Η υπόθεση αφορά την A.R.E., υπήκοο Τουρκίας, η οποία διέφυγε στην Ελλάδα τον Μάιο του 2019 αναζητώντας διεθνή προστασία. Αντί να εξεταστεί το αίτημά της για άσυλο, συνελήφθη, κρατήθηκε άτυπα και επαναπροωθήθηκε στην Τουρκία, όπου συνελήφθη εκ νέου. Η προσφεύγουσα κατέθεσε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της Ελλάδας για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λόγω της πρακτικής των «επαναπροωθήσεων».
Το ΕΔΔΑ καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση των άρθρων 3, 13 και 5 §§ 1, 2 και 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αναφορικά με την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση, το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής και το δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια. Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Ελλάδα δεν παρείχε αποτελεσματικό ένδικο μέσο για την προστασία των δικαιωμάτων της προσφεύγουσας και ότι η κράτηση και επαναπροώθησή της ήταν άτυπη και χωρίς νομική βάση. Παρά την άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης για την ύπαρξη συστηματικής πρακτικής επαναπροωθήσεων, το Δικαστήριο βρήκε ισχυρές ενδείξεις για συντονισμένη πολιτική «pushbacks». Ωστόσο, με πλειοψηφία 6 προς 1, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρξε παραβίαση των άρθρων 2 και 3 σχετικά με τον κίνδυνο για τη ζωή ή κακομεταχείριση κατά την «απώθηση». Τέλος, το Δικαστήριο υποχρέωσε την Ελλάδα να καταβάλει 20.000 ευρώ στην προσφεύγουσα για ηθική βλάβη.