγυητικών επιστολών της Τράπεζας με την επωνυμία Eurobank Α.Ε., ειδικώς δε για το έργο της δεύτερης καθ' ης με αριθμ. …/28.01.2022 ποσού €799.372,00 και με ισχύ έως 27.11.2023 ήτοι για χρονικό διάστημα 30 μηνών από την έκδοση της υπ’ αριθμ. 461/2021 αποφάσεως της Ρ.Α.Ε. ή μετά από τυχόν χορηγηθείσα παράταση (βλ. ομοίως και εγγυητική επιστολή με αριθμ. …/ 28.01.2022 ποσού €799.372,00 και με ισχύ έως 27.11.2023 για το έτερο έργο άλλης Εταιρείας μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, το οποίο, όμως, δεν ερευνάται κατόπιν της ως άνω απορρίψεως της αιτήσεως ως προς την πρώτη καθ' ης λόγω ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως). Επί του ανωτέρω ισχυρισμού, επισημαίνεται ότι, κατόπιν σταθμίσεως εκατέρωθεν εννόμων αγαθών και κατά Νόμο δικαιωμάτων, η παρούσα υπόθεση κρίνεται όχι μόνον επί τη βάση εννόμων οικονομικών συμφερόντων της πλευράς των καθ' ων (με την επισήμανση βεβαίως ότι γενικώς τα φωτοβολταϊκό έργα σαφώς άπτονται και του δημοσίου συμφέροντος, πρέπει όμως -βάσει νομίμων αδειοδοτήσεων, εγκρίσεων κ.λπ.- να κατασκευάζονται με απόλυτο σεβασμό και στο φυσικό και οικιστικό περιβάλλον και στα εκ της προσωπικότητας δικαιώματα των εκεί κατοικούντων, τα οποία ουδόλως πρέπει να παραμερίζονται ούτε να παραβλέπονται, αλλά κατά Νόμο να σταθμίζονται). Μάλιστα, εν προκειμένω, πρόκειται για διαδικασία αρξάμενη διοικητικώς από το έτος 2018 (σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στο σημείωμά τους) με προηγούμενες διαδικασίες στα πλαίσια χορηγήσεως διαφόρων αδειών κ.λπ. (και δη κατόπιν αλλεπάλληλων μεταβολών των εταιρικών μορφών των καθ' ων και κατόπιν συνακόλουθων τροποποιήσεων και μεταβιβάσεων των βεβαιώσεων Παραγωγού, Α.Ε.Π.Ο. κ.λπ., με την επισήμανση βεβαίως ότι πρόκειται μεν για νόμιμα δικαιώματα των καθ' ων, ως προς τα οποία, όμως, απαιτούνται ενίοτε μακρόχρονες διοικητικές διαδικασίες), επισημαίνεται δε το άνω γεγονός της προγενέστερης διοικητικής διαδικασίας σε συνάρτηση με τον εκ μέρους των καθ' ων ισχυρισμό περί ζημίας εκ καθυστερήσεως. Ειδικώς ως προς την επίδικη εγγυητική επιστολή σχετικά με το έργο της δεύτερης καθ' ης (χωρίς να υπάρχει εγγυητική επιστολή για το μικρότερο έργο της τρίτης καθ' ης), ήδη εκ του αναφερόμενου χρονικού διαστήματος των 30 μηνών έως 27/11/2023, είχε ήδη παρέλθει χρονικό διάστημα μέχρι τη συζήτηση στο ακροατήριο, όμως ο μάρτυρας των καθ' ων κατέθεσε ενόρκως στο ακροατήριο περί ενδεχόμενης καταπτώσεως της σχετικής (για το υπό εξέταση έργο της δεύτερης καθ' ης) εγγυητικής επιστολής (καλής εκτελέσεως) υποβληθείσας στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, περί τα τέλη Μαΐου του έτους 2024. Ως προς το εκ μέρους των καθ' ων τεθέν ζήτημα της αποθηκεύσεως και φυλάξεως των φωτοβολταϊκών πάνελς (εκτός του ότι δεν προκύπτει ότι τα επικαλούμενα τιμολόγια και ποσά αφορούν μόνο στα πάνελς για τα επίδικα έργα και όχι επιπλέον σε τυχόν λοιπά αναληφθέντα σχετικά έργα) σε κάθε περίπτωση πρόκειται για υποχρέωσή τους στα πλαίσια διεκπεραιώσεως των έργων, ενώ τυγχάνουν αβέβαια τα εκ μέρους των καθ' ων επικαλούμενα ως προς μελλοντική τιμή του ρεύματος, όπως αόριστη είναι και η επίκληση ενδεχόμενης συνολικής ζημίας τους 4.000.000 - 6.000.000 ευρώ [βλ. επίσης και άρθρο 56 (σχετικά με παρατάσεις προθεσμιών έργων Ανωνεώσιμων Πηγών Ενέργειας) του Ν. 4903/2022 περί "πρότυπων προτάσεων για έργα υποδομής και λοιπές επείγουσες διατάξεις" (Φ.Ε.Κ. Α’ 46/05.03.2022)]. Συνεπώς, δεν είναι θεμιτό να αποκλεισθεί ούτε να περιοριστεί το κατ' άρθρο 20§1 Συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα των αιτούντων για παροχή δικαστικής προστασίας, πολλώ δε μάλλον λόγω προσβολής των ιδιαιτέρως σημαντικών εννόμων αγαθών και εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων τους και εκ του άρθρου 24 του Συντάγματος και με την επισήμανση άλλωστε ότι είναι προσωρινή η ισχύς της παρούσας αποφάσεως, που είναι κατά Νόμο δυνατό να ανακληθεί ή να μεταρρυθμιστεί. Εξάλλου, με την υπ’ αριθμ. 461/2021 απόφαση Ρ.Α.Ε., επιλέχθηκαν οι φωτοβολταϊκοί σταθμοί προκειμένου να ενταχθούν σε καθεστώς στηρίξεως με τη μορφή λειτουργικής ενισχύσεως κατόπιν της υπ’ αριθμ. 4/2020 Προκηρύξεως και της υπ’ αριθμ. 1648/2020 Αποφάσεως Ρ.Α.Ε. Στην εν λόγω Προκήρυξη (άρθρο 1 §1.8 εδ.7), αναφέρονται ρητώς τα εξής: «Για τις εγκαταστάσεις των έργων ΑΠΕ, που θα επιλεγούν μέσω της Ανταγωνιστικής Διαδικασίας, η ενεργοποίηση της σύνδεσης κατά περίπτωση πρέπει να λάβει χώρα εντός ορισμένης προθεσμίας από την οριστική κατακύρωση του αποτελέσματος της διαδικασίας, όπως ορίζεται στον κάτωθι Πίνακα 1. Οι προθεσμίες αυτές αναστέλλονται σε περίπτωση που μετά την οριστική κατακύρωση του αποτελέσματος της Ανταγωνιστικής Διαδικασίας υπάρξει αναστολή με δικαστική Απόφαση της ισχύος οποιοσδήποτε Άδειας απαιτούμενης στο πλαίσιο της κατά το Νόμο προβλεπόμενης διαδικασίας για τη νόμιμη εκτέλεση του έργου. Στην περίπτωση αυτή, οι ανωτέρω προθεσμίες παρατείνονται, για όσο διάστημα διαρκεί η αναστολή αυτή». Επίσης, στο άρθρο 17 της ίδιας υπ' αριθμ. 4/2020 Προκηρύξεως της Ρ.Α.Ε., αναφέρεται ότι: «Σε περίπτωση που δεν πραγματοποιηθεί η ενεργοποίηση της σύνδεσης του σταθμού των Επιλεγέντων Συμμετεχόντων εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας (Πίνακας 1) ή των τυχόν παρατάσεων αυτής λόγω δικαστικής αναστολής: (1) οι εν λόγω εγκαταστάσεις ΑΠΕ απεντάσσονται από το καθεστώς στήριξης με τη μορφή Λειτουργικής Ενίσχυσης, (2) καταπίπτουν στο σύνολό τους οι Εγγυητικές Επιστολές, που έχουν κατατεθεί για την εξασφάλιση της καλής εκτέλεσης του έργου, υπέρ του ΥποΛογαριασμού Ενισχύσεων του Ειδικού Λογαριασμού ΑΠΕ και ΣΗΘΥΑ του Διασυνδεδεμένου Συστήματος και Δικτύου του Ειδικού Λογαριασμού του άρθρου 143 του Ν. 4001/2011 (Α’ 179), σύμφωνα με τα οριζόμενα της παρούσας Προκήρυξης...». Εξάλλου, από Πίνακα της ανωτέρω Προκηρύξεως, συνάγεται και η διάρκεια ισχύος των εγγυητικών επιστολών σε σχέση και με την υπ’ αριθμ. 461/2021 απόφαση Ρ.Α.Ε. (βλ. και υπ' αριθμ. .../28.01.2022 εγγυητική επιστολή όπου γίνεται λόγος για λήξη και μετά από τυχόν χορηγηθείσα παράταση). Σύμφωνα, επίσης, και με το άρθρο 56§4 του Ν. 4903/2022 (Φ.Ε.Κ. Α’ 46/05.03.2022), «Παρατείνονται κατά δώδεκα (12) μήνες οι προθεσμίες για τη θέση σε δοκιμαστική λειτουργία των σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (Α.Π.Ε.) που έχουν επιλεγεί κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος, μέσω της ανταγωνιστικής διαδικασίας του άρθρου 7 του Ν. 4414/2016» (βλ. και λοιπές διατάξεις του ιδίου άρθρου 56 του Ν. 4903/2022). Κατ’ ακολουθίαν όλων των προαναφερθέντων, πιθανολογείται ότι, με την άμεση εκτέλεση των επιδίκων έργων στοιχειοθετείται άμεσος και επικείμενος κίνδυνος προσβολής των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων των εχόντων μόνιμη ή προσωρινή διαμονή στον εν λόγω Οικισμό αιτούντων και κυρίως του δικαιώματος τους στην ανεμπόδιστη χρήση των περιβαλλοντικών αγαθών της περιοχής αυτής, καθώς και επείγουσα περίπτωση λόγω της επικείμενης διεξαγωγής των επίδικων έργων [κατ' επίκληση, μάλιστα, διαφόρων συμβάντων στην περιοχή, χωρίς πάντως το παρόν Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε οιαδήποτε κρίση επί τυχόν ποινικών ζητημάτων που ενδεχομένως εκκρεμούν ενώπιον αρμοδίων Αρχών, βλ. επίσης και υπ’ αριθ. πρωτ. 1143/114492/12.4.2023 Απόφαση της Προϊσταμένης της Γενικής Διεύθυνσης Διοικητικών Υπηρεσιών και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με θέμα «παραχώρηση με τίμημα στην Εταιρεία με την επωνυμία ... Μ.Α.Ε. της χρήσεως ακινήτου εμβαδού 316.734,5 τ.μ., στην θέση «Κοκκινοραχι-Καλαμιά» της Δημοτικής Ενότητας Κοζάνης του Δήμου Κοζάνης της Π.Ε. Κοζάνης της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας με σκοπό την εγκατάσταση φωτοβολταϊκού πάρκου», βλ. επίσης από Οκτώβριο 2020 Μ.Π.Ε. για τον Φ/Σ παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ισχύος 19,9843 MWp της Εταιρείας “... Μ.Ι.Κ.Ε.” στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ- ΚΑΛΑΜΙΑ», επίσης υπ’ αριθ. πρωτ. 167146/24.12.2020 Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) του Συντονιστή της Α.Δ.Η.Δ.Μ., καθώς και από Οκτώβριο 2021 Μελέτη Περιβάλλοντος για την Τροποποίηση των έργων διασύνδεσης και των συντεταγμένων του πολυγώνου, αδειοδοτούμενου ΦΣΠΗΕ ισχύος 19,9843 MWp στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΗ-ΚΑΛΑΜΙΑ για τον Φ/Σ της δεύτερης καθ' ης η αίτηση], με την επιπρόσθετη επισήμανση ότι, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην οικεία μείζονα πρόταση, τα στοιχεία του επικείμενου κινδύνου και του επείγοντος χαρακτήρας θεωρούνται ότι υφίστανται σε περίπτωση επανειλημμένης προσβολής της προσωπικότητας, καθ' όσον η προστασία της επιβάλλεται να είναι διαρκής. Εν προκειμένω, μάλιστα, ακόμη κι αν οι διαδικασίες είχαν εκκινήσει από το έτος 2018, συνειδητοποιήθηκε το μέγεθος των έργων λίαν προσφάτως (αφού, άλλωστε, πρέπει να επισημανθεί ιδιαιτέρως ότι, σε Μ.Π.Ε., σε αντίθεση με άλλους Οικισμούς όπου αναφέρονται ρητώς οι αποστάσεις των έργων από τα όριά τους, ως προς την Καλαμιά αναγράφεται η λέξη "πλησίον" χωρίς πάντως να αρκεί ο συνημμένος χάρτης), επίκεται δε η διενέργεια εργασιών για την κατασκευή των εν λόγω έργων και δη εντός αναφερόμενων από τις καθ' ων προθεσμιών (ενώ δεν πιθανολογείται ότι θα ήταν ευχερής ούτε απόλυτη η άμεση αποκατάσταση στην προτέρα κατάσταση, όπως ισχυρίζονται οι καθ' ων διά του σημειώματος τους, αφού, άλλωστε, για την εγκατάσταση των φωτοβολταϊκών σταθμών, απαιτείται η διενέργεια συγκεκριμένων εργασιών στο φυσικό περιβάλλον, π.χ. τομές, εκσκαφές, επιπεδοποίηση του εδάφους κ.λπ., χωρίς να προκύπτει αν έχει ληφθεί πρόνοια για έργα προς αποφυγή περαιτέρω συνεπειών όπως επί παραδείγματι από πλημμύρες ενόψει και της κλίσεως του εδάφους σε ορισμένα σημεία). Συνακόλουθα, κατ' άρθρα 692 §1 και 732 ΚΠολΔ, πιθανολογούμενης στοιχειοθετήσεως προσβολής των εκ της προσωπικότητας δικαιωμάτων των αιτούντων κατοίκων, λόγω διαφόρων επεμβάσεων στο φυσικό / οικιστικό περιβάλλον του Οικισμού και δη πέριξ αυτού και σε ιδιαιτέρως μεγάλη έκταση συνολικώς 739.111,76 τ.μ. και εξ αυτής αφαιρουμένης περαιτέρω της εκτάσεως για το έργο της έτερης Εταιρείας, μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, με συνολικώς περίπου 80.000 φωτοβολταϊκό πάνελς επιφάνειας 2,2 τ.μ. έκαστο εξ αυτών, επίσης λόγω αλλαγής στο περιβάλλον όπου διαβιούν με επιπτώσεις και στην καθημερινότητα όλων αλλά και σε επαγγελματικές δραστηριότητες (όπως κτηνοτροφία) ορισμένων εξ αυτών, με υποβάθμιση πάντως των όρων διαβιώσεως όλων, επίσης λόγω αισθητικών ζητημάτων από τη μόνιμη και επί σειρά ετών οπτική επαφή που θα είναι αναγκασμένοι να έχουν με εκτεταμένη συνολική έκταση χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων με χιλιάδες φωτοβολταϊκό πάνελς κατά τα προαναφερθέντα, εξαιρετικά πλησίον των οικιών τους και επί 25 έτη σε μισθωμένες για 40 έτη εκτάσεις (αφού, άλλωστε, πρόκειται εν τέλει για οχλούσα -έστω και χαμηλής οχλήσεως γεγονός συνομολογούμενο- εγκατάσταση), επίσης λόγω απομειώσεως των αξιών των ιδιοκτησιών τους άνευ αποζημιώσεως κ.λπ., στοιχεία προκύπτοντα εκ των στοιχείων της δικογραφίας αλλά και σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, επηρεάζοντας το "ζωτικό χώρο" των αιτούντων κατοίκων κατά παράβαση των δημοσίου συμφέροντος αρχών της αειφόρου αναπτύξεως, της προστασίας του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος και των δικαιωμάτων εκ της προσωπικότητας, πρέπει, επομένως, να διαταχθεί η προσωρινή αναστολή των σχετικών εργασιών ως προς συγκεκριμένες αποστάσεις (όχι όμως οριστική απαγόρευση αυτών, αφενός λαμβανομένης υπ' όψιν της προσωρινής ισχύος της παρούσας αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων που δύναται κατά Νόμο να ανακληθεί ή να μεταρρυθμιστεί και αφετέρου ενόψει των προαναφερόμενων διατάξεων της υπ’ αριθμ. 4/2020 Προκηρύξεως Ρ.Α.Ε., όπου, στο άρθρο 1 §1.8 εδ.7, γίνεται λόγος περί παρατάσεως λόγω δικαστικής αναστολής που αφορά και σε εγγυητικές επιστολές), τόσο για τη δεύτερη όσο και για την τρίτη καθ' ων η αίτηση, κατά τα ειδικώς διαλαμβανόμενα και στο διατακτικό. Επισημαίνεται, ακόμη, ότι ο χωρίς όρκο εξετασθείς στο ακροατήριο τρίτος αϊτών ανέφερε μεταξύ άλλων και ότι οι αιτούντες δεν επιθυμούν να έχουν οιαδήποτε ούτε έστω οπτική επαφή με τα έργα και ότι δεν έχουν πρόβλημα να κατασκευαστούν πίσω από το λόφο σε μακρινή απόσταση από τον Οικισμό τους, όπως αναφέρεται τόσο στο σημείωμα των καθ' ων η αίτηση όσο και στο σημείωμα πρόσθετης παρεμβάσεως του Ελληνικού Δημοσίου (με τη φράση "οι αιτούντες ουδέν πρόβλημα ούτε αντίρρηση έχουν για το έργο, αρκεί να κατασκευασθεί «μακριά από αυτούς”“), όχι όμως ότι δεν υπάρχει οιοδήποτε πρόβλημα ως προς το έργο της τρίτης καθ' ης (άλλως οι αιτούντες θα είχαν παραιτηθεί από το εν λόγω αίτημά τους και δη έναντι της εν λόγω διαδίκου, που όμως δεν έλαβε χώρα) και άρα δεν συνάγεται πλήρης ομολογία ως προς ολόκληρο το φωτοβολταϊκό έργο της τρίτης καθ' ης (όπως αβασίμως υπολαμβάνουν και επικαλούνται οι καθ' ων η αίτηση και το προσθέτως παρεμβαίνον Ελληνικό Δημόσιο στα αντίστοιχα σημειώματά τους), αλλά μόνον κατά το μέρος που δεν υπάρχει οπτική επαφή και δη όπισθεν του λόφου και άρα σε μακρινή από τον Οικισμό απόσταση. Επισημαίνεται, πάντως, ότι είναι σαφώς αδιαμφισβήτητη (πολλώ δε μάλλον προς αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής καθώς και στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης) η αξία της παραγωγής ενέργειας μέσω Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (Α.Π.Ε.) με έργα που, όμως, δεν πρέπει να άγουν σε προσβολή σημαντικών προστατευόμενων εννόμων αγαθών μεγάλου αριθμού προσώπων. Ενόψει όλων των προεκτεθέντων, η υπ' αριθμ. καταθέσεως Μασφ 320/01-06-2023 κρινόμενη αίτηση πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη ως προς τις δεύτερη και τρίτη εκ των καθ' ων η αίτηση και να ανασταλούν προσωρινώς -εκ μέρους εκάστης εξ αυτών και των προστηθέντων τους- όλες οι επίδικες εργασίες σε απόσταση έως 500 μέτρων περιμετρικώς του Οικισμού της Καλαμιάς όπως τα όριά του είχαν καθοριστεί με την υπ' αριθμ. 463/09-12-1986 Απόφαση του Νομάρχη Κοζάνης και τα συνημμένα σε αυτή στοιχεία, ήτοι σχεδιάγραμμα οριοθετήσεως οικισμών και πίνακα (Φ.Ε.Κ. Δ’ 188/11-03-1987) (αφού, άλλωστε, σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στο σημείωμα των αιτούντων, δεν έχουν επέλθει ιδιαίτερες μεταβολές και τα όρια καθορίζονται δυνάμει του Κέντρου του Οικισμού που παραμένει το ίδιο και όχι δυνάμει των κατοικιών που χτίστηκαν περιμετρικά του), απορριπτομένων πάντως λοιπών αιτημάτων των αιτούντων και της προσθέτως παρεμβαίνουσας Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, καθώς και απορριπτομένων όλων των αντίθετων αιτιάσεων των δεύτερης και τρίτης καθ' ων η αίτηση και του προσθέτως παρεμβαίνοντας Ελληνικού Δημοσίου [βλ. και από 13/06/2023 Προσωρινή Διαταγή Δικαστή (περί προσωρινής αναστολής του συνόλου των εργασιών για την εγκατάσταση και τη λειτουργία των φωτοβολταϊκών σταθμών), που (κατόπιν αιτήματος των αιτούντων στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση της υποθέσεως κατά τη δικάσιμο 05/07/2023 και συναινούσης μόνον της προσθέτως παρεμβαίνουσας Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας και πάντως προ της προσκομίσεως όλων των εκατέρωθεν εγγράφων και εν γένει στοιχείων, που προσκομίστηκαν μετ' επικλήσεως εκ μέρους των διαδίκων με τα σημειώματά τους εντός της σχετικής αιτηθείσας και χορηγηθείσας προθεσμίας) η ισχύς της διατηρήθηκε έως την έκδοση αποφάσεως επί της ένδικης αιτήσεως και συνακόλουθα επί των πρόσθετων παρεμβάσεων], παρελκούσης της εξετάσεως λοιπών εκατέρωθεν επί της ουσίας ισχυρισμών των διαδίκων και με την επισήμανση ότι η παρούσα απόφαση έχει προσωρινή μόνον ισχύ, δυνάμενη κατά Νόμο να ανακληθεί ή να μεταρρυθμιστεί σε τυχόν περίπτωση μεταβολής των συνθηκών. Οι δε πρόσθετες παρεμβάσεις δεν περιέχουν ιδιαίτερο ή διαφορετικό αίτημα προς αποδοχή ή απόρριψη εκ μέρους του Δικαστηρίου και συνεπώς δεν απαιτούνται κεχωρισμένες περί τούτων διατάξεις στο διατακτικό της παρούσας αποφάσεως (ΠΠρΑθ-ασφ. 48/2002), η δε περί τούτων δικαστική κρίση ενσωματώνεται στις ίδιες διατάξεις του διατακτικού περί της αιτήσεως, οπότε πρέπει να επισημανθεί ότι, η μεν πρόσθετη παρέμβαση της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας πρέπει να γίνει κατ' ουσίαν δεκτή κατά τα προαναφερθέντα και κατά το μέρος που αφορά στις δεύτερη και τρίτη εκ των καθ' ων η αίτηση και τα αντίστοιχα έργα τους, ακόμη κι αν προγενεστέρως είχε προβεί σε έγκριση των πρότυπων περιβαλλοντικών δεσμεύσεων, όπως και η ίδια συνομολογεί στο σημείωμα πρόσθετης παρεμβάσεώς της, θεωρώντας ότι δεν υφίσταται ζήτημα από τη χωροθέτηση των επίδικων έργων αλλά συμμετέχοντας τοιουτοτρόπως στην αδειοδότησή τους (βλ. από 10/11/2020 Ανακοίνωση του Περιφερειακού Συμβουλίου επί της Μ.Π.Ε. του έργου της δεύτερης καθ' ης, βλ. πάντως και σε ορθή επανάληψη Πρακτικό 2ης Συνεδριάσεως / 27-01-2021 του Περιφερειακού Συμβουλίου Δυτικής Μακεδονίας όπου με την υπ' αριθμ. 7/21 απόφαση αποφασίστηκε κατά πλειοψηφία η διεκδίκηση της αναστολής όλων των διαδικασιών αδειοδοτήσεως και υλοποιήσεως υποδομών Α.Π.Ε., επίσης Πρακτικό 2ης Συνεδριάσεως / 27-01-2021 του Περιφερειακού Συμβουλίου Δυτικής Μακεδονίας όπου με την υπ' αριθμ. 19/21 απόφαση αποφασίστηκε ομοφώνως η αρνητική γνωμοδότηση για τους Περιβαλλοντικούς Όρους της Μ.Π.Ε. ως προς το φωτοβολταϊκό σταθμό της δεύτερης καθ' ης, καθώς και Πρακτικό 16ης Συνεδριάσεως / 09-05-2023 του Περιφερειακού Συμβουλίου Δυτικής Μακεδονίας όπου με την υπ' αριθμ. 120/23 απόφαση αποφασίστηκε ομοφώνως η στήριξη του νομικού αγώνα των κατοίκων της Καλαμιάς σε κάθε σχετική δικαστική και εξώδικη διαδικασία), η δε πρόσθετη παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου πρέπει να απορριφθεί κατ' ουσίαν κατά το μέρος που αφορά στο αίτημα καθ' ολοκληρίαν απορρίψεως της αιτήσεως και ως προς τις δεύτερη και τρίτη εκ των καθ' ων η αίτηση. Περαιτέρω, κατ' άρθρο 947 §1 ΚΠολΔ και κατόπιν εν μέρει παραδοχής του αντίστοιχου παρεπόμενου αιτήματος (ως τούτο εκτιμάται), πρέπει να απειληθεί κατά εκάστης εκ των δεύτερης και τρίτης καθ' ων η αίτηση χρηματική ποινή ποσού τριών χιλιάδων ευρώ (3.000,00€) συνολικώς υπέρ όλων των αιτούντων, για κάθε μελλοντική περίπτωση παραβάσεως των διατάξεων της παρούσας αποφάσεως. Επιπλέον, κρίνεται ότι πρέπει να ταχθεί προθεσμία εξήντα (60) ημερών από τη δημοσίευση της παρούσας αποφάσεως για την εκ μέρους των διαδίκων άσκηση όλων των αντίστοιχων τακτικών / κύριων αγωγών, αιτήσεων, ενδίκων βοηθημάτων και μέσων ενώπιον όλων των αρμοδίων Δικαστηρίων για όλα τα επίδικα ζητήματα, εφόσον βεβαίως δεν έχουν ήδη ασκηθεί (ΚΠολΔ 693 και 729 §5). Περαιτέρω, δεν ορίζεται παράβολο ανακοπής ερημοδικίας για τον κλητευθέντα (κατόπιν της σε ορθή επανάληψη και από 14/06/2023 Πράξεως Δικαστή περί ορισμού συζητήσεως αιτήσεως) αλλά μη παρασταθέντα στην προκειμένη δίκη Δήμο Κοζάνης, καθ' ότι η παρούσα απόφαση δεν υπόκειται σε ένδικα μέσα (ΚΠολΔ 699, 696§3). Επίσης, όλα εν γένει τα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης (ειδικώς ως προς τις δεύτερη και τρίτη καθ' ων η αίτηση) πρέπει να συμψηφιστούν μεταξύ των παρασταθέντων διαδίκων, καθ' ότι η ερμηνεία των εν προκειμένω εφαρμοσθέντων κανόνων δικαίου ήταν ιδιαιτέρως δυσχερής (ΚΠολΔ 179, σε συνδ. και με άρθρ. 22 §1 Ν. 3693/1957 ως ισχύει καθώς και υπ’ αριθμ. 134423/08-12-1992 απόφαση Υπουργών Οικονομικών & Δικαιοσύνης, Φ.Ε.Κ. Β’ 11/20-11-1993, κατ’ εξουσιοδότηση άρθρ. 5 §12 Ν. 1738/1987), κατά τα ειδικώς διαλαμβανόμενα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΕΙ την υπ' αριθμ. καταθέσεως Μασφ …/01-06-2023 κρινόμενη αίτηση και τις δύο (2) ασκηθείσες στο ακροατήριο (με δηλώσεις των πληρεξουσίων τους και με αντίστοιχα σημειώματα) υπό κρίση πρόσθετες παρεμβάσεις.
ΔΙΚΑΖΕΙ ερήμην του κλητευθέντος (κατόπιν της σε ορθή επανάληψη και από 14/06/2023 Πράξεως Δικαστή περί ορισμού συζητήσεως αιτήσεως) Δήμου Κοζάνης και αντιμωλία των λοιπών διαδίκων.
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την υπ' αριθμ. καταθέσεως Μασφ … / 01-06-2023 κρινόμενη αίτηση, ως προς την πρώτη καθ' ης η αίτηση, Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» [συνακόλουθα, μη υπεισερχομένου του Δικαστηρίου τούτου σε οιαδήποτε κρίση ως προς τον φωτοβολταϊκό σταθμό ισχύος 19,9843 MW με Βεβαίωςη Παραγωγού 1087/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ» (με τις αναγραφόμενες στην υπ’ αριθ. πρωτ. 167143/24.12.2020 τροποποιητική Α.Ε.Π.Ο. της Α.Δ.Η.Δ.Μ. συντεταγμένες)], και περαιτέρω αφενός δέχεται την (ασκηθείσα με Δήλωση στο ακροατήριο της πληρεξούσιας του και με αντίστοιχο σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, και δη ειδικώς μόνον κατά το μέρος που αφορά στην απόρριψη της αιτήσεως ως προς την πρώτη καθ' ης, και αφετέρου απορρίπτει την (ασκηθείσα με δηλώσεις στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων και με αντίστοιχο σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβαση του Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης Β’ Βαθμού (Ν.Π.Δ.Δ.) με την επωνυμία «Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας”, και δη ειδικώς μόνον κατά το μέρος που αφορά στο αίτημα παραδοχής της αιτήσεως και ως προς την πρώτη καθ' ης.
ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ μεταξύ όλων των διαδίκων όλα εν γένει τα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης (ως προς την πρώτη καθ' ης η αίτηση).
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ (κατά τα λοιπά) ό,τι στο σκεπτικό κρίθηκε ως απορριπτέο.
ΔΕΧΕΤΑΙ ΕΝ ΜΕΡΕΙ την υπ' αριθμ. καταθέσεως Μασφ …/01-06-2023 κρινόμενη αίτηση, ως προς τις δεύτερη και τρίτη καθ' ων η αίτηση, ήτοι ως προς τη Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» (ως προς τον φωτοβολταϊκό σταθμό ισχύος 19,9843 MW με βεβαίωση Παραγωγού 1075/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ”, με τις αναγραφόμενες στην υπ' αριθ. πρωτ. 24693/8.3.2022 Α.Ε.Π.Ο. του Συντονιστή της Α.Δ.Η.Δ.Μ. συντεταγμένες), καθώς και ως προς τη Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» (ως προς τον φωτοβολταϊκό σταθμό ισχύος 4,996 MW με Βεβαίωςη Παραγωγού 1081/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ”, με τις αναγραφόμενες στην υπ’ αριθ. πρωτ. 187294/15.4.2021 Απόφαση Υπαγωγής σε Π.Π.Δ. του Συντονιστή ΔΙΠΕΧΩΣ της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας συντεταγμένες), και συνακόλουθα αφενός δέχεται εν μέρει την (ασκηθείσα με δηλώσεις στο ακροατήριο των πληρεξουσίων Δικηγόρων και με αντίστοιχο σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβαση του Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης Β’ Βαθμού (Ν.Π.Δ.Δ.) με την επωνυμία «Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας”, και δη ειδικώς μόνον κατά το μέρος που αφορά στις δεύτερη και τρίτη καθ' ων, και αφετέρου απορρίπτει την (ασκηθείσα με Δήλωση στο ακροατήριο της πληρεξούσιας του και με αντίστοιχο σημείωμα) υπό κρίση πρόσθετη παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, και δη ειδικώς μόνον κατά το μέρος που αφορά σε αίτημα απορρίψεως της αιτήσεως και ως προς τις δεύτερη και τρίτη καθ' ων.
ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΣ το σύνολο των -εκ μέρους της δεύτερης καθ' ης η αίτηση Μονοπρόσωπης Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Ε.» και των προστηθέντων αυτής- εκτελέσεως των εργασιών (επιπεδοποιήσεως, εκσκαφών, διενέργειας δοκιμαστικών τομών, τοποθετήσεως οικίσκων ή λοιπού εξοπλισμού και εγκαταστάσεως φωτοβολταϊκών πάνελς κ.λπ.), εντός του γηπέδου εγκαταστάσεως για τον φωτοβολταϊκό σταθμό ισχύος 19,9843 MW με Βεβαίωςη Παραγωγού 1075/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ» (σε συνάρτηση με την υπ’ αριθ. πρωτ. 24693/8.3.2022 Α.Ε.Π.Ο. του Συντονιστή της Α.Δ.Η.Δ.Μ.), απέχοντας προσωρινώς από τις εν λόγω εργασίες σε απόσταση μικρότερη των πεντακοσίων (500,00) μέτρων περιμετρικώς των ορίων του Οικισμού Καλαμιάς (όπως έχουν οριοθετηθεί με την υπ' αριθμ. 463/09-12-1986 απόφαση του Νομάρχη Κοζάνης και τα συνημμένα σε αυτή στοιχεία, ήτοι σχεδιάγραμμα οριοθετήσεως Οικισμών και πίνακα, Φ.Ε.Κ. Δ’ 188/11-03-1987), επιτρέποντας προσωρινώς την εκτέλεση εργασιών (σύμφωνα με τις διατάξεις της κείμενης Νομοθεσίας και βάσει των κατά Νόμο αδειών και εγκρίσεων) μόνον πέραν της προαναφερόμενης αποστάσεως και έως τις συντεταγμένες των αδειών.
ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΩΣ το σύνολο των -εκ μέρους της τρίτης καθ' ης η αίτηση Μονοπρόσωπης Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ A.E.» και των προστηθέντων αυτής- εκτελέσεως των εργασιών (επιπεδοποιήσεως, εκσκαφών, διενέργειας δοκιμαστικών τομών, τοποθετήσεως οικίσκων ή λοιπού εξοπλισμού και εγκαταστάσεως φωτοβολταϊκών πάνελς κ.λπ.), εντός του γηπέδου εγκαταστάσεως για τον φωτοβολταϊκό σταθμό ισχύος 4,996 MW με Βεβαίωςη Παραγωγού 1081/2020, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, στη θέση «ΚΟΚΚΙΝΟΡΑΧΙ - ΚΑΛΑΜΙΑ» (σε συνάρτηση με την υπ’ αριθ. πρωτ. 187294/15.4.2021 Απόφαση Υπαγωγής σε Π.Π.Δ. του Συντονιστή της ΔΙΠΕΧΩΣ της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας), απέχοντας προσωρινώς από τις εν λόγω εργασίες σε απόσταση μικρότερη των πεντακοσίων (500,00) μέτρων περιμετρικώς των ορίων του Οικισμού Καλαμιάς (όπως έχουν οριοθετηθεί με την υπ' αριθμ. 463/09-12-1986 απόφαση του Νομάρχη Κοζάνης και τα συνημμένα σε αυτή στοιχεία, ήτοι σχεδιάγραμμα οριοθετήσεως Οικισμών και πίνακα, Φ.Ε.Κ. Δ’ 188/11-03-1987), επιτρέποντας προσωρινώς την εκτέλεση εργασιών (σύμφωνα με τις διατάξεις της κείμενης Νομοθεσίας και βάσει των κατά Νόμο αδειών και εγκρίσεων) μόνον πέραν της προαναφερόμενης αποστάσεως και έως τις συντεταγμένες των αδειών.
ΑΠΕΙΛΕΙ κατά εκάστης εκ των δεύτερης και τρίτης καθ' ων η αίτηση χρηματική ποινή ποσού τριών χιλιάδων ευρώ (3.000,00€), συνολικώς υπέρ των αιτούντων, για κάθε μελλοντική περίπτωση παραβάσεως των ανωτέρω διατάξεων της παρούσας αποφάσεως.
ΟΡΙΖΕΙ προθεσμία εξήντα (60) ημερών από τη δημοσίευση της παρούσας αποφάσεως για την εκ μέρους των διαδίκων άσκηση όλων των αντίστοιχων τακτικών / κύριων αγωγών, αιτήσεων, ενδίκων βοηθημάτων-μέσων κ.λπ. ενώπιον όλων των αρμοδίων Δικαστηρίων για όλα τα επίδικα ζητήματα (εφόσον δεν έχουν ήδη ασκηθεί).
ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ μεταξύ όλων των διαδίκων όλα εν γένει τα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης (ως προς τις δεύτερη και τρίτη καθ' ων η αίτηση).
ΚΡΙΘΗΚΕ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΘΗΚΕ και ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, χωρίς να παρευρίσκονται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι Δικηγόροι τους, με την παρουσία του Γραμματέως Γεωργίου
Σταμκούλη, στην Κοζάνη, στις 14/8/2023.
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ (Και θεωρήθηκε - υπογράφτηκε αυθημερόν από τη Δικαστή) Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
(για τη δημοσίευση)