Η ενάγουσα, μετά το διαζύγιο από τον εναγόμενο και την απόκτηση της επιμέλειας του κοινού τους τέκνου, ζήτησε να επιτραπεί η μετοίκηση του τέκνου από το Κρυονέρι Αττικής στο χωριό Γουριά Μεσολογγίου, επικαλούμενη το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού. Ο εναγόμενος διαφωνούσε με τη μεταβολή του τόπου διαμονής του τέκνου. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη. Η ενάγουσα άσκησε έφεση, ισχυριζόμενη εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων.
Το δικαστήριο απέρριψε την έφεση της ενάγουσας, κρίνοντας ότι η μεταβολή του τόπου διαμονής του τέκνου θα επηρέαζε ουσιωδώς το δικαίωμα επικοινωνίας του πατέρα με το τέκνο και θα είχε αρνητική επίδραση στην καθημερινότητα και τις δραστηριότητες του ανηλίκου. Επιπλέον, το δικαστήριο έκρινε ότι η ενάγουσα δεν είχε σχεδιάσει με ακρίβεια ένα ρεαλιστικό πλάνο μετεγκατάστασης που να διασφαλίζει καλύτερες συνθήκες ζωής για το τέκνο. Το δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, κρίνοντας ότι η μεταβολή του τόπου διαμονής του τέκνου θα ήταν υπέρμετρα δυσανάλογη σε σχέση με το συμφέρον του και θα επηρέαζε δυσμενώς την επικοινωνία του με τον πατέρα του.