Με δύο αντίθετες εφέσεις ζητείται η εξαφάνιση της 4784/2021 απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία αναγνωρίστηκε η υποχρέωση του εν λόγω Δήμου να καταβάλει στον εκκαλούντα-εφεσίβλητο 30.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη λόγω σωματικών βλαβών που υπέστη κατά την εκτέλεση εργασιών για λογαριασμό του Δήμου στα πλαίσια σύμβασης προμήθειας. Ο Δήμος ισχυρίζεται ότι λόγω του ότι η σύμβαση που συνήφθη ήταν προμήθειας και όχι έργου, δεν υπήρχε υποχρέωση επίβλεψης εκ μέρους του των εκτελούμενων εργασιών, ότι δεν είχε ανάμειξη στη διαχείριση τους και ότι ο εκκαλών δεν τήρησε τα μέτρα ασφαλείας. Επιπλέον, υποστηρίζει ότι η αγωγή ασκήθηκε καταχρηστικά και ότι ο ίδιος ο εκκαλών-εφεσίβλητος είναι σε μεγάλο βαθμό υπαίτιος του ατυχήματος.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι ο Δήμος φέρει αυτοτελή ευθύνη για το ατύχημα, καθώς ο θάλαμος τοποθετήθηκε σε χώρο που υπέδειξε ο Δήμος, όπου υπήρχαν ηλεκτροφόροι αγωγοί σε επικίνδυνο ύψος, και η ηλεκτροπληξία προκλήθηκε από την επαφή με αυτούς. Η ευθύνη αυτή υφίσταται ανεξαρτήτως της ευθύνης της αναδόχου εταιρείας ή του υπεργολάβου. Απορρίφθηκαν οι ισχυρισμοί περί καταχρηστικής άσκησης αγωγής και περί σχέσης πρόστησης.
Το Δικαστήριο αποδέχτηκε μερικώς την έφεση του εκκαλούντος-εφεσίβλητου αυξάνοντας την επιδικασθείσα χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη σε 40.000 ευρώ, κρίνοντας το ποσό εύλογο λαμβάνοντας υπόψη τη βαρύτητα του ατυχήματος και τα οικονομικά δεδομένα των μερών.
Απορριπτέα κρίθηκαν τα προβαλλόμενα περί έκδοσης της απόφασης υπό αναβλητική αίρεση, διότι δεν κάτι τέτοιο δεν νοείται, σύμφωνα με τα άρθρα 80 και 98 του Κ.Δ.Δ. Εξάλλου, δεδομένου ότι στις δίκες που ανοίγονται με την άσκηση αγωγής αποζημίωσης δεν εφαρμόζεται το άρθρο 5 του Κ.Δ.Δ., περί δέσμευσης των διοικητικών δικαστηρίων από αμετάκλητες αθωωτικές αποφάσεις το Δικαστήριο δεν δεσμεύεται από αθωωτική απόφαση, σε κάθε δε περίπτωση, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο συνεκτίμησε αυτήν.