Ενώ η απαλλαγή από την ποινική ευθύνη θα πρέπει να γίνεται σεβαστή στις διαδικασίες αστικής αποζημίωσης, εντούτοις δεν θα πρέπει να αποκλείει τη θεμελίωση αστικής ευθύνης για την καταβολή αποζημίωσης που απορρέει από τα ίδια πραγματικά περιστατικά βάσει λιγότερο αυστηρού βάρους απόδειξης.
Εν προκειμένω, οι εκφράσεις που χρησιμοποίησαν τα πολιτικά δικαστήρια δεν θα μπορούσαν εύλογα να εκληφθούν ως επιβεβαίωση καταλογισμού ποινικής ευθύνης στον προσφεύγοντα. Το ζήτημα της αποζημίωσης αποτελούσε αντικείμενο χωριστής νομικής εκτίμησης στο πλαίσιο αστικής δίκης βάσει κριτηρίων και αποδεικτικών κανόνων που διέφεραν από εκείνους που ίσχυαν για την ποινική ευθύνη, με τη συμμετοχή ιδιωτών μόνο, και όπου λαμβάνονταν νέα αποδεικτικά στοιχεία.
Στο πλαίσιο αυτό, το Εφετείο, το οποίο ανέπτυξε λεπτομερή επιχειρηματολογία επί των σχετικών πραγματικών περιστατικών, και το Ακυρωτικό Δικαστήριο, αμφότερα σε διαφορετική σύνθεση από εκείνη της ποινικής υπόθεσης, δεν προέβησαν σε καμία δήλωση που να υποδηλώνει, είτε ρητά είτε κατ' ουσίαν, ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την απόδοση ποινικής ευθύνης στον προσφεύγοντα όσον αφορά τις κατηγορίες από τις οποίες είχε αθωωθεί.