Η έφεση κρίθηκε παραδεκτή αλλά απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η αγωγή αναγνώρισης κυριότητας ακινήτου ήταν μη νόμιμη, διότι η ενάγουσα δεν ήταν κύρια του ακινήτου κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής ούτε πληρούσε τους όρους της σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης (μη καταβολή μισθωμάτων), ώστε να θεμελιώσει δικαίωμα εξαγοράς.
Επίσης, απορρίφθηκε η επικουρική βάση περί αδικαιολόγητου πλουτισμού, καθώς υπήρχε νόμιμη αιτία (ισχύουσα σύμβαση leasing) για τη διατήρηση της κυριότητας από την τράπεζα.
Κρίθηκε παραδεκτή και βάσιμη η αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση της εταιρίας που απέκτησε το ακίνητο ως ειδική διάδοχος, λόγω επέκτασης του δεδικασμένου σε αυτήν.
Συνεπώς, επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση που απέρριψε την αγωγή.