Η υπόθεση αφορά την άσκηση ανακοπής αναγκαστικής κατάσχεσης κινητής περιουσίας που επιβλήθηκε στον ιδιοκτήτη ενός καφενείου για την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών, βάσει των προβλεπόμενων στο άρθρο 7 του ν. 1080/1980 τελών επί των ακαθαρίστων εσόδων και από πρόστιμα αυθαίρετης χρήσης κοινόχρηστων χώρων για τα οικονομικά έτη 1999 έως 2012. Ο ιδιοκτήτης ασκεί ανακοπή κατά της εν λόγω κατάσχεσης, ισχυριζόμενος ότι έχει παραγραφεί το δικαίωμα του Δήμου να εισπράξει μέρος της απαίτησης και ότι ορισμένες απαιτήσεις έχουν αποσβεστεί.
Το πρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε τον πρώτο ισχυρισμό, αναφέροντας ότι δεν παρήλθε η πενταετής προθεσμία παραγραφής από την ημερομηνία της ταμειακής βεβαίωσης των οφειλών έως την επιβολή της κατάσχεσης. Ωστόσο, δέχθηκε τον δεύτερο ισχυρισμό σχετικά με την απόσβεση ορισμένων απαιτήσεων λόγω παρέλευσης της τριετούς αποσβεστικής προθεσμίας και κατά συνέπεια μείωσε το ποσό της κατάσχεσης.
Στην έφεση, ο διάδικος Δήμος υποστήριξε ότι η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου έκανε εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου, ισχυριζόμενος ότι η χρηματική απαίτηση για τέλη και πρόστιμα παραγράφεται μετά από είκοσι έτη βάσει του άρθρου 86 του ν. 2362/1995, και ότι ο εφεσίβλητος είχε ενημερωθεί για τις οφειλές του.
Το δικαστήριο έκρινε ότι με βάση την εφαρμοστέα νομοθεσία (άρθρο 71 παρ. 1 του ν. 542/1977) δεν δύναται να διενεργηθεί εν στενή εννοία βεβαίωση οιουδήποτε φόρου ή προστίμου μετά την πάροδο της τριετούς αποσβεστικής προθεσμίας από τη λήξη του έτους εντός του οποίου αποκτήθηκε ο σχετικός νόμιμος τίτλος βεβαίωσης. Επίσης δεν έκανε δεκτά ως αποδεικτικά μέσα χρηματικούς καταλόγους που προσκομίστηκαν από το Δήμο το πρώτον στην κατ’ έφεση δίκη διότι η προσκόμισή τους πρωτοδίκως δεν ήταν αδύνατη, καθόσον δεν αποτελούν οψιγενή στοιχεία. Συνεπώς κατέληξε στην απόρριψη της έφεσης του Δήμου επιβεβαιώνοντας την απόφαση του πρωτοδίκου για μείωση του ποσού της κατάσχεσης.