Αντικείμενο: έλεγχος και πράξη διορθωτικού προσδιορισμού φόρου ακίνητης περιουσίας οικονομικού έτους 2010, η οποία ακυρώθηκε σε δεύτερο βαθμό λόγω παραγραφής (θεώρηση πενταετίας και εκπνοή 31.12.2015, έναντι πράξης Δεκ. 2017). Παραδεκτό αναίρεσης κατ' εξαίρεση, λόγω ρητής και απερίφραστης κρίσης περί αντισυνταγματικότητας διάταξης τυπικού νόμου και μη επιλυθέντος ζητήματος. Κύριο νομικό ζήτημα: συνταγματικότητα/συμβατότητα με το Σύνταγμα της δεκαετούς παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για επιβολή ΦΑΠ (άρθρο 45 παρ. 2). Εφαρμογή αρχών κράτους δικαίου/ασφάλειας δικαίου και προστατευόμενης εμπιστοσύνης: ανάγκη προβλεψιμότητας, σαφήνειας και εύλογης (σχετικά σύντομης) συνολικής διάρκειας παραγραφής, σύμφωνης με την αναλογικότητα. Διάκριση περιπτώσεων: μη υποβολή δήλωσης (κατ' αρχήν ανεκτή μακρύτερη παραγραφή) έναντι υποβολής δήλωσης (έστω εκπρόθεσμης/ανακριβούς), όπου η δεκαετία κρίνεται δυσανάλογη. Στάθμιση με βάση την εξέλιξη της νομοθεσίας και τη σταθερότητα της φορολογίας ακινήτων: απουσία επαρκούς νομοθετικής αιτιολόγησης για διπλασιασμό του «συνήθους» χρόνου παραγραφής. Συμπέρασμα επί λόγου αναίρεσης: η δεκαετής παραγραφή αντίκειται στην αρχή της αναλογικότητας κατά το μέρος που καταλαμβάνει και τις περιπτώσεις υποβολής δήλωσης, άρα ο λόγος αναίρεσης θα έπρεπε να απορριφθεί ως αβάσιμος. Τελική διάγνωση: παραπομπή της υπόθεσης στην Ολομέλεια λόγω κρίσης περί αντισυνταγματικότητας και ορισμός εισηγητή.