Κατηγορίες Περιεχομένου

Προσφυγή ανάκλησης. Σύμβαση υπηρεσιών συντήρησης Η/Μ εγκαταστάσεων του Μουσείου της Ακρόπολης. Νομιμότητα τεκμηρίωσης του προϋπολογισμού της ελεγχόμενης σύμβασης (τήρηση φακέλου, ανάλυση κόστους προσωπικού και συναφών κονδυλίων, πρόγραμμα εργασιών), με κρίση ότι η τεκμηρίωση υφίσταται. Ζήτημα φερόμενης επικάλυψης αντικειμένου με λοιπές εξειδικευμένες συμβάσεις συντήρησης, με κρίση ότι δεν συντρέχει επικάλυψη (διαφορετικός σκοπός/πεδίο: προληπτική-περιοδική συντήρηση έναντι διαρκούς παρακολούθησης και αποκατάστασης βλαβών). Αιτιολόγηση της αύξησης του προϋπολογισμού σε σχέση με προηγούμενη όμοια σύμβαση, με απόρριψη των αιτιάσεων ως αόριστων/αβάσιμων και αποδοχή των λειτουργικών μεταβολών και των επιμέρους κονδυλίων. Αναλογικότητα κριτηρίων οικονομικής και χρηματοοικονομικής επάρκειας (κύκλος εργασιών), με διόρθωση εσφαλμένης βάσης σύγκρισης της πράξης και τελική κρίση ότι, λόγω ειδικών κινδύνων, τα κριτήρια είναι νόμιμα και ανάλογα. Νομιμότητα τεχνικής προδιαγραφής/κριτηρίου εμπειρίας μελών της ομάδας έργου σε ανάλογους χώρους (μουσεία/χώροι εκδηλώσεων/πολιτιστικά κέντρα), με κρίση ότι δεν περιορίζει αδικαιολόγητα τον ανταγωνισμό και είναι συναφές και ανάλογο. Διατακτικό: γίνεται δεκτή η προσφυγή, ανακαλείται η πράξη προληπτικού ελέγχου, κρίνεται ότι δεν κωλύεται η υπογραφή του σχεδίου σύμβασης και διατάσσεται η επιστροφή του παραβόλου.

Nομιμότητα όρων της διακήρυξης/κριτηρίων ποιοτικής επιλογής υπό το πρίσμα των αρχών ίσης μεταχείρισης, διαφάνειας, αναλογικότητας και ελεύθερου ανταγωνισμού. Ζήτημα χρηματοοικονομικής επάρκειας/«ειδικού» κύκλου εργασιών: ανώτατο όριο διπλάσιου της εκτιμώμενης αξίας, ανάγκη ειδικής αιτιολόγησης σε περίπτωση υπέρβασης, και μη συνυπολογισμός του δικαιώματος προαίρεσης στη βάση υπολογισμού. Κρίση ότι ο όρος κύκλου εργασιών υπολογίσθηκε με συνυπολογισμό προαίρεσης (με συνέπεια υπέρβαση), αλλά δεν ήταν υπέρμετρα περιοριστικός· η έλλειψη ρητής αιτιολόγησης κρίθηκε μη ουσιώδης πλημμέλεια. Ζήτημα τεχνικής/επαγγελματικής ικανότητας: ερμηνεία ότι η απαιτούμενη εμπειρία από «νοσοκομεία ή θεραπευτήρια» δεν περιορίζεται σε δημόσιους φορείς (πλάνη της ελεγκτικής κρίσης). Ζήτημα σωρευτικής εκτίμησης κριτηρίων ποιοτικής επιλογής: η νομιμότητα κρίνεται αυτοτελώς για κάθε κριτήριο, όχι σωρευτικά. Ζήτημα μη υποδιαίρεσης σε τμήματα: διακριτική ευχέρεια αναθέτουσας αρχής και υποχρέωση αναφοράς λόγων· κρίθηκε ότι συντρέχουν αντικειμενικοί/λειτουργικοί λόγοι ενιαίας ανάθεσης και ότι η παράλειψη αναφοράς τους στα έγγραφα δεν συνιστά ουσιώδη πλημμέλεια. Διατακτικό: γίνεται δεκτή η προσφυγή και η παρέμβαση, ανακαλείται η προσβαλλόμενη πράξη και αποφαίνεται ότι δεν κωλύεται η υπογραφή του σχεδίου σύμβασης.

Η υπόθεση αφορά ιατρό του Εθνικού Συστήματος Υγείας (Ε.Σ.Υ.), ο οποίος παρανόμως απομακρύνθηκε από τη θέση του Διευθυντή Καρδιολογικού Τμήματος του αναιρεσιβλήτου νοσοκομείου και διεκδίκησε αποζημίωση για την απώλεια αποδοχών και ηθική βλάβη. Το Διοικητικό Πρωτοδικείο και εν μέρει το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών είχαν απορρίψει την αγωγή, κρίνοντας ότι τα εισοδήματα που απέκτησε ο ιατρός από το ελεύθερο επάγγελμα κατά το κρίσιμο διάστημα συμψηφίζονται με τις αναδρομικές αποδοχές, και επιδίκαζαν μόνο μικρό μέρος της ηθικής βλάβης (2.000 € αντί 50.000 €). Η υπόθεση παραπέμφθηκε στην επταμελή σύνθεση του ΣτΕ (552/2023) λόγω του κρίσιμου νομικού ζητήματος σχετικά με τον συνυπολογισμό ζημίας και κέρδους. Σύμφωνα με το ΣτΕ: Για να θεωρηθεί παραδεκτή η αίτηση αναιρέσεως απαιτείται η συνδρομή δύο προϋποθέσεων: α) υπέρβαση του ελάχιστου ποσού διαφορών (>40.000 €) και β) ειδικοί ισχυρισμοί για απουσία ή αντίθεση νομολογίας του ΣτΕ ή άλλου ανωτάτου δικαστηρίου. Τα εισοδήματα που αποκτά υπάλληλος ενώ παραμένει εκτός υπηρεσίας λόγω παράνομης απομάκρυνσης δεν συνδέονται αιτιωδώς με το ζημιογόνο γεγονός και δεν πρέπει να συμψηφίζονται με τις αναδρομικές αποδοχές, εκτός αν προκύπτει ειδική νομολογία. Σε περιπτώσεις παρανόμως απομακρυνθέντων υπαλλήλων, η αποζημίωση καλύπτει τη διαφορά μεταξύ των αποδοχών που θα έπαιρνε ο υπάλληλος και της πραγματικής περιουσιακής του κατάστασης, χωρίς συμψηφισμό με έσοδα από άλλες δραστηριότητες. Ο υπολογισμός της ηθικής βλάβης παραμένει στην κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ελέγχεται κατ’ αναίρεση μόνο σε περίπτωση υπέρβασης των άκρων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας. Συμπερασματικά, η κρίση του Διοικητικού Εφετείου περί συμψηφισμού αποδοχών του ιατρού με τα έσοδα από το ελεύθερο επάγγελμα δεν είναι νόμιμη και η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί για νέα εκδίκαση, ώστε να γίνει ορθός προσδιορισμός της ζημίας και της αποζημίωσης.