Ρύθμιση οφειλών υπερχρεωμένου φυσικού προσώπου στο πλαίσιο του ν. 3869/2010. Αναγκαστική παθητική ομοδικία των πιστωτών. Υπαγωγή του ΤΠΔ στην ενιαία ρύθμιση των χρεών. Ο αναιρεσίβλητος οφειλέτης, μετά από αρχική απόφαση ρύθμισης, υπέβαλε συμπληρωματική αίτηση, ώστε να συμπεριληφθεί και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (ΤΠΔ), λόγω μεταβολής της νομολογίας. Επιτρεπτή η υποβολή δεύτερης (συμπληρωματικής) αίτησης, ακόμη και μετά από αρχική απόφαση υπαγωγής, εφόσον δεν έχει επέλθει απαλλαγή του οφειλέτη και δεν υπάρχει δόλια παράλειψη πιστωτών. Η νέα αίτηση έχει χαρακτήρα διευκρινιστικό και επεκτατικό της αρχικής, λειτουργεί και ως μεταρρύθμιση της προηγούμενης απόφασης (άρθρο 758 ΚΠολΔ) και στοχεύει σε ενιαία και καθολική ρύθμιση όλων των οφειλών. Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η αίτηση αναίρεσης είναι παραδεκτή, αλλά απορριπτέα κατ’ ουσία. Η συμπληρωματική αίτηση είναι νόμιμη, καθώς επιτρέπεται για ένταξη νέων πιστωτών και οδηγεί σε ενιαία ρύθμιση των οφειλών. Ο πρώτος λόγος αναίρεσης περί μη επιτρεπτού συμπληρωματικής αίτησης απορρίφθηκε ως απαράδεκτος, επειδή δεν είχε προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας. Ο δεύτερος λόγος αναίρεσης περί δόλιας αδυναμίας πληρωμής απορρίφθηκε επίσης ως απαράδεκτος, λόγω ύπαρξης δεδικασμένου ως προς την έλλειψη δόλου του οφειλέτη. Το ζήτημα του δόλου είχε ήδη κριθεί αμετάκλητα στην αρχική απόφαση (δεδικασμένο), και δεσμεύει όλους τους πιστωτές λόγω αναγκαστικής ομοδικίας. Έτσι, κρίθηκε ότι η συμπληρωματική αίτηση στον ν. 3869/2010 αποτελεί θεμιτό εργαλείο για την πλήρη ένταξη όλων των πιστωτών, όμως οι δικονομικοί περιορισμοί της αναίρεσης, ιδίως το απαράδεκτο προβολής νέων ισχυρισμών ενώπιον του Αρείου Πάγου και το δεδικασμένο, είναι καθοριστικοί παράγοντες για την έκβαση της υπόθεσης. Απόρριψη της αίτησης αναίρεσης στο σύνολό της, χωρίς επιδίκαση δικαστικών εξόδων.