Η υπόθεση αφορά την απαλλοτρίωση μέρους ακινήτου που ανήκει σε ιδιοκτήτη κτηνοτροφικής επιχείρησης. Ο ιδιοκτήτης αξίωσε αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη από την εκμετάλλευση του ακινήτου του, τα οποία θεωρεί ότι αποτελούν άμεση συνέπεια της απαλλοτρίωσης. Η απαίτηση αυτή βασίζεται στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και στις σχετικές διατάξεις του Ελληνικού Συντάγματος και του Κώδικα Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων.
Το Τριμελές Εφετείο Θράκης απέρριψε το αίτημα του αναιρεσείοντος για επιδίκαση διαφυγόντων κερδών ως μη νόμιμο, με την αιτιολογία ότι η αποκατάσταση αυτών δεν περιλαμβάνεται στην έννοια της πλήρους αποζημίωσης σύμφωνα με τα άρθρα 13 παρ. 1 του Ν. 2882/2001 και 17 παρ. 2 του Συντάγματος. Ωστόσο, ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι το Εφετείο παρέβη τη διάταξη του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και, κατά συνέπεια, ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι βάσιμος. Η υπόθεση παραπέμπεται προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο με διαφορετική σύνθεση δικαστών.