Ανάκληση εντολής δικηγόρου. Κλονισμός εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του από την εντολέα λόγω είσπραξης ενοικίων κληρονομιαίων ακινήτων εν αγνοία της. Αξίωση δικηγορικής αμοιβής. Κρίθηκε από το εφετείο ότι εάν δεν μεσολαβούσε η ανάκληση της εντολής, ο δικηγόρος θα είχε διεξάγει επιτυχώς τη δίκη. Ανεπαρκής αιτιολόγηση της απόφασης.
Διαχείριση του ζητήματος συμφωνίας αμοιβής δικηγόρου και ανάκλησης της εντολής. Κρίθηκε ότι ο εντολέας έχει υποχρέωση να καταβάλει τη συμφωνηθείσα αμοιβή, ακόμα και αν η εντολή ανακληθεί κατά τη διάρκεια της δίκης, εφόσον η ανάκληση είναι αδικαιολόγητη και εφόσον υπήρχε η προσδοκία επιτυχούς έκβασης της υπόθεσης. Παρά το νόμο κήρυξη απαραδέκτου του προβληθέντος αυτοτελούς ισχυρισμού περί δικαιολογημένης εκ μέρους της εντολέως ανάκλησης της εντολής ενώ δεν είναι στοιχείο του παραδεκτού του αυτοτελούς ισχυρισμού η αναφορά του λόγου ανάκλησης της εντολής, εν προκειμένω, στην εξώδικη δήλωση της εντολέως.
Προϋποθέσεις παραδεκτού της αίτησης αναίρεσης κετά ερήμην εκδοθείσας απόφασης. Τελεσίδικη απόφαση. Μη άσκηση ανακοπής ερημοδικίας εντός της 15ήμερης προθεσμίας από την επίδοση της απόφασης του εφετείου στις 8.4.2019. Έτσι, η απόφαση του εφετείου κατέστη τελεσίδικη στις 23.4.2019 (μετά την παρέλευση της προθεσμίας της ανακοπής ερημοδικίας), και η εναγόμενη άσκησε αίτηση αναίρεσης στις 7.5.2019, δηλαδή εντός της προθεσμίας των 30 ημερών από την τελεσιδικία (άρθρο 564 παρ. 1 ΚΠολΔ).