Αντικείμενο: αναιρετικός έλεγχος τελεσίδικης εφετειακής απόφασης σε διαφορά αναγνώρισης σχέσης εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου σε φορέα του ευρύτερου δημόσιου τομέα, έναντι διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου.
Δικονομικά: κρίση περί παραδεκτού/εμπροθέσμου της αναίρεσης (έλλειψη επίδοσης, μη παρέλευση διετίας).
Δικονομικά: απόρριψη αιτήματος αναβολής.
Ουσιαστικά: ειδικό καθεστώς πρόσληψης εκπαιδευτικού προσωπικού με σύμβαση ορισμένου χρόνου και ωριαία αντιμισθία.
Συνταγματικά/ενωσιακά: απαγόρευση μετατροπής συμβάσεων ορισμένου σε αορίστου για συμβάσεις μετά την αναθεώρηση του άρθρου 103 παρ. 7-8 και την Οδηγία 1999/70/ΕΚ.
Εξαίρεση/προϋποθέσεις: δυνατότητα αναγνώρισης αορίστου για αλυσίδα συμβάσεων που άρχισε πριν την 18.4.2001, υπό προϋπόθεση συνοχής και χρονικής ενότητας (χωρίς πολύμηνα κενά).
Μεταβατικό πλαίσιο: άρθρο 11 π.δ. 164/2004 (ενεργές συμβάσεις ή λήξη εντός τριμήνου πριν την έναρξη ισχύος, λοιπές προϋποθέσεις και θεσμικός έλεγχος).
Αναιρετικοί λόγοι: άρθρο 559 αρ. 1 (παραβίαση ουσιαστικού δικαίου) και αρ. 19 (έλλειψη νόμιμης βάσης/ανεπαρκείς αιτιολογίες).
Κρίσιμο ζήτημα αιτιολογίας: ανεπαρκείς αιτιολογίες για τα πραγματικά δεδομένα που θεμελιώνουν (ή όχι) κάλυψη παγίων και διαρκών αναγκών και ορθή υπαγωγή στις εφαρμοστέες διατάξεις. Μη επαρκής αιτιολογία ως προς τις συνθήκες και τον χρόνο εργασίας.
Αναίρεση της εφετειακής απόφασης και παραπομπή για νέα εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο με άλλη σύνθεση.
Επιβολή δικαστικών εξόδων σε βάρος της αναιρεσίβλητης.